The Application of Sappurisadhamma in Public Administration to Enhance Good Governance in the Civil Service System
Keywords:
The Seven Virtues of a Good Person, Public Administration, Good GovernanceAbstract
This academic article aims to examine the application of the Seven Qualities of a Good Person (Sappurisadhamma) in Buddhism, namely Dhammaññutā (knowledge of principles or the Dhamma), Atthaññutā (knowledge of purpose or benefit), Attaññutā (knowledge of oneself), Mattaññutā (knowledge of moderation), Kālaññutā (knowledge of proper time), Parisaññutā (knowledge of the assembly or community), and Puggalaññutā (knowledge of individuals), in conjunction with the principles of good governance in Thai public administration. The study is situated within the context of societal transformation in the twenty-first century, in which the Thai bureaucratic system faces multifaceted challenges, including a crisis of public trust, structural corruption, and the limitations of New Public Management that prioritizes technical efficiency over ethical values. The article demonstrates that integrating Buddhist ethical principles into public administration can cultivate inner moral resilience among civil servants, reduce opportunities for corruption, and enhance trust between the state and the public, thereby contributing to an efficient, transparent, and sustainable system of governance in the long term.
References
กรมการศาสนา. (2566). ธรรมาภิบาลกับการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงวัฒนธรรม.
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2567). แนวทางการเสริมสร้างความรับผิดชอบและความโปร่งใสในการบริหารราชการส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงมหาดไทย.
ธงชัย คล้ายแสง. (2562). การพัฒนาตัวชี้วัดธรรมาภิบาลสำหรับการบริหารภาครัฐไทย. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 17(2), 45-68.
นภัทสรณ์ พรหมแก้ว. (2565). หลักนิติธรรมกับการบังคับใช้กฎหมายในระบบราชการไทย. วารสารนิติศาสตร์และรัฐศาสตร์, 10(1), 89-112.
พงศ์ธสิษฐ์ ปิจนันท์. (2568). สัปปุริสธรรมกับภาวะผู้นำเชิงพุทธ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). อังคุตตรนิกาย สัตตกนิบาต (เล่มที่ 23). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาธณิสร จันทวัณโณ. (2567). ความโปร่งใสกับการบริหารราชการแผ่นดินตามแนวพุทธธรรม. วารสารสังคมศาสตร์เชิงพุทธ, 9(2), 33-55.
พระมหาสุชิน วชิรญาโณ. (2561). การประยุกต์ใช้หลักสัปปุริสธรรมในการบริหารองค์กรภาครัฐ. วารสารพุทธบริหาร, 6(1), 1-20.
พระสราวุธ ฐิตสีโล. (2566). ธรรมาภิบาลภาครัฐยุค 4.0: แนวคิดและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เพลินตา ตันรังสรรค์. (2568). ธรรมาภิบาลกับการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดีในสังคมไทยร่วมสมัย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.
สถาบันพระปกเกล้า. (2567). ธรรมาภิบาลและการมีส่วนร่วมของประชาชน. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2563). การเมืองการปกครองและการบริหารภาครัฐ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ. (2567). รายงานผลการรับเรื่องร้องเรียนการทุจริตประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. กรุงเทพมหานคร: สำนักงาน ป.ป.ช.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2562). พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี (ฉบับแก้ไขเพิ่มเติม). กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2564). รายงานผลการขับเคลื่อนธรรมาภิบาลภาครัฐ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงาน ก.พ.ร.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2568). การพัฒนาระบบราชการเพื่อประโยชน์สุขของประชาชน. กรุงเทพมหานคร: สศช.
สุเทพ เอี่ยมคง. (2567). การบริหารราชการแผ่นดินไทยในยุคการเปลี่ยนแปลง. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Academic MCU Buriram Journal

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