เส้นทางท่องเที่ยวตามรอยสิ่งศักดิ์สิทธิ์และวิถีชีวิตมอญรามัญนครเขื่อนขันธ์ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาเส้นทางท่องเที่ยว และศึกษาความเป็นไปได้แหล่งการท่องเที่ยววิถีชีวิตของชาวมอญรามัญเมืองนครเขื่อนขันธ์ และสร้างเส้นทางการท่องเที่ยวตามรอยสิ่งศักดิ์สิทธิ์เมืองนครเขื่อนขันธ์ เป็นการวิจัยแบบเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ เจ้าหน้าที่หน่วยงานของรัฐ ผู้เชี่ยวชาญในพื้นที่ และนักท่องเที่ยวที่มีประสบการณ์ไม่น้อยกว่า 3 ปี จำนวน 17 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้าง เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้ในการวิจัยและวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า เส้นทางท่องเที่ยวและความเป็นไปได้แหล่งการท่องเที่ยว ตามสภาพพื้นที่ มีเส้นทางการท่องเที่ยว จำนวน 6 แห่ง ได้แก่ 1) วัดโปรดเกศเชษฐาราม “พระพุทธชินนาถศาสดา” และพระพุทธไสยยาสน์ 2) ศาลหลักเมืองพระประแดง มีองค์พระพิฆเนศที่อายุกว่าพันปี 3) วัดคันลัด หลวงพ่อมัณฑะเลย์ และพิพิธภัณฑ์บ้านมอญ 4) วัดอาษาสงคราม หลวงปู่เย่อ โฆสะโก 5) วัดทรงธรรมวรวิหาร พระพุทธปางมารวิชัย องค์ท้าวเวสสุวรรณทำจากไม้ และ 6) วัดกลาง หลวงปู่มอญ พระปางห้ามญาติ ปัจจุบันช่องทางในการสื่อสารเกี่ยวกับการท่องเที่ยวมีหน่วยงานรับผิดชอบ คือ องค์บริหารพัฒนาพื้นที่พิเศษ เพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน เทศบาลอำเภอพระประแดง องค์การบริหารส่วนท้องถิ่นแต่ละพื้นที่ และประชาสัมพันธ์ของวัด ไม่มีการจัดเส้นทางท่องเที่ยว และสร้างเส้นทางการท่องเที่ยวตามรอยสิ่งศักดิ์สิทธิ์เมืองนครเขื่อนขันธ์ ได้ 2 เส้นทางพร้อมสื่อประชาสัมพันธ์ในรูปแบบคิวอาร์โค้ต ได้แก่ 1) การเดินทางโดยรถยนต์ส่วนตัว เริ่มจากวัดโปรดเกศเชษฐารามถึง วัดกลาง และ 2) การเดินทางท่องเที่ยวรถโดยสารสาธารณะจากศาลหลักเมือง พระพิฆเนศถึงวัดคันลัด เป็นการท่องเที่ยวลักษณะวันเดียว
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จิตรกร กล้วยไม้งาม. (2552). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวในวัดมอญโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนอำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวัฒนธรรมศาสตร์. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ประสิทธิ์ คุณุรัตน์ และคณะ. (2546). (ร่าง) รายงานสรุปสำหรับผู้บริหาร แผนงานวิจัยย่อยเรื่องการศึกษาและสำรวจเส้นทางการท่องเที่ยวในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ปิรันธ์ ชิณโชติ และธีระวัฒน์ จันทึก. (2559). รูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของสวนผึ้ง. Veridian E-Journal, 9(1), 250-268.
ภาณุวัฒน์ ไข่มุก. (2565). การกำหนดเส้นทางสำหรับโครงการท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงราย โดยการประยุกต์ใช้ปัญหาการเดินทางของพนักงานขาย. ใน วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาการจัดการโลจิสติกส์และห่วงโซ่อุปทานระหว่างประเทศ. มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง.
เมธิดา อาคมธน. (2561). อัตลักษณ์ของชาวมอญหมู่บ้านมอญทรงคนอง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาโบราณคดี. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วรพล พรหมเงิน และพนม กุณาวงค์. (2568). ประสิทธิภาพการประชาสัมพันธ์ผ่านชองทางการสื่อสารของผู้ใหญ่บ้าน อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่. วารสารรามคำแหง ฉบับรัฐประศาสนศาสตร์, 8(1), 348-383.
วัฒนา บุรกสิกร. (2551). รายงานการวิจัยเรื่อง ลักษณะคำไทยที่มาจากภาษามอญ. กรุงเทพมหานคร: เท็คโปรโมชั่น แอนด์ แอดเวอร์ไทซิ่ง.
วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2552). การวิจัยและการพัฒนา. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 1(2), 2-12.
สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561 - 25680 (ฉบับย่อ). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุธาสินี วิยาภรณ์ และคณะ. (2566). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษา ชุมชนชาวมอญ อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค, 9(2), 61-73.
อธิป จันทร์สุริย์. (2564). มูเตลู: ความเชื่อกับการท่องเที่ยว. วารสารทีทัศน์, 20(1), 220-240.
Denzin, N. K. & Lincoln, Y. S. (2017). The sage handbook of qualitative research. (5th ed.). Thousand Oaks, California: Sage Publications.
Giannarou, L. & Zervas, E. (2014). Using Delphi technique to build consensus in practice. Journal of Business Science and Applied Management, 9(2), 65-82.
Khamwan, M. (2019). Opportunities and challenges of developing OTOP villages for tourism (OTOP villages), Thai Subdistrict, Mueang District, Loei Province. Journal of Humanities and Social Sciences, Loei Rajabhat University, 1(1), 1-20.
Macmillan, T. T. (1971). The Delphi Technique. Proceedings of the Annual Meeting of the California Junior Colleges Associations Committee on Research and Development, 1971(1), 3-5.
Richards, G. & Raymond, C. (2000). Creative tourism. ATLAS News, 2000(23), 16-20.
