Academic Leadership Based on the Seven Principles of a Noble Person (Sappurisa-Dhamma 7) of School Administrators under the Bueng Kan Secondary Educational Service Area Office
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were: (1) to study the academic leadership of school administrators; (2) to develop guidelines for academic leadership based on the Seven Principles of a Noble Person (Sappurisa-Dhamma 7); and (3) to evaluate of developing guidelies the academic leadership based on Sappurisa-Dhamma 7 of school administrators under the Bueng Kan Secondary Educational Service Area Office. This study employed a mixed-methods, multi-stage design. The quantitative data were collected using questionnaires from a sample of 277 school administrators and teachers. The qualitative data were collected through interviews with nine key informants and an assessment form evaluating the model's appropriateness, usefulness, and feasibility, which involved 24 participants. The research results were as follows: 1. The current condition of academic leadership based on Sappurisa-Dhamma 7 of school administrators under the Bueng Kan Secondary Educational Service Area Office showed that the highest-rated aspect was vision, mission, and goal setting, followed by instructional supervision, then curriculum and instruction administration, and the creation of a learning atmosphere was rated the lowest. 2. Develop guidelines for academic leadership based on Sappurisa-Dhamma 7, including determining appropriate time frames for continuous curriculum development and monitoring, such as revising the curriculum every five years, evaluating annually, promoting teacher development through training, professional learning exchange, and supporting academic advancement. 3. The evaluation of academic leadership guidelines based on Sappurisa-Dhamma 7 among school administrators showed that appropriateness, usefulness, and feasibility were rated at the highest level overall, indicating that the proposed leadership approach can be effectively applied in actual development.
Keywords: Academic Leadership, Sappurisa-Dhamma 7, Secondary Education
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กาญจนา สุระคำ. (2562). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการทำงานเป็นทีมของครูในสถานศึกษา สำนักงานเขตพื้นทีการศึกษาประถมศึกษานนทบุรี. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
จริยาภรณ์ พรหมมิ. (2559). ปัจจัยภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาทีส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นทีการศึกษาประถมศึกษาสุพรรณบุรี เขต 3. งานนิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยบูรพา.
ธนวัฒน์ ชาวโพธิ์. (2565). ภาวะผู้นำตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของนักศึกษามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีล้านช้าง. วารสารวิจัยศรีล้านช้าง, 2(4), 59.
พระครูวินัยธรวรวุฒิ เตชธมฺโม เฮียงเหี่ย. (2564). รูปแบบการบริหารจัดการตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา เขต 7. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูวินัยธรวรวุฒิ เตชธมฺโม และคณะ. (2566). การวิจัยแบบผสมผสานวิธีทางพุทธบริหารการศึกษา. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 2(2), 66-76.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2555). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. พิมพ์ครั้งที่ 53. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.
พระครูพิศาลปริยัตยานุกุล (อนันต์ วฑฺฒโน). (2561). แนวทางการบริหารงานบุคคลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหารโรงเรียนประถมศึกษาเขตบางขุนเทียน สังกัดกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ ป.อ. ปยุตฺโต. (2550). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พิพัฒน์พงษ์ วิเศษ. (2563). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารโรงเรียนที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
วันเผด็จ มีชัย. (2554). ภาวะผู้นำทางวิชาการที่ส่งผลต่อการบริหารงานวิชาการในโรงเรียนสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สุภาพร นามครรชิต. (2559). ภาวะผู้นำตามหลักธรรมสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหาร. วารสารร้อยแก่นสารศึกษา, 1(2), 13-22.
สรายุทธ สิมมาจันทร์. (2563). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารโรงเรียนที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารวิชาการของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 2. วิทยานิพนธ์ ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบึงกาฬ. (2568). แผนพัฒนาคุณภาพการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ.ศ. 2565-2569 ของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบึงกาฬ. https://www.sesaobk.go.th/wp-content/uploads/2022/07
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบึงกาฬ. (2567). ข้อมูลข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา ของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบึงกาฬ ประจำปีการศึกษา 2567. https://www.sesaobk.go.th/wp-content/uploads/2022/07
Dayal. H.. et al.. (2024). Distributed leadership in primary schools in India: Overview and similarities. International Journal of Educational Management, 38(3),308-439.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Msolla. Joyce. (1995). Jeremian Assessing Administrative Skills and Knowledge of Teacher College Principals in Tanzania. CD-ROM. Available: UMI Dissertation.
Mickey. B. H.. (2000). Instructional Leadership: A Vehicle for One Urban Principal to Effective Pedagogical Restructuring in a Middle School. Education Doctor Dissertation. Temple University.
Wildy, H., & Dimmock, C. (1993). Instructional leadership in primary and secondary schools in Western Australia. Journal of Educational Administration, 31(2), 43. Retrieved January 18, 2011, from ABI/INFORM Global. (Document ID: 1064832).
