บรรษัทภิบาลกับการสร้างความยั่งยืนของธุรกิจขายตรงไทย: กรณีศึกษา บริษัท ไอยรา แพลนเน็ต จำกัด

ผู้แต่ง

  • กัมปนาท บุญราศรี คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี
  • ชัยยนต์ ประดิษฐศิลป์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี
  • พรทิวา อาชีวะ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี

คำสำคัญ:

บรรษัทภิบาล, ความยั่งยืน, ธุรกิจขายตรงไทย

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างบรรษัทภิบาลกับความยั่งยืนของธุรกิจขายตรงไทย โดยใช้บริษัท ไอยรา แพลนเน็ต จำกัด เป็นกรณีศึกษา และ 2) เสนอแนะยุทธศาสตร์ในการส่งเสริมบรรษัทภิบาลเพื่อความยั่งยืนของธุรกิจขายตรงไทย การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพบนฐานสหวิทยาการแบบข้ามพ้นสาขา ผู้ให้ข้อมูลหลักจำนวน 16 คน แบ่งเป็น 4 กลุ่ม ได้แก่ ผู้เชี่ยวชาญและผู้เกี่ยวข้องกับกลไกกำกับดูแล นักสื่อสารมวลชนและนักวิชาการ นักธุรกิจอิสระระดับอาวุโส และนักธุรกิจอิสระระดับกลาง ใช้การคัดเลือกแบบเจาะจง เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก การสัมภาษณ์แบบประวัติศาสตร์จากคำบอกเล่า การสนทนากลุ่ม และการศึกษาเอกสาร รวมถึงงบการเงินของบริษัท วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการตีความทางสังคม ผลการวิจัยพบว่า 1) บรรษัทภิบาลมีความเชื่อมโยงกับความยั่งยืนของธุรกิจขายตรงผ่านกลไกสำคัญ 2 ประการ ได้แก่ วงจรความเชื่อมั่นที่เกิดจากบรรษัทภิบาล 4 มิติ คือ ความโปร่งใส ความรับผิดชอบ ความเป็นธรรม และการมีส่วนร่วม ซึ่งส่งเสริมความเชื่อมั่นของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย และความสามารถขององค์กรในการปรับตัวและรับมือกับวิกฤต โดยข้อมูลผลประกอบการของบริษัทแสดงการฟื้นตัวจากการขาดทุนสุทธิ 4.5 ล้านบาทในปี พ.ศ. 2562 สู่กำไรสุทธิ 55.9 ล้านบาทในปี พ.ศ. 2567 ซึ่งเมื่อพิจารณาร่วมกับข้อมูลเชิงคุณภาพ สะท้อนถึงความเชื่อมโยงระหว่างการกำกับดูแลกิจการ ความเชื่อมั่นของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย และความต่อเนื่องในการดำเนินธุรกิจ และ 2) ยุทธศาสตร์การส่งเสริมบรรษัทภิบาลควรดำเนินการอย่างบูรณาการใน 3 ระดับ ได้แก่ ระดับองค์กร ระดับอุตสาหกรรม และระดับนโยบาย โดยครอบคลุมบรรษัทภิบาลทั้ง 4 มิติที่เชื่อมโยงและส่งเสริมซึ่งกันและกัน เพื่อสนับสนุนความยั่งยืนของธุรกิจขายตรงไทยในระยะยาว

เอกสารอ้างอิง

ชัยยนต์ ประดิษฐศิลป์. (2559). ปฏิบัติการวิจัยทางสังคม. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.

นิกร ดุกสุกแก้ว, ชูวงศ์ อุบาลี และ ชัยยนต์ ประดิษฐศิลป์ (2566). ยุทธศาสตร์การขับเคลื่อนธุรกิจขายตรงไทยอย่างยั่งยืนในกัมพูชา: กรณีศึกษาบริษัท ไอยราแพลนเน็ต จำกัด. วารสารวิจัยรำไพพรรณี. 17(1), 49-58

สมาคมการขายตรงไทย. (2563). ปัญหาและแนวโน้มของธุรกิจขายตรงในประเทศไทย: วิเคราะห์ผลกระทบของการกำกับดูแลและมาตรฐานบรรษัทภิบาล. สมาคมการขายตรงไทย.

สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค. (2564). รายงานการกำกับดูแลและปัญหาทางกฎหมายของธุรกิจขายตรงในประเทศไทย. สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค.

Bansal, P., & DesJardine, M. R. (2014). Business sustainability: It is about time. Strategic Organization. 12(1), 70–78. https://doi.org/10.1177/1476127013520265

Committee on the Financial Aspects of Corporate Governance. (1992). Report of the Committee on the Financial Aspects of Corporate Governance. Gee.

Donaldson, T., & Preston, L. E. (1995). The stakeholder theory of the corporation: Concepts, evidence, and implications. Academy of Management Review. 20(1), 65–91. https://doi.org/10.5465/AMR.1995.9503271992

Eisenhardt, K. M. (1989). Agency theory: An assessment and review. Academy of Management Review. 14(1), 57–74. https://doi.org/10.5465/amr.1989.4279003

Elkington, J. (1997). Cannibals with forks: The triple bottom line of 21st century business. Capstone.

Freeman, R. E. (1984). Strategic management: A stakeholder approach. Pitman.

Freeman, R. E., Harrison, J. S., Wicks, A. C., Parmar, B. L., & de Colle, S. (2010). Stakeholder theory: The state of the art. Cambridge University Press.

Jensen, M. C., & Meckling, W. H. (1976). Theory of the firm: Managerial behavior, agency costs and ownership structure. Journal of Financial Economics. 3(4), 305–360. https://doi.org/10.1016/0304-405X(76)90026-X

Klein, J. T. (2010). A taxonomy of interdisciplinarity. In R. Frodeman, J. T. Klein, & C. Mitcham (Eds.), The Oxford handbook of interdisciplinarity (pp. 15–30). Oxford University Press.

Luhmann, N. (1979). Trust and power: Two works. John Wiley & Sons.

Mayer, R. C., Davis, J. H., & Schoorman, F. D. (1995). An integrative model of organizational trust. Academy of Management Review. 20(3), 709–734. https://doi.org/10.5465/amr.1995.9508080335

OECD. (2015). G20/OECD principles of corporate governance. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/9789264236882-en

Putnam, R. D., Leonardi, R., & Nanetti, R. Y. (1993). Making democracy work: Civic traditions in modern Italy. Princeton University Press.

Suchman, M. C. (1995). Managing legitimacy: Strategic and institutional approaches. Academy of Management Review. 20(3), 571–610. https://doi.org/10.5465/amr.1995.9508080331

Vander Nat, P. J., & Keep, W. W. (2002). Marketing fraud: An approach for differentiating multilevel marketing from pyramid schemes. Journal of Public Policy & Marketing, 21(1), 139–151. https://doi.org/10.1509/jppm.21.1.139.17603

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-10-24

รูปแบบการอ้างอิง

บุญราศรี ก. ., ประดิษฐศิลป์ ช., & อาชีวะ พ. (2026). บรรษัทภิบาลกับการสร้างความยั่งยืนของธุรกิจขายตรงไทย: กรณีศึกษา บริษัท ไอยรา แพลนเน็ต จำกัด. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 11(3), 118–129. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JMSD/article/view/296438