The Development of a Learning Environment Model Based on Social Media Platforms to Promote Self-directed Learning for Undergraduate Students
Keywords:
Development of a Model, Learning Environment Management, Social Media Platforms, Self-directed LearningAbstract
This research aimed to: 1) examine the needs for organizing a learning environment; 2) develop a learning environment model based on social media platforms; and 3) investigate the effects of implementing the model, including students’ learning achievement and their opinions toward the learning environment model based on social media platforms to promote self-directed learning among undergraduate students. The study was conducted using a research and development approach. The sample consisted of undergraduate students enrolled in the course *Sports and Exercise*, selected through simple random sampling, with 30 students from each institution, totaling 60 students. The research instruments used in the experiment were: 1) a pre-test and post-test, and 2) an opinion questionnaire. Data were analyzed using mean, standard deviation, and dependent t-test. The research findings revealed that: 1) The needs for the model included tools that allow easy access to information, facilitate understanding of content, and enable convenient exchange of opinions among peers and instructors. The preferred social media platforms included Facebook, LINE, and YouTube. In addition, students preferred blended learning combining online and on-site instruction, together with online exercises. 2) The developed model consisted of eight components: input, inquiry/search, online learning, self-directed learning, output/product, social media platforms, database, and application. 3) The results of implementing the model showed that students’ learning achievement after studying through the learning environment model based on social media platforms was significantly higher than before learning at the .05 level. Moreover, students’ overall opinions toward the instructional model were at a high level.
References
ห้องเรียนในอนาคต: The Future of Classroom – Student CAS Blog”, (2024). [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก:
https://studentcas.com/blog/2024/08/22/ห้องเรียนในอนาคต-the-future-of-classroom/
L. S. Kenworthy, (1962). Guide to Social Studies Teaching in Secondary Schools. Belmont, CA, USA: Wadsworth.
พระปลัดเขตขันท์ คนงานดี และศักดิ์ดา งานหม่ัน, (2567). “การสร้างสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่สนับสนุนการพัฒนาผู้เรียน”, วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, ปีที่ 6, ฉบับที่ 2, หน้า 471–472, มี.ค.–เม.ย.
สุรศักดิ์ ปาเฮ, (2560). กระบวนทัศน์เทคโนโลยีการศึกษาในยุคดิจิทัล. แพร่: แพร่ไทยอุตสาหการพิมพ์.
M. Prensky, (2001). “Digital natives, digital immigrants,” On the Horizon, vol. 9, no. 5, pp. 1–6.
พิมพ์ประภา พาลพ่าย, (2562). “การใช้สื่อสังคมออนไลน์เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้แบบร่วมมือของนิสิตระดับปริญญาตรี”,วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี, ปีที่ 9, ฉบับที่ 3, หน้า 131–138.
S. Chootongchai and N. Songkram, (2018). “Design and development of SECI and Moodle online learning systems to enhance thinking and innovation skills for higher education learners”, International Journal of Emerging Technologies in Learning, vol. 13, no. 3, pp. 154–172.
ธนพรรณ ทรัพย์ธนาดล (2564). “การใช้สื่อสังคมออนไลน์ในการจัดการเรียนการสอนระดับอุดมศึกษา,”วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, ปีที่ 20, ฉบับที่ 1, หน้า 192–201.
P. Suwannatthachote and P. Tantrarungroj, (2020). “How university students use online social media to support their learning: A case study of Thailand”, Technology, Knowledge and Learning, vol. 25, pp. 851–876.
วิทยา วาโย, อภิรดี เจริญนุกูล, ฉัตรสุดา กานกายันต์, และจรรยา คนใหญ่, (2563). “การจัดการเรียนการสอนแบบผสมผสาน: แนวคิดและแนวทางในการจัดการเรียนการสอน”, วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี อุตรดิตถ์, ปีที่ 12, ฉบับที่ 1, หน้า 286–303.
R. Boelens, B. De Wever, and M. Voet, (2018). “Four key challenges to the design of blended learning: A systematic literature review,” Educational Research Review, vol. 22, pp. 1–18.
ศศิธร เวียงวะลัย, (2565). “การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ออนไลน์เพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมของผู้เรียนในระดับอุดมศึกษา”, วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, ปีที่ 24, ฉบับที่ 3, หน้า 308–320.
N. Songkram, S. Chootongchai, J. Khlaisang, and P. Koraneekij, (2021). “Online learning system to enhance cognitive skills using educational data mining (EDM) for higher education,” Education and Information Technologies, vol. 26, pp. 2793–2814.
C. Haythornthwaite and R. Andrews, (2011). “E-Learning Theory and Practice. London”, U.K.: Sage.
M. Zhu, L. van Winkel, D. Brinke, and R. Zhuang, (2020). “Fostering self-directed learning in MOOCs: A self-regulated learning perspective”, The Internet and Higher Education, vol. 45, p. 100731.
พิมพ์ชนก สุวรรณศรี, (2566). “การใช้สื่อสังคมออนไลน์เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ของนิสิตระดับอุดมศึกษา,” วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, ปีที่ 24, ฉบับที่ 1, หน้า 1–15.
