การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างสมรรถนะการออกแบบการจัดการเรียนรู้ของนักศึกษาครูคณิตศาสตร์ที่ส่งเสริมความฉลาดรู้ด้านคณิตศาสตร์ของนักเรียน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างสมรรถนะการออกแบบการจัดการเรียนรู้ของนักศึกษาครูคณิตศาสตร์ที่ส่งเสริมความฉลาดรู้ด้านคณิตศาสตร์ของนักเรียน และเพื่อศึกษาผลการใช้โปรแกรมที่พัฒนาขึ้น ใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาผลการใช้โปรแกรม คือ นักศึกษาครูคณิตศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม จำนวน 75 คน ใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง จากนักศึกษาครูคณิตศาสตร์ ที่ผ่านการศึกษาอย่างน้อย 1 ภาคการศึกษา เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ เอกสารโปรแกรมเสริมสร้างสมรรถนะ และแบบประเมินสมรรถนะ ที่ตรวจสอบคุณภาพโดยผู้ทรงคุณวุฒิและมีความเหมาะสมทุกรายการประเมิน (IOC: 0.67 - 1.00 ค่าความยาก 0.48 - 0.73 ค่าอำนาจจำแนก 0.36 - 0.71 และค่าความเที่ยง 0.84) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐาน ร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที (One Sample t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1) นักศึกษามีความต้องการจำเป็นในการพัฒนาด้านกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์ที่ส่งเสริมความฉลาดรู้ด้านคณิตศาสตร์มากที่สุด (PNImodified = 0.751) และโปรแกรมที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย จุดประสงค์ของโปรแกรม เนื้อหา กิจกรรมการเรียนรู้ สื่อการเรียนรู้ การนำโปรแกรมไปใช้ผ่านกระบวนการ E-PISA และการประเมินผลของโปรแกรม และ 2) ผลการใช้โปรแกรม พบว่า หลังการใช้โปรแกรมนักศึกษามีสมรรถนะด้านการออกแบบการจัดการเรียนรู้สูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 60 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ( = 70.70, s = 10.50, t = 8.83) รวมทั้งมีความพึงพอใจต่อการใช้โปรแกรมในระดับมาก (
= 4.32 s = 0.57) โปรแกรมที่พัฒนาขึ้นนี้สามารถนำไปบูรณาการสำหรับเตรียมความพร้อม ให้นักศึกษาครูสามารถออกแบบการจัดการเรียนรู้ที่ส่งเสริมความฉลาดรู้ด้านคณิตศาสตร์ของนักเรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
นิลุบล เกตุแก้ว และคณะ. (2567). การพัฒนาโปรแกรมส่งเสริมการเปิดรับประสบการณ์ของนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต ตามแนวคิดความเข้มแข็งทางจิตใจและทฤษฎีพฤติกรรมตามแผน. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 8(2), 138-150.
ปริญญา ชมนก และคณะ. (2566). การส่งเสริมความฉลาดรู้ด้านคณิตศาสตร์ ด้วยกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาทรัพยากรน้ำจังหวัดสุโขทัยเป็นฐาน เรื่อง สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. ใน สารนิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาคณิตศาสตร์ศึกษา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
มะลิวรรณ งามยิ่ง. (2563). การพัฒนาหลักสูตรความฉลาดรู้ด้านคณิตศาสตร์สำหรับนักเรียนประถมศึกษา. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาการทางการศึกษาและการจัดการเรียนรู้. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2565). การแถลงข่าวผลการประเมิน PISA 2022. เรียกใช้เมื่อ 6 ธันวาคม 2567 จาก https://pisathailand.ipst.ac.th/news-21/
สมชาย โพธิจาทุม. (2564). การศึกษาความฉลาดรู้ด้านคณิตศาสตร์ เรื่อง ปริมาณ ปริภูมิและรูปทรง ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้ตามกระบวนการคิดให้เป็นคณิตศาสตร์. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาคณิตศาสตร์. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Darling-Hammond, L. (2017). Teacher education around the world: What can we learn from international practice? European Journal of Teacher Education, 40(3), 291-309.
Dick, W. et al. (2000). The Systematic Design of Instruction. (5th ed.). Boston: Allyn & Bacon.
Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience As The Source Of Learning And Development. New Jersey: Prentice-Hall.
Niedermeyer, F. C. (1992). A Checklist for Reviewing Environmental Education Programs. The Journal of Environmental Education, 23(2), 46-50.
OECD. (2018). PISA 2021 MATHEMATICS FRAMEWORK (DRAFT). Paris: OECD Publishing.
OECD. (2019). PISA 2018 PISA 2018 Assessment and Analytical Framework. Paris: OECD Publishing.
Tyler, R. W. (2000). A Rationale for Program Evaluation. In Stufflebeam, D. L. et al. (Eds.), Evaluation models. (pp. 87-78). Dordrecht: Springer.
Zeichner, K. (2010). Rethinking the Connections Between Campus Courses and Field Experiences in College- and University-Based Teacher Education. Journal of Teacher Education, 61(1), 89-99.
