"กีสา": การสร้างสรรค์การแสดงหมอลำพื้นในบริบทศิลปะร่วมสมัยเชิงสร้างสรรค์
คำสำคัญ:
วัฒนธรรมอีสาน, หมอลำพื้น, การแสดงร่วมสมัย, นิทานพื้นบ้านเรื่องกีสาบทคัดย่อ
งานวิจัยเชิงสร้างสรรค์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างสรรค์การแสดงหมอลำพื้นร่วมสมัยเรื่อง “กีสา” โดยอาศัยการศึกษากลวิธีและกระบวนการเล่าเรื่องของหมอลำพื้นดั้งเดิม มาประยุกต์และนำเสนอในรูปแบบใหม่ที่ผสมผสานระหว่างศิลปะการแสดงหมอลำพื้นของภาคอีสานกับการแสดงเดี่ยวแบบละครตะวันตกเพื่อส่งเสริมและอนุรักษ์ศิลปะการแสดงหมอลำพื้นให้สามารถเข้าถึงผู้ชมในยุคปัจจุบันได้
เนื้อเรื่องที่นำมาประยุกต์ใช้คือ “นางกีสาโคตมีเถรี” ซึ่งสะท้อนหลักธรรมแห่งชีวิตว่าด้วยการเกิด แก่ เจ็บ และตาย ตามแนวคำสอนของพระพุทธเจ้า ซึ่งมีเนื้อหาที่สามารถสร้างความเข้าใจและให้แง่คิดอันลึกซึ้งแก่ผู้ชมในสังคมร่วมสมัยได้อย่างเหมาะสม
กระบวนการวิจัยประกอบด้วยการศึกษา วิเคราะห์ และดัดแปลงบทละครเวทีเรื่อง “กีสา” โดยอาจารย์มัลลิกา ตั้งสงบ ให้มีรูปแบบการเล่าเรื่องที่ผสมผสานระหว่างนิทานพื้นบ้านและบทละครตะวันตก พร้อมทั้งพัฒนาทักษะด้านการขับร้องหมอลำพื้นร่วมกับผู้เชี่ยวชาญ การฝึกทักษะการแสดงเดี่ยว และการซ้อมร่วมกับนักดนตรีและผู้กำกับการแสดง เพื่อให้การนำเสนอการแสดงมีความสมบูรณ์
ผลการดำเนินงานแสดงให้เห็นว่าผู้วิจัยสามารถประยุกต์ใช้กลวิธีของหมอลำพื้นดั้งเดิมร่วมกับรูปแบบการแสดงเดี่ยวแบบละครตะวันตกได้อย่างกลมกลืน เกิดเป็นผลงานหมอลำพื้นร่วมสมัยที่ทั้งคงคุณค่าทางวัฒนธรรมและสามารถเข้าถึงผู้ชมในยุคปัจจุบันได้อย่างมีประสิทธิภาพ ส่งผลให้ผู้ชมเกิดความตระหนักในคุณค่าของศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่น และมีส่วนช่วยส่งเสริมการศึกษาแนวทางสู่การพัฒนาศิลปะพื้นบ้านอีสานร่วมสมัยอีกด้วย
เอกสารอ้างอิง
ณัฐวุฒิ ชารุวงศ์. (2561). เชื่อมวิถีดั้งเดิมผสานความร่วมสมัยสู่การสร้างสรรค์การแสดงละครหุ่นสินไซ ค้นเมื่อ 20 มกราคม 2564, จาก https://cac.kku.ac.th/?p=5441.
วินัย กองจันทร์. (2557). วิถีชีวิตหมอลำกลอนของชุมชนหนองแวงตราชู ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. รายงานการศึกษาอิสระปริญญารัฐประศาสนศาสตร
มหาบัณฑิต วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ไทยพีบีเอส. (2555). กว่าจะเป็น "เดียวดายใต้ฟ้าคลั่ง" ของ แดนอรัญ แสงทอง 1 ใน 7 ชิงซีไรต์ปีนี้ ค้นเมื่อ 29 มกราคม 2564, จาก
https://news.thaipbs.or.th/content/112780.
นิชานันท์ นันทศิริศรณ์. (2559). ศิลป์สื่อธรรมจาก “เดียวดายใต้ฟ้าคลั่ง” สู่ “กีสา” ค้นเมื่อ 20 มกราคม 2564, จาก https://www.academia.edu/23066224.
บุษกร บิณฑสันต์. (2553). หมอลำ. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. (2552). หมอลำพื้น ค้นเมื่อ 15 มกราคม 2564, จาก http://ich.culture.go.th/index.php/th/ich/performing-arts/240-rural-song/162-----m-s.
มลทิพา วิโรจน์พันธ์. (2561). Apichat Pakwan รู้จักกับวง Esantronic การปรับตัวของวัฒนธรรมอีสานร่วมสมัย. ค้นเมื่อ 15 มกราคม 2564, จาก https://www.fungjaizine.com/article/story/apichat-Pakwan.
ยุทธพงศ์ มาตย์วิเศษ. (2564). นิทานพื้นบ้านอีสาน [Interview]. จังหวัดร้อยเอ็ด.
วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร. (2562). การสร้างสรรค์นาฏศิลป์ไทยร่วมสมัย : วัฏสงสาร (The creation of Thai contemporary dance: Round of Existences.
ค้นเมื่อ 20 มกราคม 2564, จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/sujthai/article/view/155958.
วุฒินันท์ สุพร. (2556). หมอลำกลอน. ค้นเมื่อ 29 มกราคม 2564, จาก https://www.gotoknow.org/posts/407015#google_vignette.
วุฒิพงษ์ เข็มเพ็ชร์. (2564). หมอลำพื้น [Interview]. จังหวัดร้อยเอ็ด.
ศิริมงคล นาฏยกุล. (2557). นาฏยศิลป์ตะวันตกปริทัศน์. มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
อุดม บัวศรี. (2526). วรรณกรรมพื้นบ้านอีสาน. กรุงเทพฯ : อักษรสยามการพิมพ์.
เทพพร มังธานี. (2545). เปิดผ้าม่านกั้ง: เปิดจิตวิญญาณอีสานสู่จิตวิญญาณสากล. ขอนแก่น: พระธรรมขันต์.