องค์ประกอบสมรรถนะการบริหารวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบสมรรถนะการบริหารวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน ได้แก่ วิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ ประชากร ได้แก่ ผู้อำนวยการโรงเรียนและรองผู้อำนวยการโรงเรียน โรงเรียนขนาดเล็ก จำนวน 1,154 คน โรงเรียนขนาดกลาง จำนวน 653 คน โรงเรียนขนาดใหญ่ จำนวน 281 คน โรงเรียนขนาดใหญ่เศษ จำนวน 259 คน รวมทั้งหมด 2,347 คน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้อำนวยการโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา จำนวน 342 คน ได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิ เมื่อกำหนดความเชื่อมั่น 95% ความคลาดเคลื่อนไม่เกิน 5% ซึ่งผู้วิจัยใช้ภูมิภาคและขนาดโรงเรียนเป็นชั้นภูมิในการแบ่ง และทำการสุ่มอย่างง่าย โดยวิธีจับสลาก เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่าเกี่ยวกับสมรรถนะการบริหารวิชาการ เก็บรวบรวมข้อมูลผ่านระบบออนไลน์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน ผลการวิจัยพบว่า องค์ประกอบสมรรถนะการบริหารวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา 7 ด้าน ได้แก่ ด้านหลักสูตรสถานศึกษา ด้านการบริหารจัดการเรียนรู้ ด้านการนิเทศการจัดการเรียนรู้ ด้านการส่งเสริมบรรยากาศการเรียนรู้ ด้านการส่งเสริมการวิจัยเพื่อพัฒนาคุณภาพการจัดการเรียนรู้ ด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ และด้านการพัฒนาและส่งเสริมความก้าวหน้าของบุคลากร โดยภาพรวมมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.57, S.D. = 0.60) โดยด้านการบริหารจัดการเรียนรู้ ด้านหลักสูตรสถานศึกษา และด้านเทคโนโลยีสารสนเทศมีค่าเฉลี่ยสูงสุด ผลการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน พบว่า โมเดลมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยมีค่า χ²/df = 1.0550, RMSEA = 0.013, CFI = 0.995, TLI = 0.994 และ SRMR = 0.050 มีความสอดคล้องในระดับดีมาก
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ชวนพิศ สิทธิ์ธาดา. (2552). รูปแบบสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานที่มีประสิทธิผล. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชำนาญ สุรินาม. (2554). สมรรถนะการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ชูชัย สมิทธิไกร. (2550). การฝึกอบรมบุคลากรในองค์การ. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณรงค์วิทย์ แสนทอง. (2546). มารู้จัก Competency กันเถอะ. กรุงเทพมหานคร: เอชอาร์เซ็นเตอร์.
ทองดี ศรีตระการ. (2561). การบริหารงานวิชาการสู่ความเป็นเลิศ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทีดีอาร์ไอ. (2556). รายงานการวิจัยเรื่องการปฏิรูปการศึกษาไทย. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
พรพิศ อินทะสุระ. (2553). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
พระมหายุทธนา ตุ้มอ่อน. (2564). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะการบริหารวิชาการ. วารสารบัณฑิตศึกษา, 18(81), 1-15.
ลือชัย ชูนาคา. (2558). สมรรถนะการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 10(2), 5-20.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2548). คู่มือการกำหนดสมรรถนะในราชการพลเรือน: คู่มือสมรรถนะหลัก. กรุงเทพมหานคร: สำนักงาน ก.พ.
สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). กรอบสมรรถนะดิจิทัลสำหรับประชาชน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์.
สำนักงานพัฒนาระบบจำแนกตำแหน่งและค่าตอบแทน สำนักงาน ก.พ. (2552). แนวทางการบริหารทรัพยากรบุคคลเชิงสมรรถนะ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงาน ก.พ.
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา. (2552). รายงานการพัฒนาผู้บริหารสถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: คุรุสภา.
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา. (2556). มาตรฐานวิชาชีพทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: คุรุสภา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพมหานคร: กระทรวง ศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2566). รายงานสภาวะการศึกษาไทย ปี 2565-2566. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สุกัญญา รัศมีธรรมโชติ. (2550). แนวทางการพัฒนาศักยภาพมนุษย์ด้วย Competency. กรุงเทพมหานคร: ศิริวัฒนาอินเตอร์พริ้นท์.
โสภา อำนวยรัตน์. (2564). สมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยบูรพา, 15(1), 135-150.
Hallinger, P. (2022). Instructional leadership and school improvement: A review of empirical research. Educational Administration Quarterly, 58(5), 753-789.
Minister of Education and Higher Education, Quebec, Canada. (2019). Digital competency framework. Quebec: Government of Quebec.
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2023). PISA 2022 results (Volume I): The state of learning and equity in education. Paris: OECD Publishing.
SEAMEO INNOTECH. (2016). Southeast Asian school leadership competency framework. Quezon City: SEAMEO INNOTECH.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis. (3rd ed.). New York: Harper and Row.
