ความต้องการจําเป็นของการพัฒนาทักษะการเล่าเรื่องของผู้บริหารโรงเรียน ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานครเขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบบรรยาย ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นของการพัฒนาทักษะการเล่าเรื่องของผู้บริหารโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานครเขต 2 โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้อำนวยการและรองผู้อำนวยการสถานศึกษา จำนวน 48 คน ซึ่งได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง ตามเกณฑ์ที่กำหนด คือ ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน และรองผู้อำนวยการโรงเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามเกี่ยวกับสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของการพัฒนาทักษะการเล่าเรื่องของผู้บริหารสถานศึกษา มีค่าความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ 1.00 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.89 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าดัชนีความต้องการจำเป็น (PNImodified) ผลการวิจัยพบว่า สภาพปัจจุบันของการพัฒนาทักษะการเล่าเรื่องของผู้บริหารโรงเรียนโดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.987, S.D. = 0.558) ขณะที่สภาพที่พึงประสงค์ของการพัฒนาทักษะการเล่าเรื่องอยู่ในระดับมากที่สุด (
= 4.663, S.D. = 0.530) เมื่อพิจารณาค่าดัชนีความต้องการจำเป็น พบว่า ด้านที่มีความต้องการจำเป็นสูงสุด คือ ด้านความสามารถในการถ่ายทอดเรื่องราว (Storytelling Delivery) (PNImodified = 0.188) และด้านที่มีความต้องการจำเป็นน้อยที่สุด คือ ด้านความสามารถในการใช้วจนภาษา (Verbal Communication) (PNImodified = 0.144) ผลการวิจัยสะท้อนให้เห็นว่าวิธีการพัฒนาทักษะการเล่าเรื่องของผู้บริหารโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานครเขต 2 โดยภาพรวมวิธีพัฒนาทักษะการเล่าเรื่อง
ด้านความสามารถในการถ่ายทอดเรื่องราวที่มีความถี่มากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 85.42 คือ ฝึกการเล่าเรื่อง โดยการเปิดเรื่องที่มีความน่าสนใจ โครงสร้างการดำเนินเรื่องที่ต่อเนื่อง และการปิดเรื่องที่ให้ข้อคิดหรือ แรงบันดาลใจ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
แผนยุทธศาสตร์หรือแผนพัฒนาหน่วยงานสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2. (2567). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน (พ.ศ. 2562 - 2567) ฉบับปรับปรุง (พ.ศ. 2567 - 2570). เรียกใช้เมื่อ 6 กุมภาพันธ์ 2567 จาก http://www.sesao2.go.th/data_18805
Bonds, C. (2016). Best storytelling practices in education. California: Pepperdine University.
Guber, P. (2007). The four truths of the storyteller. Harvard business review, 85(12), 52-59.
Kuran, E. (2013). Leader as storyteller. Industrial and commercial training, 45(2), 119-122. https://doi.org/10.1108/00197851311309561.
Mládková, L. (2013). Leadership and storytelling. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 75(2013), 83-90. https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2013.04.010.
Mokhtar, N. H. et al. (2011). The effectiveness of storytelling in enhancing communicative skills. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 18(2011), 163-169. https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2011.05.024.
Raelin, J. A. (2016). Leadership-as-practice. New York: Taylor & Francis.
Sinek, S. (2009). Start with why How great leaders inspire everyone to take action. United States: Penguin.
Thomaidis, K. (2019). Editorial what is new in voice training? Theatre, Dance and Performance Training, 10(3), 295-302. https://doi.org/10.1080/19443927.2019.1677384.
Wang, X. et al. (2020). Voice Coach. In the research report. The Hong Kong University of Science and Technology.
