วัฒนธรรมองค์กรที่เสริมสร้างการจัดการที่ดีของระบบบริหารราชการไทย

ผู้แต่ง

  • ไว ชึรัมย์ วิทยาลัยสงฆ์บุรีรัมย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พระครูปริยัติปัญญาโสภณ วิทยาลัยสงฆ์บุรีรัมย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • ชยาภรณ์ สุขประเสริฐ วิทยาลัยสงฆ์บุรีรัมย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • สถาพร วิชัยรัมย์ มหาวิทยาลัยราชภัฎบุรีรัมย์

คำสำคัญ:

วัฒนธรรมองค์การ, การจัดการที่ดี, ระบบบริหารราชการไทย

บทคัดย่อ

          ระบบบริหารราชการเป็นระบบที่มีกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินการของรัฐ เกี่ยวข้องกับหลายฝ่าย ได้แก่ฝ่ายรัฐซึ่งมีบทบาทในการจัดทำบริการสาธารณะให้ทั่วถึงเป็นธรรมและตอบสนองต่อความต้องการของประชาชน และฝ่ายประชาชนซึ่งเป็นผู้รับบริการสาธารณะ ทั้งนี้ภายใต้กฎเกณฑ์ ระเบียบและขั้นตอนการปฏิบัติงานที่เป็นทางการ โดยมีจุดมุ่งหมายที่เป็นไปเพื่อประโยชน์สุขแก่ประชาชน การทำให้ระบบบริหารราชการเกิดผลสัมฤทธิ์ตามภารกิจของรัฐนั้น จำเป็นต้องมีลักษณะของการจัดการที่ดีนอกเหนือจากต้องอาศัยทรัพยากรในการบริหารแล้ว ยังมีปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการบริหารราชการคือปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการสร้างวัฒนธรรมองค์การที่เอื้อต่อการพัฒนาระบบริหารราชการให้มีลักษณะของการจัดการที่ดีซึ่งประกอบด้วยวัฒนธรรมองค์การที่มีจริยธรรม วัฒนธรรมและค่านิยมขององค์การภาครัฐที่พึงประสงค์ และวัฒนธรรมองค์การภาครัฐของไทยเพื่อความเป็นเลิศ

          มีการกำหนดเงื่อนไขให้มีการปฏิรูปการบริหาร ให้เป็นไปตามหลักธรรมาภิบาล โดยหลักธรรมาภิบาลประกอบด้วย 6 หลักประกอบด้วย 1) หลักนิติธรรม เป็นหลักที่มีความมุ่งหมายที่จะคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพ โดยการมีกฎหมายที่เป็นธรรม มีการบังคับใช้กฎหมายอย่างเสมอภาค  ไม่มีการเลือกปฏิบัติ มีกรอบการปฏิบัติที่เคารพสิทธิและเสรีภาพของประชาชน 2) หลักความโปร่งใส่  โดยการเปิดเผย ตรงไปตรงมาและเข้าใจง่าย มีความโปร่งใส่เกี่ยวกับการบริหารในทุก ๆ ด้าน เช่น การมีระบบงานที่ชัดเจน การเปิดโอกาสให้สังคมภายนอกได้เข้าถึงข้อมูล และผลการดำเนินงานที่ผ่านมา 3) หลักคุณธรรม เป็นมาตรฐานของความประพฤติในทางศีลธรรมว่าถูกหรือผิด สมควรหรือไม่สมควร หลักของคุณธรรมคือปลอดจากการทำผิดวินัย ปลอดจากการทำผิดกฎหมายและปลอดจาการทำผิดมาตรฐานวิชาชีพ 4) หลักการมีส่วนร่วม เปิดรับความคิดเห็นจากประชาชน  มีการวางแผนร่วมกัน สามารถเข้ามามีส่วนร่วมได้และที่สำคัญ เปิดโอกาสมีการตรวจสอบ เป็นการสะท้อนต่อการมีความรับผิดชอบต่อสาธารณะ 5) หลักความสำนึกรับผิดชอบ มีความรับผิดชอบต่อผลงานที่ได้ปฏิบัติหน้าที่ได้บรรลุตามเป้าหมายที่ได้กำหนดไว้มีการคำนึงถึงประโยชน์ต่อส่วนร่วมเป็นหลักมีการบริหารทรัพยากรให้เกิดประโยชน์สูงสุด 6) หลักความคุ้มค่า เป็นการป้องกันรักษาสิ่งแวดล้อมและมีความสามารถในการแข่งขันกับหน่วยงานอื่นภายนอกได้

เอกสารอ้างอิง

กริช สืบสนธิ์. (2540). วัฒนธรรมและการสื่อสารในองค์การ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.

