ผลการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวรูปแบบออนไลน์ เพื่อส่งเสริมเจตคติในการเลือกคบเพื่อนของเยาวชนชายที่กระทำผิด ภายใต้กระบวนการแก้ไขบำบัดฟื้นฟูของศาลเยาวชนและครอบครัวจังหวัดจันทบุรี

วรลักษณ์  บุญฤทธิ์; จุรีรัตน์  นิลจันทึก; นิธิพัฒน์  เมฆขจร

ผู้แต่ง

วรลักษณ์ บุญฤทธิ์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
จุรีรัตน์ นิลจันทึก คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
นิธิพัฒน์ เมฆขจร คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช

คำสำคัญ:

เจตคติ, การเลือกคบเพื่อน, ชุดกิจกรรมแนะแนวรูปแบบออนไลน์, เยาวชนชายที่กระทำผิด

บทคัดย่อ

บทความวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบเจตคติในการเลือกคบเพื่อนของเยาวชนชายที่กระทำผิดภายใต้กระบวนการแก้ไขบำบัดฟื้นฟูของศาลเยาวชนและครอบครัวจังหวัดจันทบุรีก่อนและหลังการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวรูปแบบออนไลน์ 2) เปรียบเทียบเจตคติในการเลือกคบเพื่อนของเยาวชนชายที่กระทำผิดภายใต้กระบวนการแก้ไขบำบัดฟื้นฟูของศาลเยาวชนและครอบครัวจังหวัดจันทบุรีที่ใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวรูปแบบออนไลน์ กับเยาวชนชายที่กระทำผิดที่ใช้การบำบัดฟื้นฟูแบบปกติ บทความวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาเป็นเยาวชนชายที่กระทำผิดที่อยู่ภายใต้กระบวนการแก้ไขบำบัดฟื้นฟูของศาลเยาวชนและครอบครัวจังหวัดจันทบุรี จำนวน 40 คน ได้มาโดยเรียงคะแนนเจตคติในการเลือกคบเพื่อนจากน้อยไปหามากแล้วจับคู่เยาวชนชายที่มีคะแนนเจตคติในการเลือกคบเพื่อนใกล้เคียงกัน จำนวน 20 คู่ สุ่มอย่างง่ายเพื่อเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็น 1) แบบวัดเจตคติในการเลือกคบเพื่อน มีค่าความเที่ยงเท่ากับ .93 2) ชุดกิจกรรมแนะแนวรูปแบบออนไลน์เพื่อส่งเสริมเจตคติในการเลือกคบเพื่อน และ 3) การบำบัดฟื้นฟูแบบปกติ ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยค่ามัธยฐานค่าเบี่ยงเบนควอไทล์ การทดสอบวิลคอกซัน และการทดสอบแมนน์วิทนีย์

ผลการวิจัยพบว่า 1) ภายหลังการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวรูปแบบออนไลน์ เยาวชนชายกลุ่มทดลองมีคะแนนเจตคติในการเลือกคบเพื่อนสูงขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 2) ภายหลังการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวรูปแบบออนไลน์ เยาวชนชายกลุ่มทดลองมีคะแนนเจตคติในการเลือกคบเพื่อนสูงกว่าเยาวชนชายกลุ่มควบคุมที่ใช้การบำบัดฟื้นฟูแบบปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

เอกสารอ้างอิง

กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. (2567). รายงานสถิติคดี ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. สืบค้นเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 2567, จาก https://www.djop.go.th/th/home

กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ. (2545). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2544 (พิมพ์ครั้งที่ 1). โรงพิมพ์ องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.

กัญญาวีร์ พิมพิสนธ์, สุขอรุณ วงษ์ทิม และ นิธิพัฒน์ เมฆขจร. (2565). ผลการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวแบบออนไลน์ตามแนวทฤษฎีพิจารณาเหตุผล อารมณ์ และพฤติกรรมเพื่อพัฒนากรอบความคิดแบบเติบโตด้านการเรียนของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-3 ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ. 11(1), 39-49.

จอมเดช ตรีเมฆ. (2561). CRIMINOLOGY (พิมพ์ครั้งที่ 1). สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัย รังสิต.

