การศึกษาหน่วยเสียงภาษาเขมรถิ่นที่บ้านกะโดนและบ้านหนองยาง ในจังหวัดบุรีรัมย์
คำสำคัญ:
การศึกษาหน่วยเสียง, ภาษาเขมรถิ่น, จังหวัดบุรีรัมย์บทคัดย่อ
บทความวิจัยเรื่อง “การศึกษาหน่วยเสียงภาษาเขมรถิ่นที่บ้านกะโดนและบ้านหนองยางในจังหวัดบุรีรัมย์” มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาหน่วยเสียงพยัญชนะภาษาเขมรถิ่นที่บ้าน กะโดนและบ้านหนองยางในจังหวัดบุรีรัมย์ 2) เพื่อศึกษาหน่วยเสียงสระภาษาเขมรถิ่นที่บ้านกะโดนและบ้านหนองยางในจังหวัดบุรีรัมย์ 3) เพื่อศึกษาคำศัพท์ภาษาเขมรถิ่นที่บ้านกะโดนและบ้านหนองยางในจังหวัดบุรีรัมย์ และ 4) เพื่อศึกษาหน่วยเสียงวรรณยุกต์ภาษาเขมรถิ่นที่บ้านกะโดนและบ้านหนองยางในจังหวัดบุรีรัมย์ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยสัมภาษณ์เจ้าของภาษาจำนวน 20 คนจาก 2 หมู่บ้านที่พูดภาษาเขมรถิ่นในจังหวัดบุรีรัมย์ที่บ้านกะโดนและบ้านหนองยางแล้วนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์เชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า
- ภาษาเขมรถิ่นที่บ้านกะโดนและบ้านหนองยางในจังหวัดบุรีรัมย์มีหน่วยเสียงพยัญชนะมี 21 เสียงซึ่งสามารถปรากฏในตำแหน่งต้นของพยางค์ได้คือ /ป/, /ต ฏ/, /ก/, /อ/, /ผ พ ภ/, /ท ธ ฒ ฐ ถ (ฑ)/, /ค ฆ ข/, /บ/, /ด (ฑ)/, /จ/, /ช ฉ ฌ/, /ม/, /น ณ/, /ง/, /ฝ ฟ/, /ศ ส ษ ซ ทร/, /ห ฮ/, /ล/, /ร/, /ย ญ/, /ว/ หน่วยเสียงพยัญชนะ 14 เสียง ซึ่งสามารถปรากฏในตำแหน่งท้ายของพยางค์ได้คือ /ป/, /ต ฏ/, /ก/, /อ/, /จ/, /ห ฮ/, /ม/, /น ณ/, /ย /, /ง/, /ล/, /ร/, /ญ/, /ว/ หน่วยเสียงพยัญชนะควบกล้ำมี 11 เสียงคือ /ปล/, /ปร/, /ตร/, /กล/, /กร/, /พล/, /ขล/, /ขว/, /บล/, /บร/, /หล/
- ภาษาเขมรถิ่นที่บ้านกะโดนและบ้านหนองยางในจังหวัดบุรีรัมย์มีหน่วยเสียงสระเดี่ยวเสียงสั้นมี 13 เสียงคือ /อิ/, /อึ/, /เอะ/, /เ-อะ/, /อุ/, /โอะ/, /แ-/, /อะ/, /อั/, /เอาะ/, /อํ/, /ฤ/, /ฦ/ หน่วยสระเดี่ยวเสียงยาวมี 14 เสียงคือ /อี/, /อื/, /เอ/, /เ-อ/, /อู/, /โอ/, /แอ/, /อา/, /ออ/, /เอา/, /อม/, /อำ/, /ฤา/, /ฦา/ หน่วยสระผสม 4 เสียง เสียงสั้น 1 เสียงคือ /เอียะ/ เสียงยาว 3 เสียงคือ /เอีย/, /เอือ/, /อัว/
- ภาษาเขมรถิ่นที่บ้านกะโดนและบ้านหนองยางในจังหวัดบุรีรัมย์มีคำศัพท์ที่มีพยางค์ 2 ประเภทคือพยางค์ใหญ่ (major)และพยางค์เล็ก (minor) พยางค์มี 2 ระดับคือพยางค์ใน (nuclear) และพยางค์นอก (peripheral)
4. ภาษาเขมรถิ่นที่บ้านกะโดนและบ้านหนองยางในจังหวัดบุรีรัมย์มีหน่วยเสียงวรรณยุกต์ 3 ระดับคือ 1) วรรณยุกต์เสียงต่ำตก ใช้ในเนื้อความบอกเล่า เนื้อความปฏิเสธ การถาม การอธิบาย การตอบสั้น ๆ และเนื้อความทั่วไป 2) วรรณยุกต์เสียงสูงขึ้น ใช้ในประโยคคำถามที่ไม่มีคำว่า “อะไร” ลงท้ายข้อความ การเปล่งเนื้อความออกมาโดยที่ข้อความยังไม่จบสิ้นกระแสความโดยสมบูรณ์และการอธิบายความเพิ่มเติม 3) วรรณยุกต์เสียงสูงขึ้น-ต่ำตก ใช้ในข้อความที่แสดงการเชื้อเชิญ บอกความประทับใจ การใช้ในประโยคคำถามที่ไม่มีคำว่า “อะไร” ลงท้ายข้อความและในข้อความทั่วไปที่มักมีคำว่า “เน้อ” ลงท้าย
เอกสารอ้างอิง
Krisana Yodmongkhon. (1986). The Phonological study of Northern Khmer (Prakhonchai District Buriram Province). Master of Arts. Graduate School: Mahidol University.
Prakorb Phon-ngam. (1999). A Morphological study of Northern Khmer. A Dissertation of Doctor of Philosophy in Linguistics.Graduate School: Mahidol University.
Ruengdet P. (1976). A Synchronic Comparative Study of Modern Thai and Modern Lanna. A Dissertation of Doctor of Philosophy in Linguistics. Graduate School: Poona University.
Suriya Nakprat. (1991). A descriptive study of the Buriram dialect of High Khmer. A Dissertation of Doctor of Philosophy in Linguistics. Graduate School: Nagpur University, India.
Suwilai Premsrirat. (1995). Phonetic variation of final trill and final palatals in Khmer dialects of Thailand. Mon-Khmer Studies. 24, 1-26. Summer Institute of Linguistics & Mahidol University.
_________. (1997). Linguistic contributions to the study of Northern Khmer Language of Thailand in last Two decades. Mon-Khmer Studies. 22, 119-127. Summer Institute of Linguistics & Mahidol University.
Thomas, David D. and Wanna Tienmee. (1982). An Acoustic Study of Northern Khmer Vowels. Paper presented at the 15th International Conference on Sino-Tibetan Languages and Linguistics. Beijing. China.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ
