THE DEVELOPMENT OF ENGLISH TRAINING CURRICULUM BASED ON ACTIVE LEARNING TO PROMOTE ENGLISH SPEAKING SKILLS FOR BUDDHIST NOVICES AT MAHAMAKUT BUDDHIST UNIVERSITY DEMONSTRATION SCHOOL
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aimed to 1) Investigate problems and needs in developing an Active Learning-based English training curriculum to enhance English speaking skills for Buddhist novices at Mahamakut Buddhist University Demonstration School 2) Develop the training curriculum
3) Implement the curriculum and 4) Evaluate and improve the curriculum. A mixed methods research design with a 2-phase sequential approach was employed. The sample consisted of 21 Buddhist novices in Mathayom 3 who voluntarily participated and had beginning to intermediate English proficiency levels, selected through purposive sampling. Research instruments included a problems and needs questionnaire, the training curriculum, an English speaking skills assessment, and a satisfaction questionnaire. Statistics used for data analysis were PNI modified, mean, standard deviation, percentage, and paired-samples t-test. The findings revealed that 1) The overall problems and needs for developing the curriculum were at a high level (PNI modified = 1.023) 2) The developed curriculum was guided by the philosophy of Learn through practice, communicate with confidence, develop skills independently, consisting of 4 learning units, with IOC values ranging from 0.80 - 1.00, passing all criteria, and overall appropriateness rated at a high level (M = 4.35) 3) Post-instruction English speaking skills (M = 59.90, 74.88%) were significantly higher than pre-instruction scores (M = 28.52, 35.65%) at the .05 level of statistical significance (t = 112.033, df = 20, p < .001), with an crease of 39.23 percentage-point, and overall learner satisfaction was rated at a high level (M = 4.17) and 4) The finalized curriculum was rated as overall appropriate at a high level (M = 4.46), having been revised across 4 areas based on expert recommendations, namely content and context, learning activities, assessment and evaluation, and the instructor’s manual, prior to dissemination for actual implementation.
Article Details
References
จิตติน เพลงสันเทียะ. (2564). ผลการจัดการเรียนรู้เชิงรุก เพื่อส่งเสริมทักษะการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. ใน สารนิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาอังกฤษ. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จุมพต อ่อนทรวง และคณะ. (2569). ปัญหาการใช้ภาษาอังกฤษของพระภิกษุและสามเณรในการสื่อสารกับชาวต่างชาติในวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร. วารสารวิจัยวิชาการ, 9(4), 173-195.
เจนจิรา ชัยปาน และคณะ. (2556). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความวิตกกังวลในการพูดภาษาอังกฤษของนักศึกษาหลักสูตรสาขาวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสากล ชั้นปีที่ 4. ใน สารนิพนธ์ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสากล. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.
ณัฐชา ฦาชา และเกษกนก วรรณวัลย์. (2567). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้เชิงรุกที่มีต่อทักษะการพูดภาษาอังกฤษและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน หน่วยการเรียนรู้เรื่อง A Day at School ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วารสารวิชาการหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 16(4), 180-189.
ธำรง บัวศรี. (2542). ทฤษฎีหลักสูตร: การออกแบบและพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: ธนธัชการพิมพ์.
