Management for Develop Digital Competency of Teachers in Schools under the Secondary Educational Service Area Office Bangkok
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to 1) study the causal factors of digital competency of teachers in schools under the Bangkok Secondary Educational Service Area Office, 2) examine the consistency of the structural model of the causal factors of digital competency of teachers with empirical data, and 3) develop and evaluate a management model for developing digital competency of teachers. The research was conducted in two phases. Phase 1 involved studying the causal factors of teachers' digital competency and examining the consistency of the structural model of these factors with empirical data. The sample consisted of 380 teachers selected using stratified random sampling. The research instrument used was a five-level rating scale questionnaire. Data were analyzed using frequency, mean, and standard deviation; stepwise multiple regression analysis; and path analysis. Phase 2 used results from studying the causal factors of teachers' digital competency to develop a management model based on the concepts and principles of the Deming Cycle (PDCA process). The model had four components: 1) principles, 2) objectives, 3) administrative process, and 4) evaluation. It was validated by a focus group with 7 experts and evaluated for its appropriateness and feasibility for implementation by 30 stakeholders. Data were analyzed by using frequency, percentage, mean, and standard deviation. The research findings were as follows.1) The causal factors of digital competency of teachers in schools under the Secondary Educational Service Area Office, Bangkok, consisted of two factors and five variables. The administrator factors: digital leadership of administrators and administrative support. The teacher factors: achievement motivation, acceptance of change, and creative use of digital technology. These factors jointly explained 76.70% of the variance in teachers' digital competency. 2) The structural model of the causal factors of digital competency of teachers was consistent with the empirical data. 3) The management model for developing digital competency was rated at the highest level for its appropriateness and feasibility for implementation.
Keywords: Management, Digital Competency, Causal Factor
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
เอกสารอ้างอิง
กัญญาพัชญ์ กานต์ภูวนันต์. (2562). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของครูโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กิตติภา ดาวัลย์ และขนิษฐา พุ่มสงวน. (2567). สัมภาษณ์. หัวหน้ากลุ่มงานส่งเสริมและพัฒนาสื่อ นวัตกรรมและเทคโนโลยีทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 1 และ 2.
กุลวีร์ ภูวขจรพานิช. (2561). การศึกษาพฤติกรรมการยอมรับการเปลี่ยนแปลงของบุคลากร หน่วยงานภาครัฐ: กรณีศึกษากรมตรวจบัญชีสหกรณ์. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต,มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชนมณี ศิลานุกิจ.(2563).รูปแบบการบริหารโรงเรียนโดยใช้วงจรคุณภาพ สังกัดสํานักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประถมศึกษากรุงเทพมหานคร.หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาทางสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคําแหง.
ณัฐรัตน์ ผดุงถิ่น.(2564).ปัจจัยส่วนบุคคลและปัจจัยแรงจูงใจที่ส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครปฐมและสุพรรณบุรี.ปริญญานิพนธ์การศึกษมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ทิศนา แขมมณี. (2556). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 17). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธัญชาติ ล้อพงค์พานิชย์. (2565). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะด้าน เทคโนโลยีสารสนเทศในศตวรรษที่ 21 ของครูโรงเรียนเอกชนจังหวัดอุบลราชธานี. หลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาวะผู้นำการบริหารและการจัดการการศึกษา,สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์.
นปดล นพเคราะห์. (2555). การพัฒนารูปแบบโรงเรียนสิ่งแวดล้อมศึกษา. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
นิลุบล ทาตะชัย. (2564). สภาพการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการสอนของครูโรงเรียนพระยามนธาตุราชศรีพิจิตร์. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 6(2).
บุปผา หลงมีหนา. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการยอมรับนวัตกรรมทางการศึกษาของครูมัธยมศึกษาจังหวัดนครนายก. การบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม,มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ปณิธิ เจริญรักษ์. (2563). แนวทางการพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของครู โดยผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 11 สุราษฎร์ธานี. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.
พรวิภา เชยกลิ่น.(2566).ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล.หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา,มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พัตรพิมล ผิวขาว. (2567). รูปแบบการบริหารเพื่อพัฒนาการจัดการศึกษาแบบเรียนร่วมของครูในโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารบริหารการศึกษา, 22(1), 55–70.
พันธยุทธ ทัศระเบียบ. (2562). การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามในจังหวัดนครศรีธรรมราช. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช.
สกล คามบุศย์. (2559). การใช้โมเดลสมการโครงสร้างเพื่อศึกษาความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของตัวแปรในงานวิจัยทางสังคมศาสตร์. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 17(1), 88–102.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 1 และเขต 2. (2567). นโยบายและแนวทางการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลในสถานศึกษา ปีงบประมาณ 2567. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2547). พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา พ.ศ. 2547 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2551 และฉบับที่ 3 พ.ศ. 2553). กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สุรพงษ์ อนันต์ธนสาร (2566) การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการจัดการศึกษาของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย จังหวัดประจวบคีรีขันธ์.มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์.
Atkinson, J. W. (1964). An introduction to motivation. Princeton, NJ: Van Nostrand.
Deming, W. E. (1986). Out of the crisis. Cambridge, MA: Massachusetts Institute of Technology, Center for Advanced Engineering Study.
McClelland, D. C., & Winter, D. G. (1971). Motivating economic achievement. New York: Free Press.
Rogers, E. M., & Shoemaker, F. F. (1978). Communication of innovations: A cross-cultural approach (Revised edition). New York: Free Press.
Rubach, C., & Lazarides, R. (2023). Empowering teacher professionalization with digital competencies. Education Sciences, 15(7), 867. https://doi.org/10.3390/educsci15070867
Willer, D. (1986). Scientific sociology. New York: Praeger.
