การพัฒนาการสื่อสารภาษาอังกฤษของชุมชนในแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดบุรีรัมย์

ผู้แต่ง

  • นิกร พลเยี่ยม คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พระครูสุเมธจันทสิริ วิทยาลัยสงฆ์บุรีรัมย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พระมหาไสว สิริปญฺโญ วิทยาลัยสงฆ์บุรีรัมย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • วิรัตน์ ภูทองเงิน วิทยาลัยสงฆ์บุรีรัมย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • อนุศาสน์ วรบูรณ์ภูมิสุข วิทยาลัยสงฆ์บุรีรัมย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

การพัฒนาการสื่อสารภาษาอังกฤษ, ชุมชน, แหล่งท่องเที่ยว

บทคัดย่อ

           บทความวิจัยเรื่องการพัฒนาการสื่อสารภาษาอังกฤษของชุมชนในแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดบุรีรัมย์ มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหาการสื่อสารภาษาอังกฤษของชุมชนในแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดบุรีรัมย์ 2) ศึกษารูปแบบการพัฒนาการสื่อสารภาษาอังกฤษของชุมชนในแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดบุรีรัมย์ และ 3) วิเคราะห์รูปแบบการสื่อสารภาษาอังกฤษของชุมชนในแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดบุรีรัมย์ โดยผู้วิจัยใช้รูปแบบการวิจัยเชิงคุณภาพ

           ผลการวิจัยพบว่า
          1. ปัญหาการพูดภาษาอังกฤษของชุมชนในแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดบุรีรัมย์ คือ ไม่มีเวลาฝึกฝนในการพูดภาษาอังกฤษ ยึดติดกับความเคยชินตั้งแต่ดั้งเดิม ไม่ยอมทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ เพราะเขินอายไม่กล้าออกเสียง ไม่รู้คำศัพท์ภาษาอังกฤษ ไม่รู้ไวยากรณ์ โครงสร้างไวยากรณ์ (Grammatical Structure) ไม่ได้พูดภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวัน

          2. การพัฒนาการสื่อสารภาษาอังกฤษ 3 รูปแบบ คือ 1) ใช้การดูภาพยนตร์ต่างประเทศ ภาพยนตร์เป็นสื่อในการเรียนรู้และพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษโดยตรงช่วยให้ผู้เรียนเรียนรู้โดยเห็นทั้งภาพและเสียงประกอบ 2) ฝึกทักษะการสื่อสารโดยการจำลองสถานการณ์ เช่น การบอกทิศทาง (Giving Directions) การบรรยายลักษณะบุคคล (Describing People) การพูดเพื่อขอคำแนะนำ เป็นต้น และ 3) บัตรคำศัพท์ จัดหมวดหมู่กลุ่มคำศัพท์ ช่วยให้จดจำคำศัพท์ได้เป็นหมวดหมู่ ซึ่งเป็นการจัดระเบียบความจำสนับสนุนให้การฝึกทักษะมีประสิทธิภาพ

          3. การใช้รูปแบบการฝึกภาษาอังกฤษทั้ง 3 มาผสมผสานในการฝึกปฏิบัติด้วยตนเอง สามารถเรียนรู้ได้อย่างต่อเนื่องโดยการกระจายโอกาสทางการพัฒนาด้านภาษาให้ทั่วถึงภายใต้สิ่งที่มีอยู่ในสังคมรอบ ๆ ตัว ทั้งที่มีชีวิตและไม่มีชีวิต เช่น จากประสบการณ์ ผู้นำชุมชน จากศูนย์การเรียนรู้ ฯลฯ โดยมุ่งหวังให้เกิดการเรียนรู้จากประสบการณ์จริง ในลักษณะของการศึกษาอย่างไม่เป็นทางการ ที่ไม่เน้นการเรียนรู้ในห้องเรียน ก่อเกิดการเรียนรู้ที่หลากหลายในชุมชนจึงเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่จะก่อประโยชน์ต่อกระบวนการเรียนรู้ที่ทำให้ผู้คนในชุมชนได้พัฒนาศักยภาพจากประสบการณ์ตรง

เอกสารอ้างอิง

เมธี อัจนากิตติ. (2547). ค่านิยมเชิงการท่องเที่ยวที่แฝงมากับคอลัมน์ voyage ในนิตยสาร anywhere. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ณัฏฐ์นรี ฤทธิรัตน์ และ ดร. ธัญภา ชิระมณี. (2557). ปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนาทักษะการพูดภาษาอังกฤษของนักศึกษาไทย. การประชุมวิชาการเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษา ครั้งที่ 15.

นงสมร พงษ์พานิช. (2551). การศึกษาปัญหาของการพูดภาษาอังกฤษในการสื่อสารด้วยวาจาของนิสิตคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตศรีราชา. วารสารมนุษยศาสตร์. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. 17(1), 85 – 97.

ชัยยา เปรมภักดิ์. (2543). การเปรียบเทียบความสามารถและเจตคติในด้านการฟัง-พูดภาษาอังกฤษ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่ได้รับการสอนตามทฤษฎีการสอบแบบอรรถฐานและการสอนตามคู่มือครู. ปริญญานิพนธ์ กศ.ม.(การมัธยมศึกษา). กรุงเทพ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-12-29

รูปแบบการอ้างอิง

พลเยี่ยม น. ., พระครูสุเมธจันทสิริ, สิริปญฺโญ พ. ., ภูทองเงิน ว. ., & วรบูรณ์ภูมิสุข อ. . (2020). การพัฒนาการสื่อสารภาษาอังกฤษของชุมชนในแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 5(2), 109–118. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/ambj/article/view/244707

ฉบับ

ประเภทบทความ

Research Articles