นโยบายการพัฒนาบุคลากรโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี

Main Article Content

ฮาซันอักริม ดงนะเด็ง
มีฆาวาตี เจะหลง
อุไตบะห์ สือนิ
นูรีฮัน จันทรถ
รอนีหยะ กาเดร์
รูสนานี ดายี
บูชิตา อารียาภรณ์

บทคัดย่อ

โรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามมีบทบาทสำคัญต่อเยาวชนในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ในการปลูกฝังความรู้ศาสนาและสามัญ แต่บุคลากรยังไม่ได้รับการพัฒนาอย่างเต็มศักยภาพ การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพนโยบายปัจจุบันและแนวทางการพัฒนานโยบายการพัฒนาบุคลากรโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลหลัก 9 คน ประกอบด้วย ผู้บริหารโรงเรียน 3 คน ครูสอนวิชาสามัญ 4 คน และครูสอนวิชาศาสนา 2 คน วิเคราะห์ข้อมูล
ด้วยการวิเคราะห์แก่นสาระ ผลการวิจัยพบว่า นโยบายการพัฒนาบุคลากร 4 ด้านหลัก ได้แก่ 1) ด้านความมั่นคงในอาชีพ สภาพนโยบายปัจจุบันเน้นการสร้างขวัญกำลังใจและบรรจุครูในสังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชน แนวทางการพัฒนานโยบาย ควรเพิ่มเงินเดือน ลดภาระงาน และจัดระบบเลื่อนขั้นตามผลการปฏิบัติงาน 2) ด้านคุณภาพการเรียนการสอน สภาพนโยบายปัจจุบันเน้นการอบรมและนิเทศการสอน แนวทางการพัฒนานโยบาย ควรจัดอบรมให้ตรงสายงาน เสริมทักษะภาษา และส่งเสริมการใช้เทคโนโลยีในการสอน 3) ด้านสวัสดิการและค่าตอบแทน พบว่า สภาพนโยบายปัจจุบันค่าตอบแทนยังไม่เพียงพอต่อการดำรงชีวิต แนวทางการพัฒนานโยบาย ควรปรับเพิ่มเงินเดือน จัดสวัสดิการด้านการรักษาพยาบาล และขยายจำนวนวันลา และ 4) ด้านความผูกพันต่อองค์กร สภาพนโยบายปัจจุบันเน้นส่งเสริมความสัมพันธ์ผ่านกิจกรรมและการเปิดรับความคิดเห็น แนวทางการพัฒนานโยบาย ควรจัดกิจกรรมสม่ำเสมอและเพิ่มช่องทางการมีส่วนร่วมของบุคลากร งานวิจัยนี้เสนอแนะว่าหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ควรพัฒนานโยบายการบริหารบุคลากรอย่างครอบคลุมทั้งมิติค่าตอบแทน ความก้าวหน้าในอาชีพ และคุณภาพการจัดการเรียนการสอน เพื่อสร้างแรงจูงใจและความผูกพันต่อองค์กรอย่างยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ดงนะเด็ง ฮ., เจะหลง ม., สือนิ อ., จันทรถ น., กาเดร์ ร., ดายี ร., & อารียาภรณ์ บ. (2026). นโยบายการพัฒนาบุคลากรโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 10(7), 19–31. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSC/article/view/295101
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ชุติเนตร บัวเผือน และคณะ. (2565). การศึกษาอิทธิพลของลักษณะงาน ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลในองค์กร ระบบการบริหารจัดการภายใน และสภาพแวดล้อมในที่ทำงาน ที่มีต่อความผูกพันต่อองค์กรของพนักงาน ในช่วงการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโควิด-19: กรณีศึกษาบริษัท XYZ จำกัด. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ มหาวิทยลัยมหิดล, 9(2), 1-22.

ซอฟรอน หะยีดอเลาะ. (2562). สภาพการบริหารงานวิชาการโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชนจังหวัดปัตตานี. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและการจัดการการศึกษาอิสลาม. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

นุมาน หะยีมะแซ และสูฮูดี หะยีมะแซ. (2557). มัดรอซะห์ในประเทศไทย: พัฒนาการและอนาคต. วารสาร AL-NUR บัณฑิตวิทยาลัย, 9(16), 131-141.

ปารีรัฐ วิชัยดิษฐ และพรทิพย์ สัมปัตตะวนิช. (2565). ความสัมพันธ์ของการเปิดรับข้อมูลข่าวสารภายใน องค์กร บรรยากาศการสื่อสารภายในองค์กร สัมพันธภาพระหว่างบุคคล กับการเข้าร่วมกิจกรรมขององค์กร. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 26(3), 182-195.

พรชนก ศิริพฤกษ์พงษ์ และพรเทพ รู้แผน. (2565). แนวทางการเสริมสร้างความก้าวหน้าในอาชีพตามความต้องการของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 1. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 9(1), 146-163.

ภาวิณี มะแก้ว และอำนวย ทองโปร่ง. (2564). ความคิดเห็นของครูเกี่ยวกับการบริหารสถานศึกษาในโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม กรุงเทพมหานคร. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(3), 84-100.

มาลินี บุณยรัตพันธุ์. (2559). การนิเทศการศึกษากับการพัฒนาวิชาชีพ. วารสารศิลปศาสตร์, 12(2), 39-53.

มูหัมมัดรอฟลี แวหะมะ และคณะ. (2564). คุณลักษณะพึงประสงค์ในศตวรรษที่ 21 ผู้เรียนอิสลามศึกษาใน โรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามในประเทศไทย. Journal of Information and Leaning, 32(2), 40-50.

มูฮัมหมัด มะลี. (2560). คุณภาพชีวิตการทำงานของครูโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามควบคู่วิชาสามัญสังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชนจังหวัดปัตตานี. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและการจัดการการศึกษาอิสลาม. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

อับดุลฮาเร็ม ยูโซ๊ะ และนิตยา เรืองแป้น. (2565). ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนสอน ศาสนาอิสลาม สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชน จังหวัดปัตตานี. วารสาร AL-NUR บัณฑิตวิทยาลัย, 17(33), 191-208.

อาอิด๊ะ เจ๊ะแว และนิเลาะ แวอุเซ็ง. (2559). ปัญหาและแนวทางการพัฒนาการบริหารงานวิชาการ โรงเรียน เอกชนสอนศาสนาอิสลาม สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชนจังหวัดปัตตานี. วารสาร อัล-ฮิกมะฮฺ มหาวิทยาลัย ฟาฏอนี, 16(11), 117-132.

Meyer, J. P. & Allen, N. J. (1991). A three-component conceptualization of organizational commitment. Human Resource Management Review, 1(1), 61-89.

Mishra, P. & Koehler, M. J. (2006). Technological Pedagogical Content Knowledge: A Framework for Teacher Knowledge. Teachers College Record, 108(6), 1017-1054.

Nadler, L. & Nadler, Z. (1990). Developing human resources. (3rd ed.). San Francisco: Jossey-Bass.

Ryan, R. M. & Deci, E. L. (2020). Intrinsic and extrinsic motivation from a self-determination theory perspective: Definitions, theory, practices, and future directions. Contemporary Educational Psychology, 61. https://doi.org/10.1016/j.cedpsych.2020.101860.