Model of the Development of Internal Supervision to Enhance Student Quality at Ban Khok Din Daeng School under the Sakon Nakhon Primary Educational Service Area Office 2 Wijittra Samdaengchai
Main Article Content
Abstract
This research aimed to 1) study the components and needs assessment of internal supervision for enhancing student quality, 2) construct and develop an internal supervision model for enhancing student quality, and 3) examine the effectiveness of the developed internal supervision model for enhancing student quality at Ban Khok Din Daeng School under the Sakon Nakhon Primary Educational Service Area Office 2. The target group consisted of 13 teachers at Ban Khok Din Daeng School, selected through purposive sampling. The research employed a Research and Development (R&D) methodology, which was conducted in three phases: Phase 1 involved studying the components and needs assessment; Phase 2 involved constructing and developing the model; and Phase 3 involved evaluating the effectiveness of the model. The research instruments included an unstructured interview form, a rating-scale questionnaire, and a teacher self-assessment form. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, and the Modified Priority Needs Index (PNI_modified).The results revealed that: 1) the components of internal supervision for enhancing student quality consisted of 6 main components, 17 sub-components, and 70 indicators. The priority needs for development, ranked from highest to lowest, were supervision processes and supervision techniques, media, supervision tools and technology, evaluation and supervision reporting, knowledge and skills of supervisory personnel, objectives of supervision, and the scope of internal supervision, respectively. 2) The developed internal supervision model for enhancing student quality consisted of six components: principles, objectives, content, development process, media and learning resources, and measurement and evaluation. The evaluation results by experts indicated that the model was appropriate at the highest level. 3) The effectiveness of the model showed that teachers’ instructional competencies after participating in the workshop were higher than before the workshop, with a progress rate of 79.33%. The participants’ satisfaction with the workshop was at the highest level. Furthermore, after the development process through hands-on practice and Professional Learning Community (PLC), teachers’ instructional competencies for enhancing student quality were at the highest level, with a progress rate of 72.54%.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กฤษณพงศ์ กีรติกร. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติด้านทรัพยากรมนุษย์. วารสารเศรษฐกิจและ
สังคม. 55(พิเศษ). 48-59.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2563). แผนปฏิบัติการดิจิทัลเพื่อการศึกษา พ.ศ.2563 – 2565.
กรุงเทพมหานคร. ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). พระราชบัญญัติการศึกษาแหงชาติ พ.ศ.2542 และที่แกไข
เพิ่มเติม (ฉบับที่2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพฯ. กระทรวงศึกษาธิการ.
ขจีนุช ดาโอภา. (2568). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำดิจิทัลของครูโรงเรียนมัธยมศึกษาใน
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วิทยานิพนธ์ ค. ด. สาขาวิชาการบริหารการศึกษา.
สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
จิติมา วรรณศรี. (2559). การบริหารงานวิชาการในสถานศึกษา. พิษณุโลก :
รัตนสุวรรณการพิมพ์.
นิรุทธ์ นันทมาศวังนรา. (2560). การนิเทศภายในสถานศึกษาที่มีประสิทธิผลของโรงเรียน
สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานราธิวาส เขต 1. การประชุมวิชาการ
เสนอผลงานวิจัยระดับชาติและนานาชาติครั้งที่ 8. กรุงเทพ: .มหาวิทยาลัยราชภัฏ
สวนสุนันทา.
นิอร พันธ์อ่อน. (2563). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในโดยใช้กระบวนการนิเทศแบบให้
คำชี้แนะ (Coaching) เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะในการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนบ้าน
คำก้อม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 3. สังกัด
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 3.
ปิรัณญ์สิริ ปลิปลื้มโอฐ. (2566). การพัฒนารูปแบบการนิเทศโดยกระบวนการชุมชนแห่งการ
เรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) เพื่อประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning)
ของครูโรงเรียนวัดเขา ปิ่นทอง อำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี. ผู้อำนวยการชำนาญการ
พิเศษ โรงเรียนวัดเขาปิ่นทอง. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
กระทรวงศึกษาธิการ.
พาสนา ชลบุรพันธ์. (2560). รูปแบบการนิเทศการสอนเพื่อส่งเสริมความสามารถในการ
พัฒนาทักษะการคิดของผู้เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ ศษ.ด.
สาขาวิชาการจัดการศึกษา วิทยาลัยครุศาสตร์. กรุงเทพฯ:
มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ภาณุวัฒน์ แก้วพุฒ, หยกแก้ว กมลวรเดช และสุรเชษฐ์ บุญยรักษ์. (2567). แนวทางการเพิ่ม
ประสิทธิภาพของการนิเทศ ติดตาม และประเมินผลโรงเรียนขนาดเล็ก กลุ่มโรงเรียน
ฟากท่า สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุตรดิตถ์ เขต 2. Journal of
Roi Kaensarn Academi, 9(9), 189-205.
ภีชาวิชญ์ ยางงาม. (2566). กระบวนการนิเทศภายในโรงเรียนบรรหารแจ่มใสวิทยา 3.
วิทยานิพนธ์ ศษ.ม. สาขาวิชาการบริหารการศึกษา สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏ
สกลนคร.
