คุณธรรม จริยธรรมสำหรับผู้บริหารสถานศึกษาเพื่อความเป็นเลิศ ในองค์กรยุคดิจิทัล

ผู้แต่ง

  • พระครูชัยรัตนากร สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด

คำสำคัญ:

คุณธรรม, จริยธรรม, ผู้บริหารสถานศึกษา, ความเป็นเลิศ, ยุคดิจิทัล

บทคัดย่อ

            เมื่อก้าวเข้าสู่ยุคดิจิทัล (Digital Era) ทุกอย่างมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วและเป็นไปอย่างก้าวกระโดด เทคโนโลยีดิจิทัลทำให้เกิดรูปแบบการดำเนินชีวิตใหม่ ทั้งในด้านเศรษฐกิจ การเมือง สังคม และมีผลกระทบต่อการบริหารจัดการสถานศึกษาเป็นอย่างมาก เพราะยุคดิจิทัลเป็นยุคที่ทุกคนสามารถเข้าถึงเทคโนโลยีที่มีความรวดเร็วในการสื่อสาร การส่งผ่านข้อมูลความรู้ต่าง ๆ ที่มีอยู่ในสังคมไม่ว่าจะเป็นข่าวสาร ภาพหรือวิดีโอที่รวดเร็วทุกที่และทุกเวลา ดังนั้น ผู้บริหารการศึกษา จึงมีความจำเป็นที่จะต้องเปลี่ยนทัศนคติและแนวคิดการบริหารของตนเองให้ทันต่อสถานการณ์การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ในการบริหารสถานศึกษานั้น ผู้บริหารสถานศึกษาจะต้องมีคุณธรรมและจริยธรรม ผู้บริหารนำเอาหลักธรรมมาใช้ในสถานศึกษา ควบคู่กับการบริหารทรัพยากรทางการศึกษาทั้งหลาย ผู้บริหารสถานศึกษาที่จะประสบความสำเร็จในการบริหารองค์การในยุคการแข่งขันจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีคุณลักษณะที่สำคัญคือวิสัยทัศน์และมีความสามารถในการกำหนดกลยุทธ์เป็นอันดับหนึ่ง ต้องเป็นผู้มีคุณธรรมในการบริหารสถานศึกษาเพื่อนำสถานศึกษาสู่เป้าหมายที่กำหนดไว้อย่างยั่งยืน ผู้บริหารสถานศึกษาที่มีคุณธรรมจริยธรรมนั้น ต้องเป็นผู้ที่มีจิตใจกว้างขวาง มองกาลไกลหมั่นสอดส่องดูแลทุกข์สุขของผู้ใต้บังคับบัญชาเสมอหน้ากัน ต้องเป็นผู้ไม่เอนเอียง และที่สำคัญต้องมีกัลยาณมิตรธรรม คือความเป็นมิตรแท้ ทั้งต่อคณะผู้บริหารและบุคลากรทุกฝ่าย กล่าวคือจะต้องเป็นผู้เป็นที่รัก น่าเคารพ ยกย่อง เป็นต้น จึงจะทำงานด้วยกันได้อย่างสะดวก ตลอดจนทำให้งานด้านการบริหารจัดการมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลยิ่งขึ้นไป

เอกสารอ้างอิง

วิชัย วงษ์ใหญ่ และ มารุต พัฒผล. (2562). การถอดบทเรียนเพื่อการเปลี่ยนแปลง. กรุงเทพมหานคร: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

พฤทธิ์ ศิริบรรณพิทักษ์. (2561). การพัฒนากลไกขับเคลื่อนระบบการผลิตและพัฒนาครูสมรรถนะสูงสำหรับประเทศไทย 4.0. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.

วริยา ชินวรรโณ และกรัณศุภมาศ เอ่งฉ้วน. (2558). จริยธรรมของผู้บริหารมหาวิทยาลัยของรัฐในประเทศไทย.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธันวาคม 2554. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.

พระราชบัญญัติมาตรฐานทางจริยธรรม พุทธศักราช 2562. (2562, 16 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนที่ 50 ก.

พูนสุข อุดม. (2557). การวิเคราะห์ปัจจัยเชิงสาเหตุและผลกระทบต่อการพัฒนาสมรรถนะของครูในภาคใต้ตามเกณฑ์มาตรฐานวิชาชีพด้านกระบวนการพัฒนาการจัดการเรียนรู้. วารสารวิจัยการศึกษา มหาวิทยาลัยทักษิณ, 2(3), 40-52.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2545). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สื่อตะวันจำกัด.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ยุตโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: การศาสนา.

จรวยพร ธรณินทร์. (2557). ความหมายและหลักการของคุณธรรมศีลธรรมจริยธรรม จรรยาบรรณและธรรมาภิบาล. http://www.charuaypontorranin.com/index (สืบค้นเมื่อ 27 พฤษภาคม 2564).

บุญเลิศ จุลเกียรติ (2557). คุณธรรมจริยธรรมกับการปฏิบัติงาน. http://www.gotoknow.org posts (สืบค้นเมื่อ 27 พฤษภาคม 2564).

พระเมธีธรรมาภรณ์ (ประยูรธมฺมจิตฺโต). (2542). คุณธรรมสำหรับนักบริหาร. กรุงเทพฯ: ที พี เอ็ม เพรส.

กีรติ บุญเจือ. (2551). คู่มือจริยศาสตร์ตามหลักวิชาการสากล. กรุงเทพฯ: ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาพลังแผ่นดินเชิงคุณธรรม.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2545). การดำเนินงานตามยุทธศาสตร์ปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.

พรวิทย์ พัชรินทร์ตนะกุล. (15 มีนาคม 2562). ความบังเอิญที่ลงตัว. นิตยสารผู้จัดการ, หน้า 5.

วรากรณ์ สามโกเศศ. (25 มิถุนายน 2559). Social Enterprise คือ นวัตกรรมแห่งการให้. มติชนรายวัน, หน้า 6.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2022-06-13

รูปแบบการอ้างอิง

พระครูชัยรัตนากร. (2022). คุณธรรม จริยธรรมสำหรับผู้บริหารสถานศึกษาเพื่อความเป็นเลิศ ในองค์กรยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 7(1), 307–321. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/ambj/article/view/250615