การพัฒนาดนตรีร่วมสมัยสำหรับการแสดงลิเกป่า คณะสุนทรศิลป์ บ้านพรุจูด ตำบลบ่อหิน อำเภอสิเกา จังหวัดตรัง
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยเรื่องการพัฒนาดนตรีการแสดงดนตรีสดสำหรับการแสดงลิเกป่าโดยมีแนวคิดแนวคิดดนตรีต่อเนื่องคงสถานะความเป็นสัญลักษณ์ของดนตรีลิเกป่าสำหรับการคาดการณ์ของสังคมวิจารณ์การวิจารณ์ดนตรีลิเกป่าที่ศูนย์แล้วนำไปใช้ในการค้นคว้าวิจัยสื่อในการวิจัยการแสดงลิเกป่าประสิทธิภาพการทำงาน วิจัยเชิงวิจัยเชิงคุณภาพ วงดนตรีที่มีอิทธิพลสูงสุดคณะลิเกป่า คณะศิลป์ บ้านพรุจูด ตำบลบ่อหิน อำเภอสิเกา จังหวัดตรัง ชาวบ้านนักศึกษาเทคโนโลยีการวิจัยใช้แบบสำรวจและสังเกตแบบสำรวจเครื่องมือจากผู้เชี่ยวชาญผลการศึกษาด้านการพัฒนาเพลงผู้วิจัยเพลงแขกแดงเพลงตาลีกีติดตามเพลงตันหยงเชิงเส้นเรียบเรียงใน 3 องค์ประกอบคือแบบบรรณาการลงเดี่ยวแบบวงตรวจสอบแบบสำรวจอย่างต่อเนื่องใช้การสอบสวนจากเครื่องดนตรีตะวันตก เช่น กีตาร์และจังหวะที่ต่อเนื่องมากแต่คงโครงสร้างทางดนตรีเดิมไว้รักษาระบบและถอดโน้ตที่เรียบเรียบดนตรีประกอบผู้วิจัยได้ผลิตสื่อในรูปแบบหนังสือ โน้ต ไฟล์ และแผ่นซีดีเพลง สำหรับการให้บริการให้กับโรงเรียนชุมชนและยังคงผลงานการวิจัยเพื่อให้การสะท้อนความคิดสังคมและวัฒนธรรมในยุคปัจจุบันเปิดพื้นที่สำหรับศูนย์กลางดนตรีใหม่ๆ ที่ไม่จำกัดเพียงกรอบดนตรีแบบเดิมซึ่งผลการวิจัยจะไปต่อยอดในองค์ความรู้ใหม่ด้านดนตรีและส่งเสริมการพัฒนาวงการดนตรีลิเกป่า
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กิติมา ทวนน้อย. (2551). ลิเกป่าคณะเด่นชัยสงวนศิลป์ ตำบลปันแต อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาดนตรีชาติพันธุ์วิทยา. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เขมิกา อารมณ์ และคณะ. (2563). โน้ตเพลง: วิถีคน ดนตรีพื้นบ้าน การอนุรักษ์เพื่อคงอยู่และสืบทอด. วารสารกระแสวัฒนธรรม, 22(41), 17-27.
ณัชชา พันธุ์เจริญ. (2560). สังคีตลักษณ์และการวิเคราะห์. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์เกศกะรัต.
นิรุตร์ แก้วหล้า. (2563). วัฒนธรรมดนตรีชาติพันธุ์สู่การสร้างสรรค์ดนตรีร่วมสมัย: กรณีศึกษากลุ่มชาติพันธุ์ ม้ง ลีซู ลาหู่ ดาระอั้ง ปกาเกอะญอ. วารสารวิจัยราชภัฏเชียงใหม่, 21(2), 197-218.
ภิญโญ ภู่เทศ. (2559). การอนุรักษ์และพัฒนาวัฒนธรรมดนตรีพื้นบ้านโดยใช้ชุมชนเป็นฐานของการเรียนรู้. วารสาร มจร. สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 5(3), 233-241.
ระวิวรรณ วรรณวิไชย และคณะ. (2568). ลิเกป่าคณะรวมมิตรบันเทิงศิลป์กับการสร้างคุณค่าต่อชุมชน ในมิติทุนทางวัฒนธรรม. วารสารศิลปกรรมศาสตร์วิชาการวิจัยและงานสร้างสรรค์, 12(3), 1-14.
วิมลศรี อุปรมัย. (2524). นาฏกรรมและการละคร หลักการบริหารและการจัดการแสดง. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์เจริญผล.
อคิน รพีพัฒน์. (2551). วัฒนธรรม คือ ความหมาย: ทฤษฎีและวิธีการของคลิฟฟอร์ดเกียร์ซ. กรุงเทพมหานคร: บริษัท โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์ จำกัด.
อาทิตย์ กระจ่างศรี และจตุพร สีม่วง. (2561). ดนตรีพื้นบ้านอีสานร่วมสมัย วงพาราไดซ์แบงคอกหมอลำอินเตอร์ เนชั่นแนล. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 10(2), 23-45.
อุดมลักษณ์ บํารุงญาติ. (2557). งานสังเคราะห์งานวิจัยหรืองานสร้างสรรค์และการนำเสนอผลงานวิจัย เพื่อนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์ของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