รุ่งฤดี บุญจันทร์. (2567). การพัฒนารูปแบบการนิเทศแบบเสริมพลังเพื่อเสริมสร้าง
สมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครูภาษาไทย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่
การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 2. วิทยานิพนธ์ ค.ด. สาขาวิชาการบริหาร
การศึกษาและภาวะผู้นำ. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
โรงเรียนบ้านโคกดินแดง. (2567). รายงานผลการประเมินตนเองของสถานศึกษาโรงเรียน
บ้านโคกดินแดง. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 2.
รสสุคนธ์ คำสุข. (2568). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะครูมัธยมศึกษาในศตวรรษที่ 21
โรงเรียนในสังกัดเทศบาล ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วิทยานิพนธ์ ค.ด.
สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
วาสนา ต่อชาติ. (2563). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานขนาดเล็กที่
มีประสิทธิผลในยุคดิจิทัล. โรงเรียนบ้านคำโพน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา
ประถมศึกษาอำนาจเจริญสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
กระทรวงศึกษาธิการ.
วราลักษณ์ อาจวิชัย. (2565). การพัฒนารูปแบบการนิเทศแบบมีส่วนร่วมเพื่อเสริมสร้าง
สมรรถนะการวัดและประเมินผลการเรียนรู้ของครูในโรงเรียนประถมศึกษา สังกัด
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
วิทยานิพนธ์ ปร.ด. สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา. สกลนคร:
มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
วรรณี ภิรมย์คำและพนม พงษ์ไพบูลย์. (2560). รูปแบบการนิเทศภายในที่มีประสิทธิผลต่อการ
บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานขนาดเล็ก. วารสารศึกษาศาสตร์. 26(2). 171-185.
วิทยา เปี่ยมเต็ม. (2566). การศึกษาการดำเนินงานนิเทศภายในโดยใช้ห้องเรียนเป็นฐานเพื่อ
พัฒนาคุณภาพผู้เรียนของโรงเรียนบ้านเขาหินซ้อน (พัฒนาการภาค
ตะวันออก). วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 2(5), 14–25.
สถาพร สมอุทัย. (2565). การนิเทศการศึกษา” หนึ่งตัวช่วยในการพัฒนาสมรรถนะการจัดการ
เรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารวิจัยวิชาการ. 5(3). 275-288.
สินใจ ภูพันนา. (2567). ความต้องการจําเป็นของการนิเทศภายในแบบร่วมมือของความ
ต้องการจําเป็นของการนิเทศภายในแบบร่วมมือของโรงเรียนในอำเภอกลุ่มกันทรวิชัย
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคาม เขต 1. Journal of Integration
Social Sciences and Development. 4(1). 41-50.
สุชาริณี ปันก้อน และทศพล ธีฆะพร. (2561). การบริหารการนิเทศภายในสถานศึกษาที่ส่งผล
ต่อมาตรฐานด้านคุณภาพผู้เรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษา. Journal of Humanities and
Social Sciences Valaya Alongkorn, 13(2), 212-223.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2565). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพมหานคร:
สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมพงษ์ จิตระดับ. (2560). การนิเทศแบบกลุ่ม. (พิมพ์ครั้งที่ 1) กรุงเทพฯ :
สำนักงานมาตรฐานการศึกษาและการพัฒนาการเรียนรู้. สำนักงานเลขาธิการ
สภาการศึกษา.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). คู่มือการนิเทศเพื่อการพัฒนาคุณภาพ
การจัดการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักบริหารงานการมัธยมศึกษาตอนปลาย
โรงพิมพ์ชุมนุม สหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). ยุทธศาสตร์ชาติ
พ.ศ. 2561-2580. สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ สำนักงาน
คณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. กรุงเทพฯ.
อารัญ เบ็ญอ้าหมาด, บรรจง เจริญสุข และสิริสวัสช์ ทองก้านเหลือง. (2567). การวิจัยเชิง
ปฏิบัติการพัฒนาสมรรถนะครูในการจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการหลักปรัชญาของ
เศรษฐกิจพอเพียง โรงเรียนบ้านพารา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา
ประถมศึกษาภูเก็ต. วารสาร สมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่ง
ประเทศไทย (สพบท.), 6(1), 140-154.
Adu, J., Awortwe, I., & Bentil, J. (2024). TEACHER SUPERVISION: A STRATEGY FOR
ENSURING LEARNERS’SAFETY IN GHANAIAN KINDERGARTEN SCHOOLS. European
Journal of Research and Reflection in Educational Sciences Vol, 12(3).
Glickman, C. (2021). Developing a Super-Vision of Education: Oh, No. I’ve Said Too Much,
But Maybe I Haven’t Said Enough. Journal of Educational Supervision, 4(3), 82.
Gordon, S. P., & Ross‐Gordon, J. M. (2018). Foundations of adult development and
learning. The Wiley handbook of educational supervision, 45-73.
Rahabav, P. (2016). The Effectiveness of Academic Supervision for Teachers. Journal of
education and practice, 7(9), 47-55.
Roblyer, M. D., & Hughes, J. E. (2019). Integrating educational technology into teaching:
Transforming learning across disciplines. Pearson Education, Incorporated.
Sergiovanni and Starratt. (2015). Strengthening the heartbeat: Leading and learning
together in schools. John Wiley & Sons.