Guideline for Cooperative Professional Development Supervision of Administrators of Special Education Centers, Education Region 9
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to study 1) develop guidelines for cooperative professional development supervision and 2) evaluate the proposed guidelines. This research employed a mixed-methods design conducted in three phases. In Phase 1, guidelines for cooperative professional development supervision were explored through qualitative methods. Data were collected from five key informants, comprising school administrators and educational supervisors, selected through purposive sampling. A semi-structured interview was employed, with content validity indices ranging from 0.80 to 1.00, and data were analyzed using content analysis. In Phase 2, the developed guidelines were evaluated by 18 participants, including school directors and heads of academic departments. The evaluation instrument assessed usefulness and appropriateness, with content validity indices ranging from 0.60 to 1.00, based on Guskey’s evaluation framework. Data were analyzed using mean and standard deviation. The findings revealed that 1) The developed guidelines, based on the PDCA cycle, comprised four stages and eleven approaches: (a) planning (four approaches), emphasizing needs assessment, knowledge and understanding development, monitoring system establishment, and clear evaluation frameworks; (b) implementation (three approaches), focusing on participatory classroom observation, supportive learning environments, and authentic data recording; (c) reflection (two approaches), emphasizing professional learning community (PLC)-based knowledge exchange and systematic reflective practices; and (d) evaluation and conclusion (two approaches), focusing on shared evaluation criteria and continuous teacher development monitoring. 2) The evaluation results indicated that the guidelines were rated at the highest level in terms of both usefulness and appropriateness.
Keywords: Cooperative Professional Development Supervision, Special Education Centers, School Administrators
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กนกวรรณ อุทยานิน. (2565). แนวทางการนิเทศภายในแบบร่วมพัฒนาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานของสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
จริยาภรณ์ เรืองเสน. (2561). แนวทางพัฒนากระบวนการนิเทศภายในสถานศึกษาของโรงเรียนขยายโอกาส สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร, 3(6), 1-13.
จุไรรัตน์ สุดรุ่ง. (2559). การนิเทศภายในโรงเรียน. กรุงเทพฯ: แดเน็กซ์อินเตอร์คอร์ปอเรชั่น.
โชติกานต์ กุดแก้ว. (2566). แนวทางการนิเทศแบบร่วมพัฒนาสู่คุณภาพผู้เรียนของวิทยาลัยการอาชีพหัวไทร สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ดวงทิพย์ เพ็ชรนิล, วรรณรี ปานศิริ และทัศนีย์ ช่อเทียนทิพย์. (2568). กระบวนการนิเทศและเทคนิคการนิเทศ ทางการศึกษาเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษา. วิจยวิชาการ, 8(3), 396-397.
ดุสิต ทิวถนอม. (2540). การนิเทศการศึกษา : หลักการและการปฏิบัติ. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นภัทร เครือผดุงสกุล. (2567). รูปแบบการนิเทศการศึกษาแบบผสมผสานเพื่อส่งเสริมความสามารถในการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะของครูโรงเรียนมัธยมศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยนเรศวร.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
บุณยพงศ์ โพธิวัฒน์ธนัต. (2563). การพัฒนารูปแบบการนิเทศแบบร่วมพัฒนาวิชาชีพเพื่อพัฒนางาน วิชาการด้านวัดผลและประเมินผลการเรียนรู้ในโรงเรียนสามเสนวิทยาลัย. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 1 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.
พีรยา ทรัพย์หล่ำ. (2562). แนวทางการดำเนินงานนิเทศภายในของโรงเรียนขนาดเล็กในจังหวัดนครสวรรค์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 42. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
วรวุฒิ ไชยวงศ์คต และนิยดา เปี่ยมพืชนะ. (2567). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารศูนย์ การศึกษาพิเศษในกลุ่มเครือข่ายส่งเสริมประสิทธิภาพศูนย์การศึกษาพิเศษเครือข่ายที่ 9. การบริหารการศึกษา มมร.วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 4(2), 215-226
วัชรา เล่าเรียนดี. (2556). ศาสตร์การนิเทศการสอนและการโค้ช การพัฒนาวิชาชีพ: ทฤษฎี กลยุทธ์สู่การปฏิบัติ. (พิมพ์ครั้งที่ 12). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวัง สนามจันทร์.
ศิริวรรณ์ ฉายะเกษตริน. (2552). การนิเทศแบบร่วมพัฒนา. มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 3(1), 67-87.
ศูนย์การศึกษาพิเศษ ประจำจังหวัดอุดรธานี. (2567). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา (Self-Assessment Report : SAR) ประจำปีการศึกษา 2567. อุดรธานี: ศูนย์การศึกษาพิเศษ ประจำจังหวัดอุดรธานี.
สรศักดิ์ นิมากร. (2560). แนวทางการพัฒนาชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของโรงเรียนเฉพาะความพิการ ทางด้านร่างการหรือการเคลื่อนไหวหรือสุขภาพ สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. วิจัยและพัฒนาการศึกษาพิเศษ, 6(2), 65-74.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). แนวทางการพัฒนาคุณภาพการศึกษาไทยในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แนวทางการนิเทศ ติดตาม และประเมินผลการจัดการศึกษา. นทบุรี: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. (2567). คู่มือการปฏิบัติงานศูนย์การศึกษาพิเศษ. สืบค้นจาก https://drive.google.com/file/d/1yPVhkE2g-xb8cFocIZZBN_nrRmyqWaQx/view
สิรดา สายเพ็ชร. (2559). กลยุทธ์การนิเทศแบบร่วมพัฒนาวิชาชีพของครูโรงเรียนมัธยมศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 1. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศการศึกษาและพัฒนาหลักสูตร จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
หน่วยศึกษานิเทศก์ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2564). ศาสตร์และศิลป์ในการนิเทศการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. สืบค้นจาก https://anyflip.com/ppxub/fzwq/
อนุพงษ์ นาสมพงษ์. (2566). การนิเทศการจัดการเรียนรู้แบบเพื่อนช่วยเพื่อน 4 P Model ภายใต้กระบวนการบริหารงานอย่างมีคุณภาพด้วยวงจรเดมมิ่ง (PDCA). โรงเรียนบ้านนาอ่าง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบึงกาฬ คณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. สืบค้นจาก http://innodev.moe.go.th/document/innovation-365.pdf
อภิชาติ พุทธวงษ์ และคณะ. (2567). แนวทางพัฒนาการนิเทศภายในของผู้บริหารสถานศึกษา ศูนย์ส่งเสริมประสิทธิภาพการบริหารจัดการศึกษาเครือข่ายอำเภอปางมะผ้า (กลุ่มลุ่มน้ำลาง) สังกัดสำนักงานเขต พื้นที่การศึกษาประถมศึกษาแม่ฮ่องสอน เขต 1. พุทธการศึกษาและวิจัย, 10(4), 22–34.
Bush, T. (2020). Theories of educational leadership and management. 5th ed. SAGE Publications.
Deming, E. W. (1986). Out of the Crisis. Cambridge, MA: Massachusetts Institute of Technology, Centre for advanced study.
Glatthorn, Allan A. (1984). Differentiated Supervision. Washington D.C.: Association for Supervision and Curriculum Development.
Glickman, C. D., Gordon, S. P., & Ross-Gordon J. M. (2018). Supervision and Instructional Leadership: A Developmental Approach. 10th ed. New York: Pearson.
Guskey, T.R. (2000). Evaluating professional development. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.
Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2018). Educational administration: Theory, research, and practice. 10th ed. McGraw-Hill Education.
Knowles, M. S., Holton, E. F., & Swanson, R. A. (2015). The Adult Learner. The Definitive Classic in Adult Education and Human Resource Development. 8th ed. Oxon: Routlege.
Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
Schön, D. (1983). The Reflective Practitioner. How professionals think in action. London: Temple Smith.
