การสังเคราะห์สมรรถนะของหลักสูตรวิชาเอกเทคโนโลยีมัลติมีเดีย ตามกรอบผลลัพธ์ที่พึงประสงค์ของการศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อสังเคราะห์สมรรถนะของหลักสูตรวิชาเอกเทคโนโลยีมัลติมีเดีย ตามกรอบผลลัพธ์ที่พึงประสงค์ของการศึกษาตามมาตรฐานการศึกษาของชาติ พ.ศ. 2561 เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการวิเคราะห์เอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึก จากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 10 คน ประกอบด้วย นักวิชาการและนักวิชาชีพด้านเทคโนโลยีมัลติมีเดีย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบวิเคราะห์เอกสารและแบบสัมภาษณ์เชิงลึก ผลการวิจัยพบว่า สมรรถนะของหลักสูตรวิชาเอกเทคโนโลยีมัลติมีเดียตามกรอบผลลัพธ์ที่พึงประสงค์ของการศึกษา 3 ด้าน คือ ผู้เรียนรู้ ผู้ร่วมสร้างสรรค์นวัตกรรม และพลเมืองที่เข้มแข็ง แต่ละด้านประกอบด้วย 3 สมรรถนะ ดังนี้ 1) ผู้เรียนรู้ สมรรถนะด้านความรู้ ประกอบด้วย การใช้งานอุปกรณ์ดิจิทัลและเครื่องมือในการสร้างงานมัลติมีเดีย การออกแบบงานมัลติมีเดียที่เชื่อมโยงกับเนื้อหา การเขียนโปรแกรมเบื้องต้น ภาษาอังกฤษ การตลาด และกฎหมาย สมรรถนะด้านทักษะ ประกอบด้วย การชี้นำการเรียนรู้ด้วยตนเอง การเรียนรู้ตลอดชีวิต การใช้ภาษาและการสื่อสาร และการนำเสนอ สมรรถนะด้านคุณลักษณะ ประกอบด้วย ใฝ่เรียนรู้ ความมุ่งมั่นในการทำงาน และความรับผิดชอบต่อตนเอง 2) ผู้ร่วมสร้างสรรค์นวัตกรรม สมรรถนะด้านความรู้ ประกอบด้วย การประยุกต์ใช้อุปกรณ์ดิจิทัลและเครื่องมือในการสร้างงานมัลติมีเดีย การบูรณาการข้ามศาสตร์ การคิดเชิงออกแบบ และ การคิดเชิงนวัตกรรม สมรรถนะด้านทักษะ ประกอบด้วย ความคิดสร้างสรรค์ การคิดวิเคราะห์ การคิดเชิงวิพากษ์ และการแก้ปัญหา สมรรถนะด้านคุณลักษณะ ประกอบด้วย มีจินตนาการ ใส่ใจนวัตกรรม มีแรงบันดาลใจ และตื่นรู้เทคโนโลยี และ 3) พลเมืองที่เข้มแข็ง สมรรถนะด้านความรู้ ประกอบด้วย รู้เท่าทันสื่อ และรู้จรรยาบรรณของนักเทคโนโลยีมัลติมีเดีย สมรรถนะด้านทักษะ ประกอบด้วย การทำงานเป็นทีม สมรรถนะด้านคุณลักษณะ ประกอบด้วย รู้จักปรับตัว มีความยืดหยุ่นในการทำงาน ความกระตือรือร้น ความซื่อสัตย์ ความตรงต่อเวลา ความรับผิดชอบต่อสังคม และจิตอาสา
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2545). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2542 (ฉบับที่ 2) และที่แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช 2545. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). มาตรฐานการศึกษาของชาติ พ.ศ. 2561. (พิมพ์ครั้งที่ 1). นนทบุรี: โรงพิมพ์ 21 เซ็นจูรี่.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). กรอบสมรรถนะหลักของผู้เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: บริษัทพริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
ฉันทนา ปาปัดถา. (2561). การสังเคราะห์คุณลักษณะของนักสื่อสารมวลชนดิจิทัลตามกรอบสมรรถนะบุคคล. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 26(52), 143-165.
ฉันทนา ปาปัดถา และอรรถการ สัตพาณิชย์. (2559). การสังเคราะห์สมรรถนะของหลักสูตรเทคโนโลยีสื่อสารมวลชนเพื่อพัฒนามาตรฐานสมรรถนะบัณฑิตตามอัตลักษณ์มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล พระนคร. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 10(1), 59-76.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2562). การพัฒนาทักษะการสร้างสรรค์นวัตกรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.
วีรพล วีระโชติวศิน และคณะ. (2563). โครงการวิจัยเพื่อค้นหาและพัฒนาผลลัพธ์ที่คาดหวังต่อผู้เรียน และกรอบสมรรถนะหลักผู้เรียน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์วิจัยและนวัตกรรม.
สำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา. (2561). มาตรฐานการอุดมศึกษาและแนวทางการนำมาตรฐานสู่การปฏิบัติ. เรียกใช้เมื่อ 20 มีนาคม 2563 จาก https://dtc.ac.th/wp-content/uploads/2022/09/004แนวทางการนำมาตรฐานการอุดมศึกษาสู่การปฏิบัติ-พ.ศ.-2561-สำคัญ_compressed.pdf
สุทธิวรรณ ตันติรจนาวงศ์. (2560). ทิศทางการจัดการศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารมนุษศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ, 10(2), 2843-2854.
McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than intelligence. American Psychologist, 28(1), 1-14.
Partnership for 21st Century Skills. (2009). Framework definitions. Retrieved June 19, 2021, from https://eric.ed.gov/?id=ED519462
Scott, J. (1990). A Matter of Record: Documentary Sources In Social Research. Cambridge: Politypress.
Scott, J. (2006). Documentary Research. London: Sage.
