การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมภาษาอังกฤษโดยเน้นการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active learning) เพื่อยกระดับทักษะการพูดภาษาอังกฤษ สำหรับสามเณรโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการจำเป็นในการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมภาษาอังกฤษโดยเน้นการจัดการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อยกระดับทักษะการพูดภาษาอังกฤษสำหรับสามเณรโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย 2) พัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม 3) ทดลองใช้หลักสูตร และ 4) ประเมินและปรับปรุงหลักสูตร ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน 2 ระยะต่อเนื่อง กลุ่มตัวอย่าง คือ สามเณรชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 21 รูป ที่สมัครใจเข้าร่วมและมีระดับภาษาอังกฤษเริ่มต้นถึงปานกลาง คัดเลือกด้วยวิธีเจาะจง เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามสภาพปัญหาและความต้องการจำเป็น หลักสูตรฝึกอบรม แบบวัดทักษะการพูด และแบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ ได้แก่ PNI modified ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ร้อยละ และการทดสอบค่าทีแบบไม่เป็นอิสระต่อกัน ผลการวิจัยพบว่า 1) ความต้องการจำเป็นโดยภาพรวมอยู่ในระดับสูง (PNI modified = 1.023) 2) หลักสูตรที่พัฒนาขึ้นมีปรัชญาว่า เรียนรู้ผ่านการปฏิบัติ สื่อสารด้วยความมั่นใจ พัฒนาทักษะด้วยตนเอง ประกอบด้วย 4 หน่วยการเรียนรู้ ค่า IOC อยู่ระหว่าง 0.80 - 1.00 ผ่านเกณฑ์ทุกข้อ และมีความเหมาะสมโดยรวมระดับมาก (M = 4.35) 3) ทักษะการพูดหลังเรียน (M = 59.90, ร้อยละ 74.88) สูงกว่าก่อนเรียน (M = 28.52, ร้อยละ 35.65) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t = 112.033, df = 20, p < .001) มีพัฒนาการเฉลี่ยร้อยละ 39.23 และความพึงพอใจโดยรวมอยู่ในระดับมาก (M = 4.17) และ 4) หลักสูตรฉบับสมบูรณ์มีความเหมาะสมโดยรวมระดับมาก (M = 4.46) โดยปรับปรุงตามข้อเสนอแนะของผู้ทรงคุณวุฒิใน 4 ด้าน ได้แก่ เนื้อหาและบริบท กิจกรรมการเรียนรู้ การวัดและประเมินผล และคู่มือ ก่อนนำไปเผยแพร่ใช้จริง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จิตติน เพลงสันเทียะ. (2564). ผลการจัดการเรียนรู้เชิงรุก เพื่อส่งเสริมทักษะการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. ใน สารนิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาอังกฤษ. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จุมพต อ่อนทรวง และคณะ. (2569). ปัญหาการใช้ภาษาอังกฤษของพระภิกษุและสามเณรในการสื่อสารกับชาวต่างชาติในวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร. วารสารวิจัยวิชาการ, 9(4), 173-195.
เจนจิรา ชัยปาน และคณะ. (2556). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความวิตกกังวลในการพูดภาษาอังกฤษของนักศึกษาหลักสูตรสาขาวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสากล ชั้นปีที่ 4. ใน สารนิพนธ์ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสากล. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.
ณัฐชา ฦาชา และเกษกนก วรรณวัลย์. (2567). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้เชิงรุกที่มีต่อทักษะการพูดภาษาอังกฤษและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน หน่วยการเรียนรู้เรื่อง A Day at School ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วารสารวิชาการหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 16(4), 180-189.
ธำรง บัวศรี. (2542). ทฤษฎีหลักสูตร: การออกแบบและพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: ธนธัชการพิมพ์.
