การสื่อสารของเทศบาลต่อภาคีเครือข่ายเพื่อการพัฒนาเมืองอย่างยั่งยืน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) นโยบายและพันธกิจการสื่อสารของเทศบาลต่อภาคีเครือข่ายเพื่อการพัฒนาเมืองอย่างยั่งยืน 2) กลยุทธ์การสื่อสารของเทศบาลต่อภาคีเครือข่ายเพื่อการพัฒนาเมืองอย่างยั่งยืน และ 3) การพัฒนาแนวทางการสื่อสารของเทศบาลต่อเครือข่ายเพื่อการพัฒนาเมืองอย่างยั่งยืน การวิจัยนี้ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกจากผู้ให้ข้อมูลหลักซึ่งเกี่ยวข้องและเป็นภาคีเครือข่ายเพื่อการพัฒนาเมืองของเทศบาลโดยตรง แบบเจาะจง รวม 42 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการสร้างข้อสรุป เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์เชิงลึกแบบมีโครงสร้าง ซึ่งการวิเคราะห์ข้อมูลจะทำโดยการสร้างข้อสรุปจากข้อมูลที่ได้รับจากการสัมภาษณ์ ผลการวิจัยพบว่า 1) นโยบายการสื่อสาร ควรกำหนดนโยบายการสื่อสารแบบเปิดกว้าง เป้าหมายร่วมที่ชัดเจน โปร่งใส และการมีส่วนร่วมที่แท้จริง ควรใช้การสื่อสารสองทางที่โปร่งใสธำรงรักษาเพื่อสร้างความเชื่อมั่นและไว้วางใจ 2) กลยุทธ์การสื่อสารต้องบูรณาการกลยุทธ์ 4 ด้าน ได้แก่ การให้ข้อมูลข่าวสาร การให้ความรู้ การสร้างแรงจูงใจ และการส่งเสริมการมีส่วนร่วมจากภาคี เพื่อสร้างความไว้วางใจและความร่วมมือในการพัฒนาเมือง และ 3) แนวทางการพัฒนาการสื่อสารควรมุ่งเน้นการใช้สื่อสารที่โปร่งใสและเข้าถึงทุกลุ่มเป้าหมาย ผสานกลยุทธ์ทั้ง 4 ด้าน โดยใช้ช่องทางที่เหมาะสมกับกลุ่มเป้าหมาย และระบบดิจิทัลในการเชื่อมโยงการสื่อสาร การใช้โมเดล 4C (Connect-Communicate-Collaborate-Continue) เป็นกลไกสำคัญที่ช่วยยกระดับการสื่อสารภาคีเครือข่าย ให้เกิดความร่วมมือที่ต่อเนื่อง โปร่งใส และมีประสิทธิภาพ นำไปสู่การพัฒนาเมืองและสร้างความยั่งยืนในทุกมิติของการพัฒนา
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เกศสุดา สิทธิสันติกุล และคณะ. (2562). การสื่อสารเพื่อการพัฒนาสิ่งแวดล้อมเมืองเชียงใหม่อย่างมีส่วนร่วม: โครงการ Spark U เชียงใหม่ ปฏิบัติการเปลี่ยนเมือง. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย, 11(2), 290-301.
ขนิษฐา จิตแสง. (2563). การสื่อสารระหว่างบุคคลจากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชัชพันธุ์ ยิ้มอ่อน และวรรณลดา กันต์โฉม. (2565). การพัฒนาภาคีเครือข่ายเพื่อบูรณาการฟื้นฟูเศรษฐกิจและสังคมในพื้นที่ตำบลกระแชง อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 12(3), 142-154.
ประเวช สิทธิ และภัทรธิรา ผลงาม. (2566). การออกแบบและพัฒนาเมืองอัจฉริยะบนฐานแนวคิดเทคโนโลยีสารสนเทศ. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 10(10), 262-272.
พัชรินทร์ รัตนวิภา. (2566). การสื่อสารเพื่อสร้างการมีส่วนร่วมของประชาชน. วารสารศิลปศาสตร์ราชมงคลพระนคร, 3(2), 35-52.
ภัทรธีรา แพครบุรี. (2568). กระบวนการและกลยุทธ์การใช้สื่อในการสื่อสารเพื่อสร้างความนิยมทางการเมือง. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(6), 143-155.
มณี ศรีสมุทร. (2564). การสื่อสารวิสัยทัศน์และนโยบายการพัฒนาเทศบาลเมืองเขารูปช้าง จังหวัดสงขลา. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(10), 229-241.
วิทยาธร ท่อแก้ว. (2567). การพัฒนานักสื่อสารชุมชนด้านรูปแบบการสื่อสารองค์กร. นนทบุรี: สํานักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อนุศักดิ์ คงมาลัย และคณะ. (2566). การสื่อสารของเครือข่ายสภาองค์กรชุมชนเพื่อการปฏิรูปประเทศไทย โดยการมีส่วนร่วมของประชาชน. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 6(4), 1-18.
Berlo, D. K. (1960). The Process of Communication: An Introduction to Theory and Practice. New York: Holt, Rinehart and Winston.
Bryson, J. M. et al. (2013). Designing public participation processes. Public Administration Review, 73(1), 23-34.
Grunig, J. E. & Hunt, T. (1984). Managing Public Relations. New York: Holt.
Sutriadi, R. & Wulandari, A. (2014). Towards a Communicative City: Enhancing Urban Planning Coordination by the Support of Information and Communication Technology. Case Study Bandung Metropolitan Area, Indonesia. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 135(2014), 76-81.
United Nations. (2015). The Millenium Development Goal Report 2015. New York: United Nations.