จักรดุลย์ มนตรีกุล ณ อยุธยา. (2557). ผลการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวเพื่อพัฒนามนุษยสัมพันธ์กับเพื่อนในชั้นเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนราษฎร์บำรุงปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

เจตนิพัทธ์ โกวิทเทวาวงศ์. (2566). การใช้กิจกรรมแนะแนวอาชีพรูปแบบออนไลน์เพื่อเสริมสร้างการตระหนักรู้ในอาชีพของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (ปริญญานิพนธ์ การศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร.

ทักษิณ สารคาม และ ฐิติกาญจน์ บุญรักษา อินทาปัจ. (2568). ผลของกิจกรรมกลุ่มสัมพันธ์เพื่อเสริมสร้างพฤติกรรมการมีปฏิสัมพันธ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบุญวัฒนา จังหวัดนครราชสีมา. วารสารสมาคมจิตวิทยาแนะแนวแห่งประเทศไทย สาขาจิตวิทยาและการแนะแนว. 2(2), 16-28.

นิธิวรรณ นุชน้อย. (2560). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบสตอรี่ไลน์ที่มีต่อทักษะการ ใช้ภาษาไทยและเจตคติต่อการเรียนวิชาภาษาไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ในกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

พรรณทิพย์ ศิริวรรณบุศย์. (2564). จิตวิทยาวิทยาพัฒนาการ (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พาสนา จุลรัตน์. (2548). จิตวิทยาการศึกษา. ภาควิชาการแนะแนวและจิตวิทยาการศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

รัญจวน คำวชิรพิทักษ์. (2547). หน่วยที่ 6 ความเชื่อและเจตคติกับพฤติกรรมมนุษย์ ใน ประมวลสาระชุดวิชาพฤติกรรมมนุษย์ หน่วยที่ 1-8 (พิมพ์ครั้งที่ 10). สาขาวิชาศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

วิทยากร เชียงกูล. (2552). จิตวิทยาวัยรุ่น: ก้าวข้ามปัญหาและพัฒนาศักยภาพด้านบวก. สำนักพิมพ์สายธาร.

สุพิน ใจแก้ว. (2561). การพัฒนาการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการทฤษฎีและเทคนิค โดยมีทฤษฎีพิจารณาเหตุผลอารมณ์และพฤติกรรมเป็นฐาน ต่อมิตรภาพระหว่างเพื่อนของนักเรียนวัยรุ่นในภาคเหนือตอนล่าง (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต).มหาวิทยาลัยบูรพา.

อุนิษา เลิศโตมรสกุล, และอัณณพ ชูบำรุง. (2561).อาชญากรรมและอาชญาวิทยา (พิมพ์ครั้งที่2). โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เอกสิทธิ์ ผลอรรถ. (2559). ผลการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนว เพื่อส่งเสริมเจตคติต่อการเรียนวิชาภาษาอังกฤษ

ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 /MEP โรงเรียนอนุบาลสกลนคร จังหวัดสกลนคร (การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

Dira, H., & Subardjo, R. Y. S. (2025). Peer relationships and their impact on juvenile delinquency intensity: A cross-sectional study. Journal of Health Sciences and Medical Development, 4(2), 116-126. https://doi.org/10.56741/hesmed.v4i02.973

Haddow, S., Taylor, E. P., & Schwannauer, M. (2021). Positive peer relationships, coping and resilience in young people in alternative care: A systematic review. Children and Youth Services Review, 122, Article 105861. https://doi.org/10.1016/j.childyouth.2020.105861

Kim, J., & Fletcher, J. M. (2018). The influence of classmates on adolescent criminal activities in the United States. Deviant Behavior, 39(3), 275–292. https://doi.org/10.1080/01639625.2016.1269563

Knecht, A., Snijders, T. A. B., Baerveldt, C., Steglich, C. E. G., & Raub, W. (2010). Friendship and delinquency: Selection and influence processes in early adolescence. Social Development, 19(3), 494–514. https://doi.org/10.1111/j.1467-9507.2009.00564.x

Mann, H. B., & Whitney, D. R. (1947). On a test of whether one of two random variables is stochastically larger than the other. The Annals of Mathematical Statistics, 18(1), 50–60. https://doi.org/10.1214/aoms/1177730491