พลวัตของความขัดแย้งและระงับความขัดแย้งทางการเมืองสังคมไทย ช่วงปี พ.ศ. 2540 - 2562
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์พลวัตของความขัดแย้งทางการเมืองสังคมไทยช่วงปี พ.ศ. 2540 - 2556 2) สังเคราะห์พลวัตของความขัดแย้งและการระงับความขัดแย้งทางการเมืองสังคมไทยช่วงปี พ.ศ. 2557 - 2562 และ 3) นำเสนอรูปแบบการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งและผลกระทบของความขัดแย้งทางการเมืองในสังคมไทยสู่ความยั่งยืน เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกผ่านแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างกับผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวน 25 คน ซึ่งเป็นผู้มีที่ความเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งทางการเมืองในประเทศไทย การนำเสนอผลการวิจัยใช้วิธีการพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) ความขัดแย้งทางการเมืองสังคมไทยช่วงปี พ.ศ. 2540 - 2556 ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างและวัฒนธรรมทางการเมือง นำไปสู่รัฐธรรมนูญฉบับ พ.ศ. 2540 และ พ.ศ. 2550 เกิดการรวมตัวของกลุ่มการเมืองภาคประชาชน อาทิ กลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย และแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ 2) ความขัดแย้งช่วงปี พ.ศ. 2557 - 2562 เกิดการรัฐประหารโดยคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) ส่งผลให้สิทธิและเสรีภาพของประชาชนถูกจำกัด และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในปี พ.ศ. 2562 ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าขาดความโปร่งใส และ 3) แนวทางการแก้ไขความขัดแย้งควรเน้นการสร้างเวทีสาธารณะเพื่อการอภิปรายที่เปิดกว้าง เสริมสร้างการเรียนรู้ร่วมกัน พัฒนาแพลตฟอร์มกลางในการรวบรวมองค์ความรู้ และข้อเสนอเชิงวิชาการ ส่งเสริมการสื่อสารอย่างโปร่งใส และสร้างแนวทางในการตัดสินใจร่วมของสาธารณชน ซึ่งอยู่ในแนวคิดทฤษฎีความขัดแย้งของ Azar การจัดการความขัดแย้งของ Burton และสันติภาพเชิงบวกของ Galtung ใช้วิเคราะห์ความขัดแย้งทั้งในระดับโครงสร้าง การสื่อสาร และสันติวิธีที่สร้างการมีส่วนร่วมอย่างแท้จริง คือ แนวทางที่เหมาะสมในการคลี่คลายขัดแย้งทางการเมืองในระยะยาวความขัดแย้งเชิงระบบ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ณัฐฐินนท์ นันทะเสนา. (2563). การเคลื่อนไหวทางสังคมโดยกลุ่มนักศึกษาขบวนการประชาธิปไตยใหม่. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการเมืองการปกครอง. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นรวิชญ์ นิธิปัญญา และชลวิทย์ เจียรจิตต์. (2563). กลยุทธ์การจัดการความขัดแย้งในองค์กร: ศึกษากรณีการเจรจาต่อรอง. วารสารรัฐศาสตร์, 12(2), 45-59.
นลินา ไชยะ. (2563). เศรษฐศาสตร์การเมืองว่าด้วยพื้นที่สาธารณะ การเคลื่อนไหวทางสังคม และสื่อสังคมออนไลน์. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(1), 14-31.
พงศธร สารชะนะ. (2547). การวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเลือกตั้งในประเทศไทย. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 8(1), 21-34.
ยุทธพร อิสรชัย. (2561). การพัฒนากระบวนการประชาธิปไตยในประเทศไทย. วารสารสังคมศาสตร์, 15(3), 67-81.
สวนดุสิตโพล. (2562). สำรวจความคิดเห็นประชาชนหลังการเลือกตั้ง มหาวิทยาลัยสวนดุสิต. เรียกใช้เมื่อ 12 พฤษภาคม 2568 จาก https://dusitpoll.dusit.ac.th.
สุรชาติ บำรุงสุข. (2561). การเมืองและความมั่นคงในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Azar, E. (1990). The management of protracted social conflict: Theory and cases. Aldershot: Dartmouth Publishing.
Burton, J. (1990). Conflict: Resolution and prevention. London: Palgrave Macmillan.
Chiang, J. H. D. (1999). Political development in Thailand: Democracy and participation. Asian Survey, 39(4), 615-634.
Galtung, J. (1969). Violence, Peace, and Peace Research. Journal of Peace Research, 6(3), 167-191.
Lederach, J. P. (2003). The little book of conflict transformation Intercourse. Pennsylvania: Good Books.
Phongpaichit, P. & Baker, C. (2004). Thaksin: The business of politics in Thailand. Chiang Mai: Silkworm Books.
