วัฒนธรรมองค์กรที่เสริมสร้างการจัดการที่ดีของระบบบริหารราชการไทย
คำสำคัญ:
วัฒนธรรมองค์การ, การจัดการที่ดี, ระบบบริหารราชการไทยบทคัดย่อ
ระบบบริหารราชการเป็นระบบที่มีกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินการของรัฐ เกี่ยวข้องกับหลายฝ่าย ได้แก่ฝ่ายรัฐซึ่งมีบทบาทในการจัดทำบริการสาธารณะให้ทั่วถึงเป็นธรรมและตอบสนองต่อความต้องการของประชาชน และฝ่ายประชาชนซึ่งเป็นผู้รับบริการสาธารณะ ทั้งนี้ภายใต้กฎเกณฑ์ ระเบียบและขั้นตอนการปฏิบัติงานที่เป็นทางการ โดยมีจุดมุ่งหมายที่เป็นไปเพื่อประโยชน์สุขแก่ประชาชน การทำให้ระบบบริหารราชการเกิดผลสัมฤทธิ์ตามภารกิจของรัฐนั้น จำเป็นต้องมีลักษณะของการจัดการที่ดีนอกเหนือจากต้องอาศัยทรัพยากรในการบริหารแล้ว ยังมีปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการบริหารราชการคือปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการสร้างวัฒนธรรมองค์การที่เอื้อต่อการพัฒนาระบบริหารราชการให้มีลักษณะของการจัดการที่ดีซึ่งประกอบด้วยวัฒนธรรมองค์การที่มีจริยธรรม วัฒนธรรมและค่านิยมขององค์การภาครัฐที่พึงประสงค์ และวัฒนธรรมองค์การภาครัฐของไทยเพื่อความเป็นเลิศ
มีการกำหนดเงื่อนไขให้มีการปฏิรูปการบริหาร ให้เป็นไปตามหลักธรรมาภิบาล โดยหลักธรรมาภิบาลประกอบด้วย 6 หลักประกอบด้วย 1) หลักนิติธรรม เป็นหลักที่มีความมุ่งหมายที่จะคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพ โดยการมีกฎหมายที่เป็นธรรม มีการบังคับใช้กฎหมายอย่างเสมอภาค ไม่มีการเลือกปฏิบัติ มีกรอบการปฏิบัติที่เคารพสิทธิและเสรีภาพของประชาชน 2) หลักความโปร่งใส่ โดยการเปิดเผย ตรงไปตรงมาและเข้าใจง่าย มีความโปร่งใส่เกี่ยวกับการบริหารในทุก ๆ ด้าน เช่น การมีระบบงานที่ชัดเจน การเปิดโอกาสให้สังคมภายนอกได้เข้าถึงข้อมูล และผลการดำเนินงานที่ผ่านมา 3) หลักคุณธรรม เป็นมาตรฐานของความประพฤติในทางศีลธรรมว่าถูกหรือผิด สมควรหรือไม่สมควร หลักของคุณธรรมคือปลอดจากการทำผิดวินัย ปลอดจากการทำผิดกฎหมายและปลอดจาการทำผิดมาตรฐานวิชาชีพ 4) หลักการมีส่วนร่วม เปิดรับความคิดเห็นจากประชาชน มีการวางแผนร่วมกัน สามารถเข้ามามีส่วนร่วมได้และที่สำคัญ เปิดโอกาสมีการตรวจสอบ เป็นการสะท้อนต่อการมีความรับผิดชอบต่อสาธารณะ 5) หลักความสำนึกรับผิดชอบ มีความรับผิดชอบต่อผลงานที่ได้ปฏิบัติหน้าที่ได้บรรลุตามเป้าหมายที่ได้กำหนดไว้มีการคำนึงถึงประโยชน์ต่อส่วนร่วมเป็นหลักมีการบริหารทรัพยากรให้เกิดประโยชน์สูงสุด 6) หลักความคุ้มค่า เป็นการป้องกันรักษาสิ่งแวดล้อมและมีความสามารถในการแข่งขันกับหน่วยงานอื่นภายนอกได้
เอกสารอ้างอิง
กริช สืบสนธิ์. (2540). วัฒนธรรมและการสื่อสารในองค์การ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
กิตติพงษ์ เกียรติวัชรชัย. (2559). กฎหมายว่าด้วยการบริหารราชการแผ่นดิน. ในเอกสารการสอนชุดวิชาหลัก กฎหมายเกี่ยวกับการบริหารราชการไทย. (หน่วยที่ 2). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
โกวิทย์ พวงงาม. (2555). การปกครองท้องถิ่นไทย หลักการและมิติใหม่ในอนาคต. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
