การพัฒนาระบบนิเวศการเรียนรู้ทางเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์สำหรับอุตสาหกรรมศิลป์ โดยใช้โครงสร้างอริยสัจ 4
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาระบบนิเวศการเรียนรู้ทางเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์สำหรับอุตสาหกรรมศิลป์โดยใช้โครงสร้างอริยสัจ 4 2) ประเมินคุณภาพและประสิทธิภาพ และ 3) ศึกษาความสัมพันธ์เชิงสาเหตุและผลกระทบของระบบต่อทักษะการแก้ปัญหาและการสร้างสรรค์นวัตกรรมด้วยปัญญาประดิษฐ์ โดยใช้รูปแบบวิจัยและพัฒนาผสมผสานการศึกษาเชิงทดลอง กลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง คือ นักศึกษาปริญญาตรี จำนวน 17 คน และผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 5 ท่าน เครื่องมือเก็บข้อมูล ประกอบด้วย แพลตฟอร์มระบบนิเวศการเรียนรู้ ข้อมูลบันทึกพฤติกรรมการเรียนรู้ แบบทดสอบทักษะการแก้ปัญหาทางการออกแบบอุตสาหกรรมศิลป์ และแบบสอบถามการยอมรับเทคโนโลยี วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์ความแปรปรวนพหุคูณ (MANOVA) การวิเคราะห์ความสัมพันธ์พฤติกรรมการเรียนรู้ และโมเดลสมการโครงสร้าง (SEM) ผลการวิจัยพบว่า 1) การพัฒนาระบบนิเวศการเรียนรู้สามารถจัดเรียงสถาปัตยกรรมข้อมูลตามโครงสร้างอริยสัจ 4 ได้อย่างเป็นระบบ 2) คุณภาพและประสิทธิภาพของระบบในการประมวลผลอยู่ในระดับมากที่สุด 3) ทักษะการออกแบบ ความแม่นยำในการเขียนชุดคำสั่งควบคุมปัญญาประดิษฐ์ และความถูกต้องตามมาตรฐานทางวิศวกรรมหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยความถี่ในการปรับปรุงชุดคำสั่งในขั้นตอนมรรคมีความสัมพันธ์เชิงบวกต่อผลสัมฤทธิ์ทางการออกแบบและสถาปัตยกรรมข้อมูลตามขั้นตอนอริยสัจ 4 ส่งผลกระทบเชิงบวกโดยตรงต่อการยอมรับเทคโนโลยีและความรู้สึกสำเร็จในการควบคุมปัญญาประดิษฐ์ด้วยเหตุผลตนเอง องค์ความรู้ใหม่ที่ค้นพบ คือ การพลิกมุมมองต่อปัญญาประดิษฐ์ให้เป็นคู่สนทนาทางปัญญาเชิงคำนวณและการผสมผสานพุทธปฏิบัติตรรกะเข้ากับสถาปัตยกรรมทางเทคโนโลยี สรุปได้ว่าการนำตรรกะศาสนามาควบคุมปัญญาประดิษฐ์ช่วยปรับวิธีคิดผู้เรียนให้เป็นลำดับขั้นตอนและข้ามขีดจำกัดการออกแบบดั้งเดิม บทเรียนสำคัญ คือ นวัตกรรมขั้นสูงต้องมีโครงสร้างความคิดที่มีเหตุผลรองรับ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กมลชนก พูลสวัสดิ์ และคณะ. (2565). ปัญญาประดิษฐ์กับการจัดการเรียนการสอนวิทยาศาสตร์. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 21(1), C1-Z8.
กฤษณ ธาดาบดินทร และพระมหาจีรวัฒน์ กนฺตวณฺโณ. (2565). อริยสัจกับการแก้ปัญหาในสังคมไทย. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร, 5(2), 249-260.
คมสัน สงวนวงษ์ และคณะ. (2568). ปัญญาประดิษฐ์กับการจัดการเรียนการสอน. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 12(1), 136-151.
จิราภรณ์ วงษ์ทัน. (2567). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการแก้ปัญหาของโพลยาร่วมกับแอปพลิเคชันปัญญาประดิษฐ์เพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ เรื่อง ระบบสมการเชิงเส้นสองตัวแปร ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. ใน สารนิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาคณิตศาสตร์. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ชยาภา คำเมรี และคณะ. (2567). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้พระพุทธศาสนา แบบ BIM ของนักเรียนโรงเรียนประถมศึกษา ในอำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม. วารสารพุทธศาสตร์ มจร.อุบลราชธานี, 6(3), 287-300.
ณัฐพล มิตรอารีย์ และคณะ. (2566). การจัดการเรียนรู้ในรูปแบบอริยสัจ 4. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 4(1), 27-37.
ทิศนา แขมมณี. (2566). ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 26). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธีรัช ดวงจิโน. (2567). MOOC ระบบนิเวศการเรียนรู้ดิจิทัลเพื่อสนับสนุนการศึกษาตลอดชีวิต. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 24(1), 1-14.
สิโรดม มณีแฮด และปณิตา วรรณพิรุณ. (2561). ระบบนิเวศการเรียนรู้ดิจิทัลด้วยปัญญาประดิษฐ์สำหรับการเรียนรู้อย่างชาญฉลาด. Journal of Education and Innovation, 21(2), 359-373.
สุธาสินี ปูคะสินทร์ และอนุชา โสมาบุตร. (2568). การพัฒนาแพลตฟอร์มดิจิทัลที่ขับเคลื่อนด้วยปัญญาประดิษฐ์เพื่อสนับสนุนการออกแบบการเรียนการสอนและการเรียนรู้ที่ส่งเสริมการรู้ด้านการอ่านสำหรับครู. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 4(5), 183-195.
สุพัตรา ปากดี และธีระภาพ เพชรมาลัยกุล. (2567). แนวทางการประยุกต์ใช้ปัญญาประดิษฐ์ (AI) ในการจัดการศึกษา. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 4(6), 555-572.
