Muay Thai: Sports Tourism Management to Create Value Economic and social
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to 1) examine whether Muay Thai sports tourism activities have the potential to create added economic and social value, and 2) identify appropriate approaches to creating added economic and social value for the future management of Muay Thai sports tourism. This research employs a qualitative research method. The population and informants consist of experts and experienced individuals involved in Muay Thai in Thailand, who play a significant role in creating added economic and social value. These include: 1) Muay Thai camp managers, 2) sports tourism service providers, 3) sports tour operators, 4) foreign professional Muay Thai fighters, and 5) Thai professional Muay Thai fighters. A purposive sampling method was used. The research instrument was an interview questionnaire. Data were analyzed using interpretive and content analysis. The research findings revealed that 1) Muay Thai plays a crucial role in boosting both the economy and society before developing into sports tourism, similar to the value of connecting boxing venues, tourism, and communities, such as Rajadamnern Stadium and Lumpinee Boxing Stadium. This can be continuously leveraged to elevate Muay Thai to a global brand, fostering the creative economy while developing discipline, ethics, and leadership in Thailand sustainably. 2) The study outlined a systematic approach to upgrading Muay Thai sports tourism, including establishing central standards for safety, training quality, and service, along with a certification system for boxing camps and a central database to build tourist confidence. This should include developing the language and service skills of Muay Thai instructors, integrating cooperation with major venues, and promoting Muay Thai as national strategy through branding, roadshows and digital media, coupled with welfare support for boxers, ensure long-term economic, social and cultural sustainability.
Keywords: Muay Thai, Sports Tourism, Economic and Social Value
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรวรรณ สังขร. (2555). แหล่งท่องเที่ยวและการท่องเที่วตลาดใหม่. เชียงใหม่: สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2559). ประมวลกฎหมายท่องเที่ยวและกีฬา. พิมพ์ครั้งที่ 1, สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา, สำนักกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). แผนพัฒนาการกีฬาแห่งชาติ ฉบับที่ 6 (พ.ศ. 2560 - 2564). สืบค้นเมื่อ 2 ตุลาคม 2567, จาก https://www.mots.go.th/more_news.php?cid=312
ขวัญชนก สุวรรณพงศ์ (2567) วิจัยเรื่อง อิทธิพลของแรงจูงใจและการรับรู้องค์ประกอบการท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อความพึงพอใจในการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของนักท่องเที่ยวชาวไทยในจังหวัดภูเก็ต. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 14(1), 308-330.
จรัสเดช อุลิต. (2547). มวยไทย. กาฬสินธุ์ : ประสานการพิมพ์.
ชาญณรงค์ สุหงษา. (2545). คู่มือการสอนมวยไทยเบื้องต้น. กรุงเทพฯ : บรรณกิจ.
ชินพรรธน์ อธิชัยวรานนท์, ธีรพล กาญจนากาศ, ณฐนนท ทวีสิน และเกียรติยศ ระวะนาวิก. (2568). การขับเคลื่อนนโยบายภาครัฐโดยใช้อิทธิพลทางวัฒนธรรม. Journal of Spatial Development and Policy, 3(3), 101–110.
ตรีธวัฒน์ มีสมศักดิ์. (2566). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ด้วยแนวคิดปัจจัยส่วนประสมทางการตลาด. วารสารวิชาการอยุธยาศึกษา, 14(2), 58-67.
ธีรวัฒน์ ยิ้วยิ้ม, ธรรมพร ตันตรา และ สุริยจรัส เตชะตันมีนสกุล. (2567). ยุทธศาสตร์การพัฒนาการสร้างความร่วมมือของภาคส่วนเพื่อนํามวยไทยสู่การเป็นกีฬาโอลิมปิก การเป็นมรดกโลกและสนับสนุนพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ด้านการส่งออกและการท่องเที่ยว. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 7(2), 1-14.
นิสาชล นิลประดิษฐ์. (2568). แนวทางการพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงกีฬามวยไทยในเขตภูมิภาคตะวันออก. Academic Journal of Thailand National Sports University, 17(2), 149–160.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: ศูนย์วิชาการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
เพชรศรี นนท์ศิริ และชฏา ณรงค์ฤทธิ์. (2561). ปัจจัยสู่ความสำเร็จของการดำเนินงานในรูปแบบเครือข่ายความร่วมมือเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวสีเขียว อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้, 11(2), 15-26.
รัชพงษ์ แก้วพันธุ์. (2561). รูปแบบการจัดการมหกรรมกีฬาของสโมสรฟุตบอลไทยเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว. วารสารบริการและการท่องเที่ยวไทย, 13(2), 37-50.
วัชระ เชียงกูล. (2560). การประเมินประสิทธิผลการดำเนินงานปัจจัยที่ควรพิจารณาด้านการตลาดการท่องเที่ยวเชิงกีฬา จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 11 (ฉบับพิเศษ), 124-138.
วีรพล เจียมวิสุทธิ์. (2560). สัญญะกับการสื่อสารอัตลักษณ์ในตราเครื่องหมายสัญลักษณ์การจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก. วารสารสาขามนุษย์ศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ, 10(1), 2077-2092.
ศิริชัย นาคอุดม และรุ่งรวี จิตภักดี. (2561). ความสามารถในการแข่งขันของกิจกรรมเพื่อสังคมของประเทศไทย. วารสารบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร, 13(2), 111-120.
ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2555). ธุรกิจท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ โอกาสของไทยในตลาดรุกอาเซียน. กรุงเทพฯ: ธนาคารกสิกรไทย.
โศรยา หอมชื่น. (2551). กลุมนักทองเที่ยวเอเชียที่นาจับตามองภายในป 2012. [จุลสารวิชาการการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ฉบับที่ 2)]. สืบคนจาก http://www.etatjournal.com
สมบัติ บัญชาเมฆ และสุริยจรัส เตชะตันมีนสกุล. (2567). ยุทธศาสตร์การพัฒนาเพื่อสร้างความร่วมมือในการพัฒนาบัวขาววิลเลจให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวของโลกด้านการศึกษาการเกษตรอาหารปลอดภัยและศิลปวัฒนธรรมมวยไทยตามแนวทางการทำธุรกิจเพื่อสังคมและกิจกรรมความรับผิดชอบต่อสังคม. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 7(1), 147–161.
สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ. (2540). ศิลปะมวยไทย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
Gibson. J.M.E. (1998). Using The Delphi Technique to identify the content and context of nurses’ continuing professional development needs. Journal of clinical Nursing.
Tapper, R., & Font, X. (2004). Tourism supply chains: Report of a desk research project for the Travel Foundation. The Travel Foundation.
