การปกครองคณะสงฆ์ไทยในยุคปฏิรูปไทยแลนด์ 4.0

บทคัดย่อ

          วัตถุประสงค์ของบทความฉบับนี้ คือ ต้องการศึกษาการปกครองคณะสงฆ์ไทยในยุคปฏิรูปเพื่อการเปลี่ยนแปลงการปกครองคณะสงฆ์ ครั้งพุทธกาลมีพระธรรมวินัย ใช้ในการปกครอง ในยุคปัจจุบันเหตุการณ์ได้เปลี่ยนไป คณะสงฆ์ในประเทศไทยใช้พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 ต่อมาได้ตราพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535 ในการปกครอง ก็มีการปรับเปลี่ยนให้เหมาะสมเรื่อยมา จนมาถึงยุคนี้มีการเปลี่ยนแปลงการปกครองของรัฐ และต้องการเข้ามาปกครองคณะสงฆ์ และแก้ไขพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ในปัจจุบัน การปกครองหรือการบริหารงานคณะสงฆ์ได้วางกฎระเบียบกฎเกณฑ์และมีพระวินัยเป็นหลัก ได้อยู่ร่วมกันทำหน้าที่อย่างปกติสุข ทิศทางการปฏิรูปคณะสงฆ์นั้น   คณะสงฆ์ไทยสายเถรวาทที่ยังรักษาธรรมเนียมแบบครั้งพุทธกาลเอาไว้ คือ การไม่ตัด ไม่เพิ่ม ไม่เสริม ไม่แต่งในพระธรรมวินัยที่พระพุทธองค์กล่าวไว้ดีแล้ว การปฏิรูปสถาบันสงฆ์จำต้องเริ่มต้นด้วยการกระจายอำนาจให้มากขึ้น ให้มีความโปร่งใส และมีกิจกรรมที่สอดคล้องทางสังคม มีกิจกรรมนำประชาชนเข้าวัดในวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ วันธัมมัสสวนะ ปฏิบัติธรรม ฟังพระธรรมเทศนาและการศึกษาธรรมะ ในหลักการวิธีการปฏิรูปควรตั้งคณะกรรมการศึกษาวิเคราะห์ปัญหา มีอนุกรรมการศึกษากลั่นกรองปัญหาโดยตรง จัดทำสังฆะประชาพิจารณ์ รับฟังเสียงข้อเสนอแนะ การปฏิรูปต้องมีความสัมพันธ์กับรัฐและสังคม คณะสงฆ์ต้องมีอิสระในการปกครองตนเองมากขึ้น รัฐลดบทบาทน้อยลงในกระบวนการแต่งตั้งผู้บริหารคณะสงฆ์ รวมไปจนถึงกระบวนการเลื่อนสมณศักดิ์ บริหารงานให้เป็นเลิศด้านวิชาการบริหาร และคณะสงฆ์ควรปฏิรูปตนเองก่อนที่จะให้รัฐเข้ามาปฏิรูป โดยปฏิรูปการศึกษา นำหลักธรรมกลับมา ฟื้นฟูจริยธรรม ศึกษาความหมายหลักธรรมให้กว้างขึ้น ทำความเข้าใจในศีล 5 ซึ่งเป็นจริยธรรมพื้นฐานของชาวพุทธ