การจัดการการสื่อสารขององค์การบริหารส่วนจังหวัดเพื่อยกระดับเทศกาลประเพณี ท้องถิ่นภาคเหนือของประเทศไทยสู่ระดับชาติและนานาชาติ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) การสื่อสารนโยบาย 2) กระบวนการจัดการการสื่อสาร และ 3) ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายด้านการจัดการการสื่อสาร ขององค์การบริหารส่วนจังหวัดเพื่อยกระดับเทศกาลประเพณีท้องถิ่นสู่ระดับชาติและนานาชาติ เป็นการวิจัยแบบผสมวิธีแผนคู่ขนาน ได้แก่ การวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกและอภิปรายกลุ่ม โดยใช้เครื่องมือแบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง เก็บรวบรวมข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลหลัก 6 กลุ่ม ได้แก่ ผู้กำหนดนโยบายและผู้ปฏิบัติการสื่อสารขององค์การบริหารส่วนจังหวัด องค์กรภาคีเครือข่ายหลัก นักการสื่อสาร สื่อมวลชน และผู้รับสาร รวม 44 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดย การสร้างข้อสรุป และการวิจัยเชิงปริมาณ ด้วยวิธีการสำรวจ โดยใช้เครื่องมือแบบสอบถาม เก็บรวบรวมข้อมูลจากประชาชน 4 จังหวัด ได้แก่ ลำพูน น่าน พะเยา และแม่ฮ่องสอน จำนวน 400 ตัวอย่าง วิเคราะห์ข้อมูล ด้วยสถิติเชิงพรรณนา ผลการศึกษาพบว่า การสื่อสารนโยบาย ตามองค์ประกอบการสื่อสาร ประกอบด้วย ทีมผู้ส่งสาร 2 ส่วน ได้แก่ องค์การบริหารส่วนจังหวัดและองค์กรภาคีเครือข่ายด้านการสื่อสาร สาระของนโยบาย/สาร คือ การสร้างเนื้อหาที่ถูกต้อง ครบถ้วน และใช้ข้อมูลชุดเดียวกันเสนอต่อสาธารณะ ช่องทางสื่อสาร ได้แก่ สื่อดั้งเดิม สื่อออนไลน์ และสื่อบุคคล กลุ่มเป้าหมายการสื่อสาร ได้แก่ ประชาชนในพื้นที่ นักท่องเที่ยว และภาคีเครือข่าย และผลที่คาดหวังจากการสื่อสาร ได้แก่ การกระตุ้นเศรษฐกิจและการท่องเที่ยว การสร้างอัตลักษณ์และความภาคภูมิใจ การอนุรักษ์และสืบสานวัฒนธรรม และการยกระดับสู่สากล และกระบวนการจัดการ การสื่อสาร ประกอบด้วย 4 ขั้นตอน ได้แก่ การศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการการสื่อสารของประชาชน การวางแผนการสื่อสารที่คำนึงถึงช่องว่างการสื่อสาร การดำเนินการและปฏิบัติการสื่อสาร และการประเมินผลการสื่อสารโดยรับฟังข้อคิดเห็นจากผู้รับสารและภาคีเครือข่ายทุกกลุ่ม
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงวัฒนธรรม. (2566). เทศกาลประเพณีที่สำคัญ ประจำปี 2566. เรียกใช้เมื่อ 10 กันยายน 2567 จาก https://www.m-culture.go.th/th/traditional-festivals-to-national
กิจอุดม เสือเจริญ และคณะ. (2567). การจัดการสื่อสารเครือข่ายการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน. วารสารวิชาการ การจัดการภาครัฐและเอกชน, 6(1), 14-31.
จุฬารัตน์ จุลภักดิ์ และคณะ. (2567). การจัดการการสื่อสารการท่องเที่ยวการวิ่งเทรลที่ขับเคลื่อนโดยองค์การบริหารส่วนจังหวัด. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(6), 65-80.
ทอมมี่ เจนเสน และคณะ. (2566). การสื่อสารการท่องเที่ยวเชิงเกษตรแบบมีส่วนร่วมของผู้ให้บริการการท่องเที่ยวจังหวัดจันทบุรี. วารสารเครือข่ายส่งเสริมการวิจัยทางมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6(2), 31-47.
ปัณฑ์ภากร สมโรจน์รัตน์ และคณะ. (2567). การสื่อสารนโยบายสาธารณะโดยการประยุกต์ใช้โซเชียลมีเดียของผู้บริหารองค์การบริหารส่วนตำบลมิตรภาพ อำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 7(5), 321-334.
