The Curriculum Analysis and Evaluation of Bachelor of Arts in Educational Communications and Technology Program (The Revised Curriculum 2017) Faculty of Education in Ramkhamhaeng University
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were to analyze and evaluate the curriculum of Bachelor of Arts in Educational Communications and Technology Program (The Revised Curriculum 2017), Faculty of Education, Ramkhamhaeng University, about context, input, process, product, and impact. The researcher used a CIPPI model of evaluation. The sample groups used in the research included 38 persons: 7 lecturers, among whom are either full-time lecturers or those responsible for curriculum or both, 3 senior experts, 11 final year undergraduate students, 9 graduates or alumni, and 8 employers. The research instruments consisted of questionnaires and opinion interviews on the Bachelor of Arts in Educational Communications and Technology Program (The Revised Curriculum 2017), Faculty of Education, Ramkhamhaeng University. Percentage (%), mean (), standard deviation (S.D.) and content analysis were used to analyze data. The results of the research were as follows: (1) The context as a whole found that the curriculum was appropriate at the high level ( = 4.47, S.D. = 0.55). (2) The input factor as a whole found that the curriculum was appropriate at the high level ( = 4.20, S.D. = 0.55). (3) The process as a whole found that the curriculum was appropriate at the high level ( = 4.27, S.D. = 0.50). (4) The product as a whole found that the curriculum was appropriate at the high level ( = 4.36, S.D. = 0.59). (5) The impact as a whole found that the curriculum was appropriate at the high level ( = 4.36, S.D. = 0.59).
Downloads
Article Details
References
กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร. (2559). แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. กรุงเทพฯ: กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร.
เกรียงศักดิ์ นิรัติพัฒนะศัย, และชัยรัตน์ วงศ์จินดานนท์. (2558). พรีเซนต์ขั้นเทพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ใจทิพย์ ณ สงขลา. (2559). อภิวัฒน์ขอบข่ายเทคโนโลยีการศึกษา: จากอนาลอกสู่ศตวรรษนวัตกรรมดิจิทัล. วารสารครุศาสตร์, 44(4), 294-313.
ณรัณภัสสร์ ฐิติพัทธกุล. (2563). Education 2030-อนาคตการศึกษาในอีก 10 ปีข้างหน้า. https://www.disruptignite.com/blog/education2030
ธนภัทร มีนา, สุนทรา โตบัว, และวรัทยา ธรรมกิตติภพ. (2561). การประเมินหลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา (ฉบับปรับปรุง
พ.ศ. 2555) มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 12(27), 24-36.
ธำรง บัวศรี. (2542). ทฤษฎีหลักสูตร: การออกแบบหลักสูตรและพัฒนา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์พัฒนาศึกษา.
ธีระพงษ์ จันทร์ยาง. (2560). การประเมินหลักสูตรสิ่งแวดล้อมศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนโดยใช้รูปแบบซิปป์ กรณีศึกษา โรงเรียนมัธยมสุวิทย์เสรีอนุสรณ์
[วิทยานิพนธ์ปริญญาโทที่ไม่มีการตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
นคร ละลอกน้ำ. (2560). การประเมินหลักสูตรและความคิดเห็นของผู้ใช้บัณฑิต: กรณีศึกษาหลักสูตรการศึกษาบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีการศึกษา (หลักสูตร
ต่อเนื่อง). วารสารการศึกษาและการพัฒนาสังคม, 13(1), 119-131.
นลินทิพย์ พิมพ์กลัด, นงลักษณ์ ทองศรี, จันทิราพร ศิรินนท์, พิสมัย ประชานันท์, อัจฉรา หลาวทอง, จตุพร จันทารัมย์, และฤทัยภัทร ให้ศิริกุล. (2560). แนวทาง
การจัดการเรียนรู้แบบองค์รวม. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 12(2), 92-102.
พสุ เดชะรินทร์. (2561). คนรุ่นใหม่กับการเรียนรู้.https://www.bangkokbiznews.com/blog/detail/645655
มหาวิทยาลัยรามคําแหง. (2564). วิสัยทัศน์และพันธกิจ. https://www.ru.ac.th/th/aboutUs/page?view=Vision
มาเรียม นิลพันธุ์. (2555). การประเมินหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการนิเทศ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร [วิทยานิพนธ์
ปริญญาโทที่ไม่มีการตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
รุ่งทิวา จันทน์วัฒนวงษ์. (2557). เอกสารประกอบการสอนรายวิชา การพัฒนาหลักสูตร: Curriculum Development [เอกสารที่ไม่มีการตีพิมพ์]. คณะครุศาสตร์
มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
ศรัญญา จุฬารี, และจันทร์ทิรา เจียรณัย. (2561). ความสามารถในการคิดอย่างเป็นระบบของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี. Veridian E-Journal,
(1), 2,220-2,232.
ศุกร์ใจ เจริญสุข, จรัสศรี เพ็ชรคง, และพัทธวรรณ ชูเลิศ. (2559). ผลของการสอนที่เน้นการคิดอย่างเป็นระบบและจิตสำนึกสาธารณะในบริบทของวิทยาลัย
พยาบาลบรมราชชนนี จักรีรัช. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 10(2), 61-71.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ, สำนักนายกรัฐมนตรี, (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่สิบสอง พ.ศ. 2560-
กรุงเทพมหานคร.สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ, สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ (องค์การมหาชน). (2560). เทรนด์การเรียนรู้ของคนรุ่นใหม่ในยุคดิจิทัล. https://www.okmd.or.th/okmd-
opportunity/FutureLearningPlatform/ 899/Digilearn_infographic
สุปัญญา ชาดง. (2561). การประเมินหลักสูตรจินตคณิต โดยใช้ CIPPIEST Model [วิทยานิพนธ์ปริญญาโทที่ไม่มีการตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
สุรีย์ จินเรือง, วิภาศิริ นราพงษ์, และปวีณภัทร นิธิตันติวัฒน์. (2561). การศึกษาที่มุ่งผลลัพธ์สาขาพยาบาลศาสตร์. วารสารวิทยาลัยพยาบาลพระปกเกล้า จันทบุรี,
(2), 207-216.
เสาวณีย์ สิกขาบัณฑิต และคณะ. (2550). รายงานการวิจัย เรื่อง การประเมินหลักสูตรปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชาเทคโนโลยีการศึกษา ภาควิชา
เทคโนโลยีการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. กรุงเทพฯ: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อนงค์นาถ ทนันชัย. (2563). การใช้เทคนิคการจัดการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อพัฒนาทักษะการนําเสนอของนักศึกษาในรายวิชาการนําเสนอผลงานทางธุรกิจ. วารสาร
วิชาการ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 7(1), 48-63.
อภินภัศ จิตรกร. (2559). การประเมินความต้องการจำเป็นในการพัฒนาคุณลักษณะบัณฑิตที่พึงประสงค์ของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา หลักสูตรศิลปมหาบัณฑิต
สาขาวิชาทัศนศิลปศึกษา คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์และคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย,
(2), 19-35.
เอกนฤน บางท่าไม้, นํ้ามนต์ เรืองฤทธิ์, อนิรุทธ์ สติมั่น, สมหญิง เจริญจิตรกรรม, และประทิน คล้ายนาค. (2560). การประเมินผลหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต
สาขาวิชาเทคโนโลยีการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 15(2), 101-111.
