การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนยกระดับเศรษฐกิจฐานราก สู่ชุมชนจัดการตนเองอย่างยั่งยืนในจังหวัดกระบี่ พังงา และภูเก็ต

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ประเมินระดับความพึงพอใจ ประเมินระดับมาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชนสู่ชุมชนจัดการตนเองอย่างยั่งยืน และเสนอแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนยกระดับเศรษฐกิจฐานรากสู่ชุมชนจัดการตนเองอย่างยั่งยืน ในจังหวัด กระบี่ พังงา และภูเก็ต เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน ได้แก่ 1) การวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับนักท่องเที่ยว กลุ่มผู้นำชุมชน ผู้นำท้องถิ่น นักพัฒนาชุมชน นักธุรกิจ ผู้บริหารสถานศึกษา ครู นักเรียน นักศึกษา องค์กรภาครัฐภาคเอกชน เกี่ยวกับการจัดการท่องเที่ยวชุมชน นักวิชาการ ผู้นำศาสนา ประชาชนและนักท่องเที่ยว โดยคำนวณจากสูตรของทาโร่ ยามาเน่ ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 389 คน และ 2) การวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ ผู้นำชุมชน ผู้นำกลุ่มอาชีพ และผู้ประกอบการ จังหวัดละ 3 คน และประชาชน จังหวัดละ 4 คน หรือสัมภาษณ์จนกว่าข้อมูลจะอิ่มตัว เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์เชิงลึก เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถามและการสัมภาษณ์เชิงลึก สถิติที่ใช้ในการวิจัยและการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ผลการวิจัยพบว่า ผลประเมินระดับความพึงพอใจ โดยภาพรวมมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมากที่สุด ผลการประเมินระดับมาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมขน โดยภาพรวมมีค่าเฉลี่ยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด และแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนยกระดับเศรษฐกิจฐานรากสู่ชุมชนจัดการตนเองอย่างยั่งยืน มี 5 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านการบริหารจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน มี 5 กิจกรรม 2) ด้านการจัดการเศรษฐกิจสังคมและคุณภาพชีวิต 2 กิจกรรม 3) ด้านการอนุรักษ์และการส่งเสริมมรดกทางวัฒนธรรมชุมชน มี 3 กิจกรรม 4) ด้านการจัดการทรัพยากรธรรมชาติหรือสิ่งแวดล้อมอย่างเป็นระบบและยั่งยืน มี 4 กิจกรรม และ 5) ด้านคุณภาพการบริการการท่องเที่ยวโดยชุมชน มี 3 กิจกรรม