พรฟ้า สุทธิคุณ และคณะ. (2565). รูปแบบการจัดการสื่อดิจิทัลการท่องเที่ยวโดยชุมชน. วารสารวิชาการสังคมมนุษย์, 12(2), 1-18.
พิมผกา ประเสริฐศิลป์. (2561). เอกสารการสอนชุดวิชา การสื่อสารและการใช้เทคโนโลยีการสื่อสาร Communication and the Use of Communication Technology 33205 หน่วยที่ 9 - 15. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ไพบูรณ์ คะเชนทรพรรค์. (2557). ประมวลสาระชุดวิชาวิทยานิพนธ์ ขั้น 2 Thesis II หน่วยที่ 6 - 7. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
มนวิภา วงรุจิระ. (2563). เอกสารการสอนชุดวิชา ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับสื่อมวลชน Introduction to Mass Media 15231 หน่วยที่ 8 - 15. (ฉบับปรับปรุงครั้งที่ 2). นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมา ธิราช.
วิทยาธร ท่อแก้ว. (2563ก). หลักและทฤษฎีการสื่อสารทางการเมืองและการปกครองท้องถิ่นขั้นสูง หน่วยที่ 6 ทฤษฎีการสื่อสารเพื่อการสื่อสารนโยบายสาธารณะทางการเมืองและการปกครองท้องถิ่น. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วิทยาธร ท่อแก้ว. (2563ข). แนวคิด ขอบเขต และแนวทางการจัดการนวัตกรรมการสื่อสารทางการเมืองและการปกครองท้องถิ่น หน่วยที่ 1 การจัดการนวัตกรรมการสื่อสารทางการเมืองและการปกครองท้องถิ่น. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ศิริชัย พงษ์วิชัย. (2558). การวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วยคอมพิวเตอร์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2553). เศรษฐกิจสร้างสรรค์: พลังขับเคลื่อนใหม่ของเศรษฐกิจไทย. วารสารเศรษฐกิจและสังคม, 47(4), 6-18.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566 - 2570). เรียกใช้เมื่อ 9 กันยายน 2567 จาก https://www.nesdc.go.th/the-national-economic-and-social-development-plan/the-thirteenth-plan-2023-2027/
สุภนันท์ ฤทธิ์มนตรี และคณะ. (2566). การสื่อสารนโยบายเศรษฐกิจของรัฐบาลผ่านสื่อออนไลน์ในเครือข่ายของกรมประชาสัมพันธ์. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(5), 224-241.
อภิวรรณ ศิรินันทนา. (2567). การจัดการสื่อสารแบบมีส่วนร่วมของชุมชนบ้านตะปอน อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี เพื่อรองรับการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. วารสารสหวิทยาการสังคมศาสตร์และการสื่อสาร คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี, 7(1), 13-26.
อภิวรรณ ศิรินันทนา และคณะ. (2565). รูปแบบการจัดการสื่อสารการตลาดท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมจังหวัดจันทบุรี. วารสารเกษมบัณฑิต, 23(1), 89-97.
Aziz, A. et al. (2023). Communication management of the Banjarmasin city river tourism communications in digital era. Proceeding: Islamic University of Kalimantan, 14(4), 45-70.
Baker, C. et al. (2024). Soft power, Cultural relations and Conflict through Eurovision and other mega-events: a literature review. British Council. Retrieved September 10, 2024, from https://hull-repository.worktribe.com/output/4447797
Dorottya, S. & Zita, M. C. (2020). The impact of social media in travel decision-making process among the Y and Z generations of music festivals in Vojvodina and Hungary. Turizam, 24(2), 79-90.
Fisher, W. R. (1985). The narrative paradigm: An elaboration. Communication Monographs, 52(4), 347-367.
Kaewanant, W. & Sirisunhirun, S. (2024). Thai soft power: Moving forward in the right direction. Journal of Language and Culture, 43(1), 194-216.
Khori, A. (2024). Communication management in diversity tolerance to maintain the unity of the people. Kharisma: Jurnal Administrasi dan Manajemen Pendidikan, 3(1), 54-67.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measuremen, 30(3), 607-610.
Maria, P. L. et al. (2022). Food festivals as builders of the image of a tourist destination. Journal of Policy Research in Tourism, Leisure and Events, 14(3), 262-278.
Moh, Y. D. et al. (2024). Optimising the role of creative economy in society through literature review: Empowerment strategies and sustainable development models. Journal of Community Dedication, 4(3), 529-544.
Rattanamanee, K. (2024). Future Perspectives on Communication Management for Promoting Tourism in Chachoengsao Province (2024 - 2027). International Journal of Professional Business Review, 9(1), 1-18.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations. (5th ed.). Free Press: Simon and Schuster.
