สัญลักษณ์และพิธีกรรมทางพระพุทธศาสนาของชุมชนอีสานใต้: รูปแบบ พัฒนาการ และคุณค่าเชิงจริยธรรม
คำสำคัญ:
สัญลักษณ์, พิธีกรรม, พระพุทธศาสนา, ชุมชนอีสานใต้บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาสัญลักษณ์และพิธีกรรมทางพระพุทธศาสนาของชุมชนในกลุ่มจังหวัดอีสานใต้ 2) เพื่อศึกษากระบวนการสร้างสัญลักษณ์ และพิธีกรรมทางพระพุทธศาสนาของชุมชนกลุ่มจังหวัดอีสานใต้ และ 3) เพื่อวิเคราะห์รูปแบบ พัฒนาการ และคุณค่าเชิงจริยธรรมสัญลักษณ์ทางพระพุทธศาสนาในชุมชนกลุ่มจังหวัดอีสานใต้ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยมีการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญประกอบการวิเคราะห์
ผลการวิจัยพบว่า
สัญลักษณ์พิธีกรรมทางพระพุทธศาสนาของชุมชนในกลุ่มจังหวัดอีสานใต้ 3 จังหวัด ประกอบด้วย จังหวัดนครราชสีมา บุรีรัมย์ และอุบลราชธานี โดยใช้กรอบพิธีกรรมตามฮีต 12 พบสัญลักษณ์ในพิธีกรรมทางพระพุทธศาสนา 3 ลักษณะ รวมสัญลักษณ์ที่เก็บตัวอย่างในชุมชนเพื่อประกอบการศึกษาครั้งนี้ทั้งสิ้น จำนวน 50 ตัวอย่าง แบ่งเป็นสัญลักษณ์ทางวัตถุ จำนวน 36 รูปสัญญะ, สัญลักษณ์ทางการกระทำ จำนวน 8 สัญญะ และสัญลักษณ์ทางความคิด จำนวน 6 สัญญะ
กระบวนการสร้างสัญลักษณ์พิธีกรรมทางพระพุทธศาสนาของชุมชนกลุ่มจังหวัดอีสานใต้ พบกระบวนการสร้างสัญลักษณ์พิธีกรรม 2 ลักษณ์ ได้แก่ 1) สัญลักษณ์ที่มีพื้นฐานจากพระพุทธศาสนาโดยตรง เกิดขึ้นในชุมชนโดยอาศัยกระแสที่มีความต่อเนื่อง และสามารถเชื่อมโยงไปถึงระบบความเชื่อที่มีอยู่ในคัมภีร์พระไตรปิฎก อรรถกถา หรือกระแสความคิดอื่นๆ ที่เนื่องด้วยวัฒนธรรมทางพระพุทธศาสนา 2) สัญลักษณ์ที่มีพื้นฐานจากความเชื่อดั้งเดิมในชุมชน สัญลักษณ์ที่ถูกสร้างขึ้นตามคตินี้ มีทั้งที่มีร่องรอยจากความเชื่อดั้งเดิมที่ปรากฏอยู่ในคัมภีร์พระไตรปิฎก หรืออรรถกถา ซึ่งไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับคำสอนทางพระพุทธศาสนา แต่ถูกนำมารับใช้ประเพณี พิธีกรรมทางพระพุทธศาสนา และสัญลักษณ์ทางประเพณี พิธีกรรมที่เนื่องด้วยความเชื่อพื้นฐานเดิมของชุมชน ถือเป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นซึ่งมีลักษณะเฉพาะเป็นของตนเอง
รูปแบบสัญลักษณ์พิธีกรรมทางพระพุทธศาสนาได้รับการพัฒนามาโดยลำดับ ผ่านการเวลา และกรอบความเชื่อของยุคสมัย รูปแบบจึงถูกปรับเปลี่ยนไปตามยุคสมัย กระทั่งกลายเป็นสัญลักษณ์เฉพาะของยุคสมัย เพื่อสนองความต้องการของคนในสังคมในมิติต่าง ๆ ทั้งในแง่ของความเคารพศรัทธา ความศักดิ์สิทธิ์ การปกป้อง คุ้มครอง ประทานโชคลาภ คุณค่าที่เกิดขึ้นจากสัญลักษณ์เหล่านี้ จึงมีหลากหลายมิติตามไปด้วย ด้วย ทำให้เห็นข้อเท็จจริงประการหนึ่งว่า พระพุทธศาสนาเมื่อเข้ามาสู่วิถีชีวิตของคนในแต่ละท้องถิ่น ย่อมถูกปรับเปลี่ยนเพื่อสนองความต้องการของคนในท้องถิ่นนั้น ๆ ด้วย
เอกสารอ้างอิง
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2535). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราช วิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหามกุฎราชวิทยาลัย. (2553). พระไตรปิฎกและอรรถกถาแปล ชุด 91 เล่ม. กรุงเทพมหานคร: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุ. (2542). วัฒนธรรม พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์ และภูมิปัญญา จังหวัดสุโขทัย. กรุงเทพมหานคร: คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุใน คณะอำนวยการจัดงานเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ จัดพิมพ์.
พิเศษ เจือจันทร์พงษ์. (2550). ประวัติศาสตร์เมืองสุรินทร์. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.
เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2546). ภูมิปัญญาอีสาน. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์.
วิมล จิโรจนพันธ์. (2551). มรดกทางวัฒนธรรม “ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ” กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แสงดาว.
วรรณภา ศรีธัญรัตน์. (2540). ทฤษฎีปฏิสัมพันธ์สัญลักษณ์: การประยุกต์ใช้. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
SSign and Symbol. สืบค้นจาก https://www.oxfordlearnersdictionaries.com
(11 พฤศจิกายน 2563).
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