นิพพิทา กุลชิต. (2562). การพัฒนาหลักสูตรส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุก สำหรับครูสอน ภาษาอังกฤษระดับประถมศึกษา. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ประสาท อิศรปรีดา. (2531). จิตวิทยาการศึกษา. มหาสารคาม: ภาควิชาการแนะแนวและจิตวิทยาการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒมหาสารคาม.พนิดา ตาสี. (2552). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความวิตกกังวลในการพูดภาษาอังกฤษของนักศึกษาวิชาเอกภาษาอังกฤษ. ใน ดุษฎีนิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาภาษาอังกฤษศึกษา. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). พุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาบัณฑิต ปญฺญาวุฑฺโฒ (เฮ้ากุล). (2565). การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 โรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา จังหวัดขอนแก่น. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระยุทธนา มาลาวํโส (มาลาวงษ์). (2564). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้วิชาพระพุทธศาสนา โดยใช้วิธีสอนแบบเชิงรุก เพื่อส่งเสริมทักษะการคิดวิเคราะห์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิขาการสอนสังคมศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระสิทธิพงษ์ สุทสฺสโน (ภักดี). (2564). การพัฒนาบทเรียนสำเร็จรูป เรื่องหน้าที่ชาวพุทธโดยการจัดการเรียนรู้แบบ Active Learning (MIAP) ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนพระปริยัติธรรมปัจฉิมวันวิทยา จังหวัดอำนาจเจริญ. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนสังคมศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ยุวดี อยู่สบาย และคณะ. (2563). การพัฒนาชุดการเรียนรู้ฝึกทักษะการฟังและการพูดภาษาอังกฤษ โดยการจัดการเรียนการสอนเชิงรุก สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู คณะศึกษาศาสตร์ สถาบันอุดมศึกษาเอกชน. วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี, 16(4), 133-141.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2533). การพัฒนาหลักสูตรแบบครบวงจร. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สงัด อุทรานันท์. (2532). พื้นฐานและหลักการพัฒนาหลักสูตร. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มิตรสหาย.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Askia, S. et al. (2016). Improving Speaking Skills Through Active Learning Strategy of the Year Eight Students. e-Journal of English Language Teaching Society (ELTS), 4(2), 1-13.
Bonwell, C. C. & Eison, J. A. (1991). Active Learning: Creating Excitement in the Classroom. ASHE-ERIC Higher Education Report. Washington: Washington University.
Celce-Murcia, M. et al. (2010). Teaching Pronunciation A Course Book and Reference Guide. New York: Cambridge University Press.
Crystal, D. (2003). English as a Global Language. Cambridge: Cambridge University Press.
EF Education First. (2020). EF EPI 2020: The World’s Largest Ranking of Countries and Regions by English Skills. Retrieved January 24, 2025, from https://www.ef.com/wwen/epi/
Felder, R. M. & Brent, R. (1996). Navigating the Bumpy Road to Student-Centered Instruction. Journal of College Teaching, 44(2), 43-47.
Freeman, S. et al. (2014). Active learning increases student performance in science, engineering, and mathematics. Proceedings of the National Academy of Sciences, 111(23), 8410-8415.
Hashim, H. et al. (2023). TEALL: Technology-Enhanced Active Language Learning. Creative Education, 14, 1453-1462. https://doi.org/10.4236/ce.2023.147092.
Horwitz, E. K. et al. (1986). Foreign Language Classroom Anxiety. The Modern Language Journal, 70(2), 125-132.
Kerr, J. F. (1989). Changing a Curriculum. London: University of London Press.
Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development. Englewood Cliffs: Prentice Hall.
Michael, J. (2006). Where’s the evidence that active learning works? Advances in Physiology Education, 30(4), 159-167.
Pelenkahu, N. (2017). Improving Speaking Skill Through Joyful, Active, Creative, Effective Approach (JACEA): Classroom Action Research at Fourth Grade Student. World Journal of English Language, 7(4), 31. https://doi.org/10.5430/wjel.v7n4p31.
Richards, J. C. & Rodgers, T. S. (2014). Approaches and Methods in Language Teaching. Cambridge: Cambridge University Press.
Skilbeck, M. (1984). School - Based Curriculum Development. London: Harper & Row.
Somngam, Y. (2025). The Implementation of Buddhist Ethical Teachings through Active Learning Models in Phrapariyattidhamma Schools. Insights into Modern Education (i-ME), 3(2), 35-48.
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. New York: Harcourt, Brace & World.
Tyler, R. W. (1971). Basic Principles of Curriculum and Instruction. Chicago: The University of Chicago Press.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in Society: The Development of Higher Psychological Processes. Cambridge: Harvard University Press.