ติน ปรัชญพฤทธิ์. (2535). ศัพท์รัฐประศาสนศาสตร์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
_________. (2538). ศัพท์รัฐประศาสนศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปภาวดี ดุลยจินดา. (2541). หลักการทั่วไปเกี่ยวกับการบริหารราชการ. ในเอกสารการสอนชุดวิชาการบริหารราชการไทย. (หน่วยที่ 1). พิมพ์ครั้งที่ 16. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
รังสรรค์ ประเสริฐศรี. (2551). แนวคิดและหลักการเกี่ยวกับการบริหารราชการ. ในเอกสารการสอนชุดวิชาระบบบริหารราชการไทย. (หน่วยที่ 1). พิมพ์ครั้งที่ 5. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วิชชุกร นาคธน. (2550). การปกครองท้องถิ่นไทย. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยราช ภัฏพระนครศรีอยุธยา.
วิเชียร วิทยอุดม. (2551). แนวคิดรัฐประศาสนศาสตร์และทฤษฎีระบบราชการ. กรุงเทพฯ: ธีระฟิล์มและไซเท็ก.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์ สมชาย หิรัญกิตติ ธนวรรณ ตั้งสินทรัพย์ศิริ. (2550). การจัดการและพฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพฯ: ธีระฟิล์มและไซเทกซ์.
สถาบันและพัฒนาข้าราชการพลเรือน. (2545). วัฒนธรรมและค่านิยมใหม่ในการทำงาน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.
สถาพร วิชัยรัมย์. (2559). เอกสารประกอบการสอนวิชาระบบบริหารราชการไทย. บุรีรัมย์: มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.
สมยศ นาวีการ. (2540). การบริหารและพฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพฯ: บรรณกิจ.
สมาน รังสิโยกฤษฎ์. (2546). ระบบบริหารราชการไทย: อดีต ปัจจุบัน และอนาคต. พิมพ์ ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: บรรณกิจ 1991.
เสน่ห์ จุ้ยโต. (2559). การกำหนดวัฒนธรรมองค์การ. ในเอกสารการสอนชุดวิชาการจัดการเชิงกลยุทธในภาครัฐกิจ. (หน่วยที่7). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อวยชัย ชะบา. (2538). ภาวะผู้นำและวัฒนธรรมองค์การ. ในเอกสารการสอนชุดวิชาพฤติกรรมการบริหารองค์การสาธารณะ. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อาวุธ วรรณวงศ์. (2551). กระบวนทัศน์ในการบริหารงานภาครัฐ. ในประมวลสาระชุดวิชาการบริหารงานภาครัฐ. (หน่วยที่ 11). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Bernstien, S. J. and Hara, P. O. (1979). Public Administration: Organization, People and Public Policy. New York: Harper and Row.
Dimock, M. E. (1969). Public Administration. (4thed). New York: Holt, Rinehart and Winston.
Nigro, F. A., and Nigro, L. G. (1984). Modern Public Administration. New York: Harper and Row.
Schein, E.H. (1992). Coming to a new awareness of Organization Culture. New York: McGraw-Hill.
Simon, H. A. (1956). Public Administration. New York: Knopf.
Tyagi, A. R. (1975). Public Administration (Principles and Practice). Delhi: Atma Ram and Sons.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