นิพพิทา กุลชิต. (2562). การพัฒนาหลักสูตรส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุก สำหรับครูสอน ภาษาอังกฤษระดับประถมศึกษา. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ประสาท อิศรปรีดา. (2531). จิตวิทยาการศึกษา. มหาสารคาม: ภาควิชาการแนะแนวและจิตวิทยาการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒมหาสารคาม.พนิดา ตาสี. (2552). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความวิตกกังวลในการพูดภาษาอังกฤษของนักศึกษาวิชาเอกภาษาอังกฤษ. ใน ดุษฎีนิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาภาษาอังกฤษศึกษา. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). พุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาบัณฑิต ปญฺญาวุฑฺโฒ (เฮ้ากุล). (2565). การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 โรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา จังหวัดขอนแก่น. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระยุทธนา มาลาวํโส (มาลาวงษ์). (2564). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้วิชาพระพุทธศาสนา โดยใช้วิธีสอนแบบเชิงรุก เพื่อส่งเสริมทักษะการคิดวิเคราะห์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิขาการสอนสังคมศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระสิทธิพงษ์ สุทสฺสโน (ภักดี). (2564). การพัฒนาบทเรียนสำเร็จรูป เรื่องหน้าที่ชาวพุทธโดยการจัดการเรียนรู้แบบ Active Learning (MIAP) ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนพระปริยัติธรรมปัจฉิมวันวิทยา จังหวัดอำนาจเจริญ. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนสังคมศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ยุวดี อยู่สบาย และคณะ. (2563). การพัฒนาชุดการเรียนรู้ฝึกทักษะการฟังและการพูดภาษาอังกฤษ โดยการจัดการเรียนการสอนเชิงรุก สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู คณะศึกษาศาสตร์ สถาบันอุดมศึกษาเอกชน. วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี, 16(4), 133-141.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2533). การพัฒนาหลักสูตรแบบครบวงจร. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สงัด อุทรานันท์. (2532). พื้นฐานและหลักการพัฒนาหลักสูตร. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มิตรสหาย.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Askia, S. et al. (2016). Improving Speaking Skills Through Active Learning Strategy of the Year Eight Students. e-Journal of English Language Teaching Society (ELTS), 4(2), 1-13.
Bonwell, C. C. & Eison, J. A. (1991). Active Learning: Creating Excitement in the Classroom. ASHE-ERIC Higher Education Report. Washington: Washington University.
Celce-Murcia, M. et al. (2010). Teaching Pronunciation A Course Book and Reference Guide. New York: Cambridge University Press.
Crystal, D. (2003). English as a Global Language. Cambridge: Cambridge University Press.
EF Education First. (2020). EF EPI 2020: The World’s Largest Ranking of Countries and Regions by English Skills. Retrieved January 24, 2025, from https://www.ef.com/wwen/epi/
Felder, R. M. & Brent, R. (1996). Navigating the Bumpy Road to Student-Centered Instruction. Journal of College Teaching, 44(2), 43-47.
Freeman, S. et al. (2014). Active learning increases student performance in science, engineering, and mathematics. Proceedings of the National Academy of Sciences, 111(23), 8410-8415.
Hashim, H. et al. (2023). TEALL: Technology-Enhanced Active Language Learning. Creative Education, 14, 1453-1462. https://doi.org/10.4236/ce.2023.147092.
Horwitz, E. K. et al. (1986). Foreign Language Classroom Anxiety. The Modern Language Journal, 70(2), 125-132.
Kerr, J. F. (1989). Changing a Curriculum. London: University of London Press.
Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development. Englewood Cliffs: Prentice Hall.
Michael, J. (2006). Where’s the evidence that active learning works? Advances in Physiology Education, 30(4), 159-167.
Pelenkahu, N. (2017). Improving Speaking Skill Through Joyful, Active, Creative, Effective Approach (JACEA): Classroom Action Research at Fourth Grade Student. World Journal of English Language, 7(4), 31. https://doi.org/10.5430/wjel.v7n4p31.
Richards, J. C. & Rodgers, T. S. (2014). Approaches and Methods in Language Teaching. Cambridge: Cambridge University Press.
Skilbeck, M. (1984). School - Based Curriculum Development. London: Harper & Row.
Somngam, Y. (2025). The Implementation of Buddhist Ethical Teachings through Active Learning Models in Phrapariyattidhamma Schools. Insights into Modern Education (i-ME), 3(2), 35-48.
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. New York: Harcourt, Brace & World.
Tyler, R. W. (1971). Basic Principles of Curriculum and Instruction. Chicago: The University of Chicago Press.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in Society: The Development of Higher Psychological Processes. Cambridge: Harvard University Press.