Causes of Sexual Offenses by Children and Youth Case Studies of Department of Juvenile Observation and Protection Center in Ubon Ratchathani Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The research aims to study the causes of juvenile sexual offenses and to study prevention methods for preventing juvenile delinquency. This research is a qualitative study that involves analyzing data from documents, In-depth interviews with juvenile delinquents and youth in juvenile delinquency in Ubon Ratchathani province, as well as with the parents of juvenile offenders. The study also includes group discussions with probation officers, social workers, and psychologists. In total, there are 15 informants participating in this research. The results of the study show that the causes of sexual offenses of children and youth in the case study of juvenile delinquency and protection in Ubon Ratchathani Province, can be categorized into three main factors as follows: 1. Family-related factors based on the data collected, these are divided into three sub-issues. The causes are (1) parental separation (2) lack of parental supervision and (3) domestic violence. 2. Offender-related factors based on the data collected, these are also divided into three sub-issues: The causes are (1) aggressive behavior, (2) psychiatric behavior, and (3) drug and alcohol and awarenes. 3. Environment factors based on the data, these are divided into four sub-issues: (1) community problems (2) problems in fellowship, (3) economic conditions, and (4) online media issues. The prevention guidelines to stop children and youth from committing sexual offenses, are divided into three approaches. 1. Developing family relationships, for example, the family must provide sufficient warmth 2. Monitor the behavior of children and youth 3. Surrounding environment. Finally, the prevention and correction guidelines should be appropriate to children and youth. The most effective prevention and correction of problems, requiring cooperation among the roles of family, school, community, and access to online media. Parents should guide the use of the internet to benefit, with rules and conditions supervised by the parents.
Downloads
Article Details
References
กิตติ มะลิปรีดากุล. (2557).ปัจจัยที่มีผลต่อการกระทำความผิดต่อเด็กและเยาวชนในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน จังหวัดชลบุรี [วิทยานิพนธ์ปริญญาโท
ที่ไม่มีการตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยบูรพา.
กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน ฝ่ายประชาสัมพันธ์. (2566). การปฏิบัติต่อเด็กและเยาวชนเมื่อถูกจับกุมตัว. https://www.djop.go.th/infographics
กรรณิการ์ รอดมา. (2558).ปัญหาการบังคับใช้กฎหมายเกี่ยวกับสื่อลามกเด็กบนอินเตอร์เน็ต [วิทยานิพนธ์ปริญญาโทที่ไม่มีการตีพิมพ์]. สถาบันบัณฑิต
พัฒนบริหารศาสตร์.
กัลย์สุดา กุลชาติ. (2561). การพัฒนาแนวทางการแก้ไข บำบัด ฟื้นฟู เด็กและเยาวชน: กรณีศึกษาความร่วมมือระหว่างศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชน เขต 5
จังหวัดอุบลราชธานีกับมูลนิธิบ้านเฮา [วิทยานิพนธ์ปริญญาโทที่ไม่มีการตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ.
ขนิษฐา พรมกระโทก. (2563). การดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของวัยรุ่นชุมชนเขตชานเมืองจังหวัดแห่งหนึ่งในภาคอีสานของประเทศไทย. วารสารการพยาบาลและ
การดูแลสุขภาพ, 38(3), 22–31.
จิราพร ชมพิกุล, ปราณี สุทธิสุคนธ์, เกรียงศักดิ์ ซื่อเลื่อม, และดุษณี ดำมี. (2552). สัมพันธภาพในครอบครัวไทย. มหาวิทยาลัยมหิดล สถาบันพัฒนาการ
สาธารณสุขอาเซียน จังหวัดนครปฐม.
ชุติมาภรณ์ ค้าขาย. (2561). อิทธิพลของสื่อสังคมออนไลน์ต่อพฤติกรรมเบี่ยงเบนของเด็กและเยาวชน ในเขตกรุงเทพมหานคร [วิทยานิพนธ์ปริญญาโทที่ไม่มีการตี
พิมพ์]. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
เดชา ศิริเจริญ. (2555). เด็กกับอิทธิพลของครอบครัว. วารสารนิติศาสตร์, 3(6), 12-17.
ดวงพร เพชรคง. (2559). กฎหมายกับการกระทำความผิดของเด็กและเยาวชน. https://ruang.nan.police.go.th/wp-content/uploads/2024/04
ตะวันฉาย มิตรประชา. (2557). ศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการกระทำความผิดซ้ำของเยาวชนเพื่อหาแนวทางในการพัฒนาเยาวชนภายหลังการปล่อยตัว. วารสาร
วิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี, 6(1), 34-46.
ทิพย์ทิวา เสนชัย. (2560). แนวทางในการพัฒนาความผิดเกี่ยวกับสื่อลามกอนาจารเด็ก [วิทยานิพนธ์ปริญญาโทที่ไม่มีการตีพิมพ์]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธัญทิพ เสนชัย. (2560). แนวทางในการพัฒนาความผิดเกี่ยวกับสื่อลามกอนาจารเด็ก [วิทยานิพนธ์ปริญญาโท, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/1446
มาตาลักษณ์ เสรเมธากุล. (2562). การคุ้มครองสิทธิเด็กภายใต้หลักประโยชน์สูงสุดของเด็กในกฎหมายไทย. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 48(4),
–653.
เลอพร ศุภสร. (2562). การเปิดรับข่าวอาชญากรรมของเด็กและเยาวชน [วิทยานิพนธ์ปริญญาโทที่ไม่มีการตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยรังสิต.
วนัญญา แก้วแก้วปาน. (2560). สัมพันธภาพครอบครัวกับปัญหาการกระทำความผิดในวัยรุ่น. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 10(1), 361–371.
วิระชาญ ขุนไชยแก้ว. (2565). ต้นแบบข้อมูลเชิงบูรณาการด้านสื่อลามกอนาจารเด็ก [วิทยานิพนธ์ปริญญาโทที่ไม่มีการตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
สมโภชน์ เอี่ยมสุภาษิต. (2556). ทฤษฎีและเทคนิคการปรับพฤติกรรม (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานสภาวิจัยแห่งชาติ. (2568). ความผิดเกี่ยวกับเพศ. https://www.nrct.go.th/home
โอฬาร เยี่ยมประภาส. (2561). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการกระทำผิดของเด็กและเยาวชน[วิทยานิพนธ์ปริญญาโทที่ไม่มีการตีพิมพ์]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
กรุงเทพฯ.
อัจฉรียา ชูตินันทน์. (2557). อาชญาวิทยาและทัณฑวิทยา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิญญูชน.
Bernard, T. & Snipe, J. (1998). Vold's theoretical criminology. Oxford University Press.
Dollard,J.,& Miller, N. E. (1941). Social learning and imitation. CT: Yale University Press.
Dodge, K. A., Dishion, T. J., & Lansford, J. E. (2006). Deviant peer influences in intervention and public policy for youth. Social Policy
Report, 20(1), 3–19. https://doi.org/10.1002/j.2379-3988.2006.tb00046.
Erikson, E. (1950). Childhood and Society. New York: W.W. Norton.
Marsh, I., & Melville, G. (2014). Crime, justice and the media. New York: Routledge.
NovaBizz. (2014). Human Behaviour. https://www.novabizz.com/NovaAce/Behavior/
Offenhauer, P. & Buchalter, A. (2011). Teen Dating Violence: A Literature Review and Annotated Bibliography. New York, NY: Center for
the Study and Prevention of Violence.
Siegel, L. J. (2011). Criminology. Singapore: Thomson, Wadsworth.
Sutherland, E. H. (1974). Criminolog (9th ed.). Philadelphia: Lippincott.
