การพัฒนารูปแบบการสอนโมเดล DSNM บูรณาการการคิดเชิงออกแบบ เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของนักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาอุตสาหกรรมศิลป์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนารูปแบบการสอนโมเดล DSNM บูรณาการการคิดเชิงออกแบบสำหรับนักศึกษาสาขาวิชาอุตสาหกรรมศิลป์ 2) เปรียบเทียบสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุก 3) ศึกษาจิตวิญญาณความเป็นครูและคุณธรรมวิชาชีพ และ 4) ศึกษาความพึงพอใจต่อกระบวนการเรียนรู้ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาสาขาอุตสาหกรรมศิลป์ ชั้นปีที่ 2 ภาคเรียนที่ 2/2568 จำนวน 17 คน ซึ่งเลือกแบบเจาะจงจากเกณฑ์การเป็นผู้เรียนในรายวิชาฝึกปฏิบัติจริง เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ (ค่า IOC 0.67 - 1.00) แบบประเมินสมรรถนะ แบบวัดจิตวิญญาณความเป็นครู (ค่าความเชื่อมั่น 0.84) และแบบสอบถามความพึงพอใจ ผู้วิจัยเก็บรวบรวมข้อมูลระหว่างจัดกิจกรรม 1 ภาคการศึกษา รวม 60 ชั่วโมง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิตินอนพาราเมตริก เนื่องจากกลุ่มตัวอย่างมีน้อยกว่า 30 คน ผลการวิจัยพบว่า 1) รูปแบบการสอนที่พัฒนาขึ้นมี 4 ขั้นตอน คือ ขั้นทุกข์ สมุทัย นิโรธ และมรรค มีความเหมาะสมระดับมากที่สุด 2) สมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) จิตวิญญาณความเป็นครูภาพรวมอยู่ระดับมากที่สุด ( = 4.76, S.D. = 0.34) โดยด้านความรับผิดชอบต่อหน้าที่และการเตรียม การสอนมีค่าเฉลี่ยสูงสุด (
= 4.85, S.D. = 0.25) และ 4) นักศึกษามีความพึงพอใจต่อกระบวนการเรียนรู้ภาพรวมระดับมากที่สุด (
= 4.82, S.D. = 0.28) ข้อเสนอแนะเชิงคุณค่าใหม่ คือ ควรขยายผลรูปแบบนี้ไปสู่การบูรณาการร่วมกับภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อสร้าง อัตลักษณ์ครูช่างนักพัฒนา ส่งเสริมการนำเทคโนโลยี Generative AI มาช่วยระดมสมองและออกแบบสื่อการสอนในขั้นนิโรธและมรรคให้ตอบโจทย์ผู้เรียนยุคใหม่
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ฉัตรชัย แก้วดี. (2569). ผลการใช้โมเดลการออกแบบเชิงกลยุทธ์ฐานอริยสัจ 4 (DSNM Model) ที่มีต่อการพัฒนาทักษะการออกแบบผลิตภัณฑ์สร้างสรรค์และคุณธรรมในการทำงานของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 9(1), 10-20.
ทิศนา แขมมณี. (2557). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 18). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2555). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพุทธธรรม.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2561). ครูไทย 4.0: การจัดการเรียนรู้เพื่อสร้างสรรค์และนวัตกรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). มาตรฐานการศึกษาของชาติ พ.ศ. 2561. กรุงเทพมหานคร: 21 เซ็นจูรี่.
เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2544). ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการจัดการความรู้. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
Best, J. W. (1981). Research in education. (4th ed.). New Jersey: Prentice-Hall.
Brown, T. (2008). Design thinking. Harvard Business Review, 86(6), 84-92.
Creswell, J. W. (2014). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches. (4th ed.). California: SAGE Publications.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297-334.
Rogers, C. R. (1983). Freedom to learn for the 80’s. Columbus: Merrill Publishing Company.
Sricharoen, S. & Adipat, S. (2024). Exploring perceptions of 21st century skills among Thai grade 9 students: A focus on the 4Cs. Shanlax International Journal of Education, 12(4), 1-7.
