การพัฒนาระบบและกลไกการบริหารจัดการงานวิจัยด้านพระพุทธศาสนา เพื่อเสริมสร้างปัญญาและคุณธรรมด้วยหลักศาสนา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์หลัก 3 ประการ คือ 1) สังเคราะห์งานวิจัยด้านพระพุทธศาสนา 2) พัฒนาระบบการบริหารจัดการงานวิจัยด้านพระพุทธศาสนา และ 3) พัฒนากลไกการบริหารจัดการงานวิจัยด้านพระพุทธศาสนาเพื่อเสริมสร้างปัญญาและคุณธรรม การวิจัยใช้ระเบียบวิธีแบบผสานวิธี ประกอบด้วย การวิจัยเชิงเอกสาร คุณภาพ และปริมาณ โดยแบ่งการดำเนินงานเป็น 3 ระยะ ได้แก่ การสังเคราะห์งานวิจัย จำนวน 30 เรื่อง การออกแบบและทดสอบระบบ BRL กับกลุ่มผู้ใช้ 100 คน และผู้เชี่ยวชาญ 5 คน การสัมภาษณ์เชิงลึกและการสนทนากลุ่มเฉพาะ วิเคราะห์ข้อมูล 3 ด้าน ได้แก่ เชิงเอกสารวิธีการสังเคราะห์เชิงวิเคราะห์ เชิงปริมาณ ใช้สถิติ ค่าเฉลี่ย ค่า และ เชิงคุณภาพ โดยวิเคราะห์เนื้อหาและตรวจสอบสามเส้า ผลการวิจัยพบว่า 1) การสังเคราะห์งานวิจัย 30 เรื่องสะท้อนการนำหลักธรรม ได้แก่ ไตรสิกขา อิทธิบาท 4 และสังคหวัตถุ มาประยุกต์ร่วมกับศาสตร์สมัยใหม่ด้านการศึกษา การจัดการ และการพัฒนาชุมชน ส่งผลให้เกิดองค์ความรู้ที่สนับสนุนการพัฒนาปัญญา และคุณธรรมในระดับบุคคล ชุมชน และสถาบัน 2) ระบบ BRL ประกอบด้วย 6 โมดูล ได้แก่ ฐานข้อมูลงานวิจัย การพัฒนาหลักสูตรและสื่อการเรียนรู้ การประเมินคุณภาพงานวิจัย การสร้างเครือข่าย พื้นที่ต้นแบบ และการสังเคราะห์เชิงนโยบาย ผลการประเมินระบุว่าระบบมีความเหมาะสม ใช้งานได้จริง และช่วยให้การเข้าถึงองค์ความรู้เป็นระบบและลดความซ้ำซ้อนของงานวิจัย และ 3) กลไกการบริหารจัดการงานวิจัย จำนวน 20 กลไกที่พัฒนาขึ้นครอบคลุมการกำหนดทิศทางวิจัย การพัฒนานักวิจัย การจัดทำฐานข้อมูลกลาง การใช้เทคโนโลยีดิจิทัล และการสร้างเครือข่ายวิชาการ ทำให้การจัดการงานวิจัยมีความเป็นระบบและสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้จริง
ในระดับสังคม โดยกลไกเหล่านี้สะท้อนการเชื่อมโยงหลักธรรมกับเครื่องมือสมัยใหม่เพื่อสนับสนุนการขับเคลื่อนงานวิจัยด้านพระพุทธศาสนาอย่างมีประสิทธิภาพและต่อเนื่อง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
พรรณี คอนจอหอ และคณะ. (2555). การวิเคราะห์และออกแบบระบบจัดการสารสนเทศคุณภาพซิกซ์ซิกม่าเพื่อการบริหารงานวิจัยในมหาวิทยาลัยราชภัฏ. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์, 18(35), 41-51.
พระครูกาญจนกิจโสภณ (ทนากร วรญาโณ). (2568). การศึกษาผลกระทบต่อศรัทธาและแนวทางการป้องกันพระภิกษุผู้กระทำความผิดพระธรรมวินัย ในปัจจุบัน. วารสารบัณฑิตศึกษาวิชาการ, 3(1), 134-144.
พระครูปลัดเสนาะ วิสุทฺโธ และคณะ. (2567). รูปแบบการมีส่วนร่วมในการพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชน ตามหลักพุทธธรรมของคณะสงฆ์จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 7(4), 39-52.
พระณัฐวัฒน์ กลฺยาณวฑฺฒนเมธี. (2564). การพัฒนาการเรียนรู้ตลอดชีวิตตามแนวพุทธศาสตร์ ของวัดพระธาตุดอยสะเก็ด พระอารามหลวงอำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา, 12(2), 113-128.
พระราชวัชรสารบัณฑิต (ประสาร จนฺทสาโร) และคณะ. (2566). ถอดบทเรียนทางการบริหารจากวัดไทยในต่างประเทศ กับการสืบรักษาพระพุทธศาสนา กรณีศึกษาวัดพระธาตุดอยสุเทพ เมืองชิโนฮิลห์ แคลิฟอร์เนีย. วารสาร วิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 5(2), 71-83.
พระฤทธิเดช อนาลโย และคณะ. (2567). บทบาทพระสงฆ์กับการส่งเสริมศรัทธาในพระพุทธศาสนาแก่เยาวชน ในอำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 7(3), 65-77.
พระอุดมสิทธินายก (กำพล คุณงฺกโร) และคณะ. (2567). การประยุกต์หลักการพัฒนาศักยภาพของพระสังฆาธิการ เพื่อการปกครองคณะสงฆ์ยุคใหม่. วารสารบัณฑิตศึกษาวิชาการ, 2(4), 78-91.
ภรณ์ทิพย์ สุภาภรณ์ และคณะ. (2566). การพัฒนาระบบสารสนเทศเพื่อการจัดการข้อมูลงานบริหารจัดการงานวิจัยภายในสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 22(2), 88-97.
มนตรี สังข์ทอง. (2560). รูปแบบการประเมินภายในเพื่อขับเคลื่อนงานวิจัยเพื่อพัฒนาเชิงพื้นที่. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 9(4), 234-241.
อภิญญา ฉัตรช่อฟ้า และคณะ. (2567). รูปแบบการบริหารจัดการทรัพย์สินของวัดในประเทศไทย. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 13(6), 362-373.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607-610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308.
