การขยายผลรูปแบบการจัดการเรียนรู้วรรณคดีไทยตามแนวคิด Active Learning เพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ และความซาบซึ้ง ในวรรณคดีไทยของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย

บทคัดย่อ

               บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความสามารถในการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ของนักเรียนกลุ่มขยายผลก่อนและหลังเรียน 2) ศึกษาความซาบซึ้งในวรรณคดีไทยของนักเรียนกลุ่มขยายผลหลังเรียน และ3) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนกลุ่มขยายผลหลังเรียน กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยได้แก่ นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนมัธยมวัดหนองแขม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 1  จำนวน 20 คนที่กำลังศึกษาอยู่ในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2563 ซึ่งได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบกลุ่ม (Cluster sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลได้แก่                 1) แบบประเมินความสามารถในการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ 2) แบบวัดความซาบซึ้งในวรรณคดีไทย และ3) แบบสอบถามความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบสมมติฐานโดยใช้การทดสอบค่าที (t-test) แบบ Dependent และการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis)

               ผลการศึกษาพบว่า

               1) หลังการใช้รูปแบบนักเรียนมีความสามารถในการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) หลังการใช้รูปแบบนักเรียนมีความซาบซึ้งในวรรณคดีไทย และ3) นักเรียนมีความพึงพอใจต่อรูปแบบที่พัฒนาขึ้นอยู่ในระดับเห็นด้วยมากที่สุด