กิตติพงษ์ เกียรติวัชรชัย. (2559). กฎหมายว่าด้วยการบริหารราชการแผ่นดิน. ในเอกสารการสอนชุดวิชาหลัก กฎหมายเกี่ยวกับการบริหารราชการไทย. (หน่วยที่ 2). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

โกวิทย์ พวงงาม. (2555). การปกครองท้องถิ่นไทย หลักการและมิติใหม่ในอนาคต. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

ติน ปรัชญพฤทธิ์. (2535). ศัพท์รัฐประศาสนศาสตร์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

_________. (2538). ศัพท์รัฐประศาสนศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปภาวดี ดุลยจินดา. (2541). หลักการทั่วไปเกี่ยวกับการบริหารราชการ. ในเอกสารการสอนชุดวิชาการบริหารราชการไทย. (หน่วยที่ 1). พิมพ์ครั้งที่ 16. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

รังสรรค์ ประเสริฐศรี. (2551). แนวคิดและหลักการเกี่ยวกับการบริหารราชการ. ในเอกสารการสอนชุดวิชาระบบบริหารราชการไทย. (หน่วยที่ 1). พิมพ์ครั้งที่ 5. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

วิชชุกร นาคธน. (2550). การปกครองท้องถิ่นไทย. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยราช ภัฏพระนครศรีอยุธยา.

วิเชียร วิทยอุดม. (2551). แนวคิดรัฐประศาสนศาสตร์และทฤษฎีระบบราชการ. กรุงเทพฯ: ธีระฟิล์มและไซเท็ก.

ศิริวรรณ เสรีรัตน์ สมชาย หิรัญกิตติ ธนวรรณ ตั้งสินทรัพย์ศิริ. (2550). การจัดการและพฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพฯ: ธีระฟิล์มและไซเทกซ์.

สถาบันและพัฒนาข้าราชการพลเรือน. (2545). วัฒนธรรมและค่านิยมใหม่ในการทำงาน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.

สถาพร วิชัยรัมย์. (2559). เอกสารประกอบการสอนวิชาระบบบริหารราชการไทย. บุรีรัมย์: มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.

สมยศ นาวีการ. (2540). การบริหารและพฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพฯ: บรรณกิจ.

สมาน รังสิโยกฤษฎ์. (2546). ระบบบริหารราชการไทย: อดีต ปัจจุบัน และอนาคต. พิมพ์ ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: บรรณกิจ 1991.

เสน่ห์ จุ้ยโต. (2559). การกำหนดวัฒนธรรมองค์การ. ในเอกสารการสอนชุดวิชาการจัดการเชิงกลยุทธในภาครัฐกิจ. (หน่วยที่7). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

อวยชัย ชะบา. (2538). ภาวะผู้นำและวัฒนธรรมองค์การ. ในเอกสารการสอนชุดวิชาพฤติกรรมการบริหารองค์การสาธารณะ. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

อาวุธ วรรณวงศ์. (2551). กระบวนทัศน์ในการบริหารงานภาครัฐ. ในประมวลสาระชุดวิชาการบริหารงานภาครัฐ. (หน่วยที่ 11). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

Bernstien, S. J. and Hara, P. O. (1979). Public Administration: Organization, People and Public Policy. New York: Harper and Row.

Dimock, M. E. (1969). Public Administration. (4thed). New York: Holt, Rinehart and Winston.

Nigro, F. A., and Nigro, L. G. (1984). Modern Public Administration. New York: Harper and Row.

Schein, E.H. (1992). Coming to a new awareness of Organization Culture. New York: McGraw-Hill.

Simon, H. A. (1956). Public Administration. New York: Knopf.

Tyagi, A. R. (1975). Public Administration (Principles and Practice). Delhi: Atma Ram and Sons.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-12-29

รูปแบบการอ้างอิง

ชึรัมย์ ไ. ., พระครูปริยัติปัญญาโสภณ, สุขประเสริฐ ช. ., & วิชัยรัมย์ ส. (2020). วัฒนธรรมองค์กรที่เสริมสร้างการจัดการที่ดีของระบบบริหารราชการไทย. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 5(2), 176–192. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/ambj/article/view/243646

ฉบับ

ประเภทบทความ

Academic Articles