Analysis of Needs and Promoting Factors for the Application of Knowledge in Teaching Management among Teachers under the Sisaket Primary Educational Service Area Office 1
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to compare and examine opinions regarding the analysis of needs and factors promoting knowledge application in teaching and learning management among teachers in the Si Sa Ket Primary Educational Service Area Office 1. The study employed a mixed methods research approach. The quantitative phase involved 102 teachers who had completed professional development training in the 2024 academic year. Statistical analyses included mean (x̄), standard deviation (S.D.), and inferential statistics. The qualitative phase consisted of interviews and focus group discussions with experts and trained teachers, analyzed through content analysis. The findings revealed that teachers required diverse training curricula covering various subject areas with flexible training formats emphasizing practical application adaptable to their specific contexts. Key factors promoting knowledge application included: clear observable outcomes after implementation, continuous support before and after training, and establishment of professional networks for knowledge exchange. The outcomes of classroom knowledge application showed increased student engagement and improved critical thinking skills. Policy recommendations for training curriculum development emphasize participatory learning processes, experiential learning, and long-term supervision and follow-up to ensure sustainability in teacher professional development, which serves as a crucial mechanism for elevating educational quality.
Downloads
Article Details
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
จิราภรณ์ ศิริทวี. (2563). การพัฒนาวิชาชีพครูอย่างต่อเนื่องและผลกระทบต่อการเรียนรู้ของผู้เรียน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 22(2), 286-299.
ณัฐกานต์ ประจงการ. (2562). ผลของการอบรมเชิงปฏิบัติการต่อการจัดการเรียนการสอนของครูใน โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์, 14(3), 119-134.
ดวงกมล สินเพ็ง. (2560). การประยุกต์ใช้ความรู้จากการฝึกอบรมกับการจัดการเรียนรู้ในชั้นเรียน: ปัญหาและแนวทางแก้ไข. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 19(1), 34-49.
ทิศนา แขมมณี. (2561). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 22). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นงลักษณ์ วิรัชชัย และสุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การประเมินผลการฝึกอบรมครูและผลที่เกิดขึ้นกับ ผู้เรียน. วารสารวิธีวิทยาการวิจัย, 28(3), 251-270.
นิภาพร ชุติมันต์. (2562). การพัฒนารูปแบบการพัฒนาวิชาชีพครูที่เน้นโรงเรียนเป็นฐานในโรงเรียนขนาดเล็ก. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 42(2), 23-38.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2560). การพัฒนาครูโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานด้วย กระบวนการวิจัยปฏิบัติการ. วารสารวิจัยทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 11(2), 13-25.
เพชรรัตน์ เหมือนพันธ์. (2560). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการพัฒนาวิชาชีพครู. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 19(2), 234-247.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์ และคณะ. (2563). รูปแบบการพัฒนาวิชาชีพครูในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยธนบุรี, 14(33), 158-171.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2557). ทิศทางการศึกษาไทยในศตวรรษที่ 21. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ภัทรวรรธน์ นิลแก้วบวรวิชญ์. (2562). การพัฒนาสมรรถนะครูด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุกใน สถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 11(2), 48-62.
มนตรี แย้มกสิกร. (2559). การพัฒนาครูเพื่อศิษย์ในสถานศึกษา: แนวคิดและแนวทางปฏิบัติ. วารสาร ศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 27(3), 1-12.
รพิรัตน์ เกษมสุข, สุภาวดีลาภเจริญ. (2566). ความคิดเห็นของครูผู้สอนที่มีต่อผู้บริหารสถานศึกษาโดยใช้การนิเทศแบบสอนแนะสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานีเขต 2. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 8(1), 313-326.
รัตนา นครเทพ และคณะ. (2563). รูปแบบการพัฒนาครูด้วยชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพเพื่อส่งเสริมทักษะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 31(2), 149-162.
เลขา ปิยะอัจฉริยะ. (2561). การนำความรู้จากการอบรมไปใช้ของครูไทย: สภาพปัญหาและแนวทางแก้ไข. วารสารครุศาสตร์, 46(4), 192-207.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2561). การพัฒนาวิชาชีพครูสู่ความเป็นผู้นำทางวิชาการ. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 10(1), 13-25.
ศศิธร บัวทอง. (2559). สภาพและปัญหาการพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษาในจังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 3(1), 139-160.
ศักดิ์ชัย นิรัญทวี และคณะ. (2561). แนวทางการพัฒนาวิชาชีพครูในยุคการปฏิรูปการศึกษาไทย. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, 19(1), 1-15.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2559). การประเมินการเรียนรู้: แนวคิดและวิธีการ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมหวัง พิธิยานุวัฒน์ และคณะ. (2558). การประเมินโครงการพัฒนาครูทั่วประเทศ. รายงานวิจัย สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2563). รายงานสภาวการณ์การศึกษาไทยในโลกศตวรรษที่ 21 ด้านคุณภาพและความเสมอภาคทางการศึกษา. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. บริษัทพริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สุปรียา ศิริพัฒนกุลขจร. (2562). บทบาทครูในยุคการศึกษา 4.0. วารสารมนุษยศาสตร์และ สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 13(1), 1-12.
สุรศักดิ์ เก้าเอี้ยน. (2561). สภาพและความต้องการพัฒนาวิชาชีพครูในจังหวัดสงขลา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 18(1), 59-72.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2560). ปัจจัยความสำเร็จในการพัฒนาวิชาชีพครูในประเทศไทย. วารสารวิธี วิทยาการวิจัย, 30(3), 223-245.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2563). การวิจัยเพื่อพัฒนาการเรียนรู้และส่งเสริมคุณภาพผู้เรียน. สำนักพิมพ์แห่ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