R. Chugh and U. Ruhi, (2018). “Social media for tertiary education,” in Encyclopedia of Education and Information Technologies, J. Voogt and G. A. Knezek, Eds. Springer.
C. Greenhow, C. Lewin, and K. B. Staudt Willet, (2021). “Response to COVID-19 across two countries: Critical examination of digital pedagogy adoption”, Technology, Pedagogy and Education, vol. 30, no. 1, pp. 7–25.
ธนพร บุญรอด, (2564). “ผลของการใช้สื่อสังคมออนไลน์ในการจัดการเรียนการสอนต่อการมีส่วนร่วมของนิสิตระดับปริญญาตรี,” วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, ปีที่ 15, ฉบับที่ 2, หน้า 161–172.
S. Manca and M. Ranieri, (2016). “Facebook and the others: Potentials and obstacles of social media for teaching in higher education,” Computers & Education, vol. 95, pp. 216–230.
สุรพล บุญลือ, (2565). “เมตาเวิร์สสำหรับการศึกษา: การเชื่อมต่อระหว่างจักรวาลนฤมิตกับโลกความจริงของการเรียนรู้ที่จะก่อให้เกิดการเรียนรู้แบบดื่มด่ำ,” วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ, ปีที่ 11, ฉบับที่ 1, หน้า 9–16.
L. Deng, G. Zhu, G. Li, Z. Xu, A. Rutter, and H. Rivera, (2019). “Student teachers’ emotions, dilemmas and professional identity formation amid the teaching practicums,” Asia-Pacific Education Researcher, vol. 28, no. 5, pp. 399–410.
M. S. Knowles, (1975). Self-Directed Learning: A Guide for Learners and Teachers. New York, NY, USA: Association Press.
C. Zhu, M. Valcke, and T. Schellens, (2020). “A cross-cultural study of teacher perspectives on teacher roles and adoption of online collaborative learning in higher education,” European Journal of Teacher Education, vol. 43, no. 3, pp. 324–341.
สุทธิพร บุญส่ง, (2563). “ผลการใช้สื่อสังคมออนไลน์ในการจัดการเรียนการสอนรายวิชาภาษาอังกฤษสำหรับนิสิตระดับปริญญาตรี”, วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, ปีที่ 11, ฉบับที่ 2, หน้า 250–265.
D. R. Garrison, (2017). E-Learning in the 21st Century: A Framework for Research and Practice, 3rd ed. New York, NY, USA: Routledge.
M. Kearney, K. Burden, and S. Schuck, (2021). “Personalisation, authenticity and collaboration: A model for mobile learning in teacher education,” Education Sciences, vol. 11, no. 4, p. 167.
ศิริวรรณ วณิชวัฒนวรชัย, (2564). “การใช้สื่อสังคมออนไลน์ในการพัฒนาทักษะการเรียนรู้ด้วยตนเองของนิสิตผู้สอน,”วารสารเทคโนโลยีการศึกษาและการเรียนรู้, ปีที่ 12, ฉบับที่ 2, หน้า 45–60.
S. Papert, (1991), “Situating constructionism”, in Constructionism, I. Harel and S. Papert, Eds. Norwood, NJ, USA: Ablex, pp. 1–11.
C. Redecker, (2017). European Framework for the Digital Competence of Educators: DigCompEdu. Luxembourg: Publications Office of the European Union.
วิทยา วาโย, (2565). “การพัฒนาระบบการวัดและประเมินผลออนไลน์สำหรับการเรียนการสอนในระดับอุดมศึกษา,”วารสารวิชาการและวิจัย มทร.พระนคร, ปีที่ 16, ฉบับที่ 1, หน้า 159–170.
A. E. E. Sobaih, A. M. Hasanein, and A. E. Abu Elnasr, (2020). “Responses to COVID-19 in higher education: Social media usage for sustaining formal academic communication in developing countries,” Sustainability, vol. 12, no. 16, p. 6520.
ธนวัฒน์ พูลเขตนคร, ทิพรัตน์ สิทธิวงศ์, และกิตติพงษ์ พุ่มพวง, (2567). “การพัฒนาระบบนิเวศการเรียนรู้ตลอดชีวิตบนแพลตฟอร์มออนไลน์ เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้แบบยืดหยุ่นและทักษะการเรียนรู้ด้วยตนเอง สำหรับสถาบันอุดมศึกษา”, Journal of Roi Kaensarn Academi, ปีที่ 9, ฉบับที่ 12, หน้า 2899–2926.
Downloads
Published
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Journal of Learning Innovation and Technology
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Publishing Ethics
- The editorial team reserves the right to consider articles that meet the full format and specifications only. If the article does not meet the editorial requirements, the editors have the right to refuse to publish.
- To request a letter of acceptance for publication, the editorial office is issued only if the article is ready to be published unconditionally.
- The peer review of the Journal of Learning Innovation and Technology is final. The article may not be published in the specified volumes until the article has been reviewed and is ready to be published.
- Research related to the ethics of human and animal research must be reviewed by the Institutional Review Board (IRB)
- The submitted articles must not have been published in any other publication before and must not be under consideration by other journals. Published articles are copyright of the JLIT.
