Systematic Approaches to Sustainable Development through the “FARM TO TABLE” A Strategic Evaluation Based on the Sufficiency Economy Philosophy at Ban Ladkasang Municipal School II
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were to 1. to evaluate the context of the project to establish a Sufficiency Economy Learning Center “FARM TO TABLE”, a comprehensive sustainability strategy, Municipal School 2 (Ban Lat Kasang) 2. to evaluate the preliminary factors of the project to establish a Sufficiency Economy Learning Center “FARM TO TABLE”, a comprehensive sustainability strategy, Municipal School 2 (Ban Lat Kasang) 3 to evaluate the process of the project to establish a Sufficiency Economy Learning Center “FARM TO TABLE”, a comprehensive sustainability strategy, Municipal School 2 (Ban Lat Kasang) and 4 to evaluate the output of the project to establish a Sufficiency Economy Learning Center “FARM TO TABLE”, a comprehensive sustainability strategy, Municipal School 2 (Ban Lat Kasang) The population used for the evaluation in the 2024 academic year, a total of 595 people. The tools used for data collection included assessment forms, recording forms, and satisfaction questionnaires. All instruments have content validity: IOC 0.80 - 1.00. Data analysis of the results was done by calculating the mean and standard deviation. The results of the project evaluation in all 4 aspects, namely, context, input factors, process and output of the project (vocational skills, teacher satisfaction, board of school directors satisfaction, Parent-student satisfaction, sustainability, and knowledge transfer) were at the highest level, and the results of the Basic Education National Test (O-NET), the results of the evaluation of student desirable characteristics, and the evaluation of student competencies in the 2024 academic year were higher than in the 2023 academic year.
Downloads
Article Details
References
ธิดารัตน์ สนธิ์ทิม. (2564). การศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนอาชีวศึกษาที่มีต่อสื่อการเรียนรู้ภาษาอังกฤษผ่านแอปพลิเคชั่น. วารสารวิชาการ T-VET Journal
สถาบันการอาชีวศึกษา ภาคเหนือ3, 5(10), 285–302.
ปวันนพัสตร์ ศรีทรงเมือง, ชาญณรงค์ ศรีทรงเมือง, สุมนา บุษบก, และชุติกานต์ หอมทรัพย์. (2563). การพัฒนารูปแบบระบบควบคุมฟาร์มอัจฉริยะในโรงเรือนปลูก
พืช โดยใช้คอมพิวเตอร์แบบฝัง. Journal of Applied Research on Science and Technology, 20(1), 21–29.
พัชรินทร์ บัวเย็น และชัยวิทย์ ถิระวณัฐพงศ์. (2562). การศึกษาแนวทางของเทคโนโลยีฟาร์มอัจฉริยะเพื่อรองรับการขับเคลื่อนแผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและ
สังคม สู่ประเทศไทย 4.0 กรณีศึกษาสวนผลไม้วังสวนบ้านแก้ว [รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์, มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี].
ภานุมาศ หมอสินธ์, พรทิพย์ ครามจันทึก, อิทธิฤทธิ์ ลีลาดุษฎีเลิศ, เกษม ศุภสิทธิ์ และอินทิรา มุงเมือง. (2564). พระราชบัญญัติการศึกษา: ความสำคัญต่อการ
จัดการเรียนในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิก, 7(3), 74–86.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2553). การประเมินหลักสูตรที่เน้นการตัดสินใจโดยใช้วิธีเชิงระบบโดยใช้รูปแบบ CIPP Model: คู่มือการประเมินหลักสูตรระดับบัณฑิต. บัณฑิต
วิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ยุพิน รอดประพันธ์. (2561). การประเมินโครงการโรงเรียนคุณธรรมโดยประยุกต์ใช้รูปแบบการประเมินซิป (CIPP Model) โรงเรียนวัดห้วยธารทหาร สำนักงานเขต
พื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครสวรรค์ เขต 3. โรงเรียนวัดห้วยธารทหาร.
รัตนะ บัวสนธ์. (2556). วิจัยเชิงคุณภาพทางการศึกษา = Qualitative research in education (พิมพ์ครั้งที่ 5). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เรวัตร แก้วทองมูล. (2564). การประเมินโครงการสถานศึกษาปลอดภัยของวิทยาลัยเทคนิคเวียงป่าเป้า.วารสารวิชาการ T-VET Journal สถาบันการอาชีวศึกษา
ภาคเหนือ 3, 5(10), 138-153.
สณุ ฟองศรี. (2553). วิจัยทางการศึกษา. ด่านสุทธาการพิมพ์.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักบริหารงานความเป็นเลิศด้านวิทยาศาสตร์ศึกษา (สบว.). (2563). การจัดทำโครงการ Science Technology Innovation (STI) : Smart Intensive
Farming. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.).
อนันต์ นามทองต้น. (2557). การประเมินโครงการทางการศึกษา : ปฏิบัติจริง. สหมิตร.
อนุรักษ์ ปัญญานุวัฒน์. (2556). ประเมินผลการดำเนินงานโครงการการติดตามและประเมินผลแผนพัฒนาสามปี (พ.ศ. 2554-2556). สำนักบริการวิชาการ.
อุทัย อันพิมพ์. (2554). การจัดการความรู้เพื่อการทำเกษตรประณีตตามแนวทางเศรษฐกิจพอเพียง [ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาเอกที่ไม่มีการตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัย
อุบลราชธานี.
Ausubel, D. P. (1968). Educational psychology: A cognitive view. New York: Holt, Rinehart & Winston.
Bandura, A. (1977). Social learning theory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
Becker, G. S. (1993). Human capital: A theoretical and empirical analysis, with special reference to education (3rd ed.). Chicago:
University of Chicago Press.
King Bhumibol Adulyadej. (1999). Philosophy of sufficiency economy. Bangkok: Office of the Royal Development Projects Board.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
Nonaka, I., & Takeuchi, H. (1995). The knowledge-creating company: How Japanese companies create the dynamics of innovation. New
York: Oxford University Press.
OECD. (2019). OECD learning compass 2030: A series of concept notes. OECD Publishing.
Stufflebeam, D. L., & Shinkfield, A. J. (2007). Evaluation theory, models, and applications. John Wiley & Sons, Inc.
Trilling, B., & Fadel, C. (2009). 21st century skills: Learning for life in our times. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
UNESCO. (2015). Rethinking education: Towards a global common good? Paris: UNESCO Publishing.
UNESCO. (2017). Education for sustainable development goals: Learning objectives. Paris: UNESCO.
