การศึกษาเปรียบเทียบภาษาศาสตร์เชิงสังคมวัฒนธรรม ภาษาไทยถิ่นกรุงเทพกับภาษาไทยถิ่นอีสาน
คำสำคัญ:
ภาษาศาสตร์, ภาษาไทยถิ่นกลาง, ภาษาไทยถิ่นอีสานบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบระบบคำที่มีความหมายเหมือนกันแต่มีการใช้คำต่างกัน และเพื่อวิเคราะห์ ปัจจัยทางสังคมวัฒนธรรมที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงภาษาไทยถิ่นกรุงเทพกับภาษาไทยถิ่นอีสาน คำศัพท์ที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเพื่อศึกษาวิจัยที่ใช้ในการสัมภาษณ์จำนวน 350 คำ จากพจนานุกรมภาษาถิ่นของทั้งสองภาษา และการเก็บข้อมูลจากผู้บอกภาษาและผู้ให้ข้อมูลภาษามาพิจารณาคำให้เป็นหมวดหมู่หรือกลุ่มคำที่มีความแตกต่างในแต่ละถิ่น
ผลการวิจัยพบว่า
การดำรงชีวิตของกลุ่มคนเปลี่ยนไปทำให้มีการเปลี่ยนแปลงภาษาไทยถิ่นทั้งเสียงและคำศัพท์ประกอบด้วยปัจจัยเกี่ยวกับอายุ เพื่อเป็นประโยชน์ในการเปรียบเทียบคำได้นำเสนอข้อมูล โดยการแสดงเป็นตารางเปรียบเทียบและอธิบายรายละเอียดความแตกต่างของข้อมูลในแต่ละตารางการเปรียบเทียบ
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา นาคสกุล. (2541). ระบบเสียงภาษาไทย. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กัลยา ติงศภัทิย์, มรว. (2526). วิธีการศึกษาภาษาถิ่น. ศาสตร์แห่งภาษา เล่ม 3.
ฉันทัส ทองช่วย. (2534). ภาษาและอักษรถิ่น (เน้นภาคใต้). กรุงเทพฯ: โอ เอสปริ้นส์ติ้งเฮ้าส์.
ชมพูนุท ธารีเธียร. (2558). กระบวนการสร้างคำกริยาประสมในภาษาไทยถิ่นอีสานจังหวัดอุบลราชธานี. ปริญญานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ซ่อนกลิ่น วิเศษสกลกิจ. (2516). หน่วยเสียงภาษาอุบลฯ เชียงใหม่ และสงขลา เทียบกับภาษากรุงเทพฯ. พระนคร: หน่วยศึกษานิเทศก์ กรมการฝึกหัดครู.
ณชากุญ สิงห์เสนา. (2558). การศึกษาคำบุรุษสรรพนามในภาษาไทยพวนภาคอีสาน: การเปลี่ยนแปลงภาษาและการใช้ภาษา. ปริญญานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยพะเยา.
ธนาภัสสร์ สนธิรักษ์, ศุภาวีร์ เลิศผาติวงศ์ และ พระหน่อแสง อคฺคเสโน. (2563). การศึกษาภาษาถิ่นบ้านหนองเนิน ตำบลหัวถนน อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 6(1), 51-70.
นิภา ไชยะ. (2553). การเปลี่ยนแปลงทางภาษาและปัจจัยที่มีผลกระทบต่อภาษาลาวโซ่ง.ปริญญานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. กรุงเทพฯ
ประสิทธิ์ ภาพย์กลอน. (2516). การศึกษาภาษาไทยตามแนวภาษาศาสตร์. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
พระมหาไสว สิริปญฺโญ (เถาว์ยา). (2563). ศึกษาหน่วยเสียงภาษาเขมรถิ่นที่บ้านกะโดนและบ้านหนองยางในจังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 5(2), 14-22.
เรืองเดช ปันเขื่อนขัติย์. (2531). ภาษาถิ่นตระกูลไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เรืองเดช ปันเขื่อนขัติย์. (2554). ภาษาศาสตร์ภาษาไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิไลศักดิ์ กิ่งคำ. (2559). ภาษาตระกูลไท. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สุพิชญา ไกรกลและสุพัตรา อินทนะ. (2558). การศึกษาเปรียบเทียบคำศัพท์ตามหมวดต่าง ๆ ของภาษาถิ่นผู้ไทในจังหวัดอำนาจเจริญกับภาษาไทยมาตรฐาน. วารสารสารสนเทศ, 4(1), 57-68.
อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2550). ภาษาศาสตร์สังคม. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
CharIes, F. (1983). Peasant and Nation: A Thai-Lao Village in a Thai State. Infieldwork: The human experience.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ
