ผลของการใช้คำถามระดับสูงและกระบวนการแก้ปัญหา DAPIC ที่มีต่อความสามารถ ในการแก้ปัญหาของนักเรียนมัธยมศึกษา

Main Article Content

กิรณา จิรโชติเดโช
เสรี คำอั่น
สมจิตรา เรืองศรี

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษา โดยการใช้คำถามระดับสูงและกระบวนการแก้ปัญหา DAPIC กับเกณฑ์ร้อยละ 70 2) ศึกษาคะแนนพัฒนาการของนักเรียนมัธยมศึกษาหลังการเรียนการสอนโดยการใช้คำถามระดับสูงและกระบวนการแก้ปัญหา DAPIC และ 3) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนมัธยมศึกษา ต่อการเรียนการสอนโดยการใช้คำถามระดับสูงและกระบวนการแก้ปัญหา DAPIC การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง แบบการศึกษากลุ่มเดียว วัดก่อนและหลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง (ฝ่ายมัธยม) 1 ห้อง โดยการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งกลุ่ม (Cluster Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้คำถามระดับสูงและกระบวนการแก้ปัญหา DAPIC เรื่องแคลคูลัส จำนวน 6 แผน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบทดสอบวัดความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ และแบบสอบถามความพึงพอใจต่อการเรียนการสอนโดยการใช้คำถามระดับสูงและกระบวนการแก้ปัญหา DAPIC ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาเป็นแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน คะแนนพัฒนาการ และการทดสอบค่าที ผลการวิจัยพบว่า 1) ความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนโดยการใช้คำถามระดับสูงและกระบวนการแก้ปัญหา DAPIC หลังเรียนสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) คะแนนพัฒนาการของนักเรียนหลังการเรียนการสอน โดยการใช้คำถามระดับสูงและกระบวนการแก้ปัญหา DAPIC มีค่าเท่ากับ 55.24 และ 3) นักเรียนที่ได้รับการเรียนการสอนโดยการใช้คำถามระดับสูงและกระบวนการแก้ปัญหา DAPIC มีความพึงพอใจอยู่ในระดับมาก (equation = 4.14, S.D. = 0.58)

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
จิรโชติเดโช ก., คำอั่น เ., & เรืองศรี ส. (2025). ผลของการใช้คำถามระดับสูงและกระบวนการแก้ปัญหา DAPIC ที่มีต่อความสามารถ ในการแก้ปัญหาของนักเรียนมัธยมศึกษา. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(10), 213–225. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSC/article/view/288547
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560 ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2557). เทคนิคการใช้คำถามพัฒนาการคิด. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: วีพรินท์.

ณัฐพล โทนะพันธ์ และคณะ. (2568). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้การสอนแนะให้รู้คิดร่วมกับกระบวนการแก้ปัญหา DAPIC ที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. e-Journal of Education Studies, Burapha University, 7(2), 109-125.

ธเนศ บุญยืน และคณะ. (2566). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิด DAPIC ร่วมกับการใช้คำถามที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ เรื่อง อัตราส่วนและร้อยละ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 7(1), 113-127.

นิภาภรณ์ ดีหนู และคณะ. (2568). ความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ เรื่อง เรขาคณิต ของนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้วิธีการสอนคณิตศาสตร์ผ่านการแก้ปัญหา. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(7), 230-243.

ผกาทิพย์ เสาทองหลาง. (2563). ผลการจัดการเรียนรู้แบบการสอนแนะให้รู้คิดร่วมกับการใช้คำถามระดับสูง เรื่องหลักการนับเบื้องต้น ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนและความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. ใน วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนคณิตศาสตร์. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี.

วัชรพล จันทรวงศ์. (2562). ผลการจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะหาความรู้ร่วมกับกระบวนการแก้ปัญหาแบบ DAPIC ที่มีต่อความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตรศึกษา. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

เวชฤทธิ์ อังกนะภัทรขจร. (2566). การสอนเพื่อพัฒนามโนทัศน์ และทักษะกระบวนการทางคณิตศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.

ศิริชัย กาญจนวาสี. (2556). ทฤษฎีการทดสอบแบบดั้งเดิม. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุสิริยา ธิรากุลนันท์ชัย. (2562). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้วงจรการเรียนรู้แบบ 7E ร่วมกับการใช้คำถามระดับสูงที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษาคณิตศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อัมพร ม้าคนอง. (2552). การพัฒนามโนทัศน์ทางคณิตศาสตร์โดยใช้โมเดลการได้มาซึ่งมโนทัศน์ และคำถามระดับสูง. ใน รายงานการวิจัย. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Abdulaha, Y. & Winartia, E. R. (2022). Mathematical critical thinking ability in DAPIC problem-solving learning with scientific-RME approach in students learning independent. Unnes Journal of Mathematics Education, 11(2), 166-173.

Center for Mathematics, Science, and Technology. (1998). IMaST At a Glance: Integrated Mathematics, Science, and Technology. Normal, IL: Illinois State University.

George, T. L. & Hans, O. A. (1970). Determining the Level of Inquiry in Teacher’s Question. Dissertation Abstract International, 31(2), 395-400.

Whitney, D. R. & Sabers, D. L. (1970). Improving essay examinations III: Use of item analysis (Technical Bulletin No. 11). Iowa City IA: University of Iowa, Evaluation and Examination Service.