การสร้างเสริมคุณธรรมของเด็กปฐมวัยในยุคดิจิทัลโดยการสอนแบบไตรสิกขา

ผู้แต่ง

  • เตือนใจ ผางคำ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด
  • นันทา โพธิ์คำ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด

คำสำคัญ:

การสร้างเสริมคุณธรรม, เด็กปฐมวัย, ยุคดิจิทัล, ไตรสิกขา

บทคัดย่อ

             การศึกษายุคนี้ได้อาศัยเทคโนโลยีที่ทันสมัยในการจัดการเรียนการสอน โดยการสอนแบบออนไลน์ผ่านสัญญาณอินเตอร์เน็ต ซึ่งทำให้ผู้เรียนและผู้สอนสามารถเรียนรู้ได้ทุกที่และทุกเวลา เพียงแค่มีเครื่องมือสื่อสารและสัญญาณอินเตอร์เน็ต การเรียนการสอนแบบออนไลน์ได้เข้ามามีบทบาทกับการศึกษาไม่เว้นแม้แต่ระดับปฐมวัย ถึงแม้เทคโนโลยีจะมีคุณประโชน์มากมาย แต่ก็มีโทษร้ายแรงเช่นกัน โดยเฉพาะกับเด็กที่ยังไม่มีพร้อมและความเข้าใจในการใช้มากเท่าที่ควร เพราะยังไม่มีวุฒิภาวะในการเสพสิ่งทั้งหลายในโลกออนไลน์ ฉะนั้นผู้มีความเกี่ยวข้องและใกล้ชิดกับเด็กในวัยนี้จึงควรทำความเข้าใจและดูแลอย่างใกล้ชิด และควรปลูกฝังคุณธรรมและศีลธรรมอันเป็นหลักการปฏิบัติที่ถูกต้องให้เกิดมีในใจเด็กตั้งแต่ยังเล็กด้วยหลักไตรสิกขา ได้แก่ ศีล สมาธิ และปัญญา

             การนำเรื่องศีลไปสอนเด็กควรใช้เรื่องที่ใกล้ตัวเขา เช่น เวลาเขาทำผิด หรือ พูดไม่สุภาพ เราก็สามารถนำเรื่องนั้นมาเป็นประเด็น โดยการตักเตือนและบอกว่าไม่ให้พูดแบบนี้อีกถ้าพูดแบบนี้อีกจะโดนทำโทษ เมื่อเขาพูดดีหรือทำดี เราก็ชมเชยหรือให้รางวัล การทำอย่างนี้บ่อยครั้งจะทำให้เด็กจดจำและเข้าใจว่าสิ่งที่ไม่ควรทำ ส่วนคำพูดหรือการกระทำในอีกลักษณะหนึ่งทำแล้วได้รับคำชมเชยและได้รางวัล ในที่สุดเด็กก็จะเลือกกระทำแต่สิ่งที่ดีที่เขากระทำแล้วได้รับคำชมเชยและได้รางวัล ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับการดูแลใส่ใจและตักเตือนของผู้ปกครอง และครูต้องช่วยกันดูแลและประยุกต์ใช้ไตรสิกขาในระดับที่เหมาะสมกับสติปัญญาของเด็กระดับปฐมวัย

เอกสารอ้างอิง

พระธรรมโกศาจารย์ (พุทธทาสภิกขุ). ทาน ศีล ภาวนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สุขภาพใจ. 2533.

พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตโต). (2543). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2556). พจนานุกรมพุทธศาสน์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์พระพุทธศาสนาของธรรมสภา.

มานิต มานิตเจริญ. (2536). พจนานุกรมไทย. กรุงเทพมหานคร: หสน. นิยมวิทยา.

วรพจน์ วงศ์กิจรุ่งเรือง. (2561). คู่มือพลเมืองดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: ดิวันโอวัน เปอร์เซนต์.

โสภิดา วีรกุลเทวัญ. (2561). เท่าทันสื่อ : อำนาจในมือพลเมืองดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: สถาบันสื่อเด็กและเยาวชน.

โสวิทย์ บำรุงภักดิ์. (2556) จริยศาสตร์. ขอนแก่น: เอมีก๊อปปี้ ปริ้นเตอร์.

ชนิพรรณ จาติเสถียร, กันตวรรณ มีสมสาร และอภิรดีไชยกาล. (2560). การใช้สื่อเทคโนโลยีสำหรับเด็กปฐมวัย. กรุงเทพมหานคร: สมาคมอนุบาลศึกษาแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์พระบาทสมเด็จพระเทพรัตน์ราชสุดาสยามบรมราชกุมารี.

วิจารณ์ พานิช. (2560). “เส้นทางสู่คุณภาพการศึกษายุคประเทศไทย 4.0”. การประชุมเชิง วิชาการทางการศึกษาระดับชาติ ครั้งที่ 4. มหาวิทยาลัยวงษ์เชาวลิตกุล ศูนย์ประชุมสตาร์เวลล์ จังหวัดนคราชสีมา. นคราชสีมา: มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559). “กรอบแนวคิดพัฒนาการเศรษฐกิจ/การศึกษาไทย”. เอกสารประกอบการสัมมนาเชิงปฏิบัติการเพื่อปฏิรูประบบการประเมินและประกันคุณภาพการศึกษา.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559). “นโยบายและแนวทางการพัฒนาคุณภาพการศึกษา”. เอกสารประกอบการสัมมนาเชิงปฏิบัติการเพื่อปฏิรูประบบการประเมินและประกัน คุณภาพการศึกษา.

ฟาฏินา วงศ์เลขา. (16 มิถุนายน 2558). สพฐ. พลิกโฉมโรงเรียนมุ่งเป้า ป.1 อ่านเขียนได้. เดลินิวส์. https://www.dailynews.co.th/education/328476 (สืบค้น 1 กรกฎาคม 2559).

วิรัช ปัณฑ์ศิริโรจน์. (2559). Education 4.0. http://www.applicadthai.com/articles/ education-4-0/ (สืบค้นเมื่อ 9 พฤศจิกายน 2559).

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2022-06-13

รูปแบบการอ้างอิง

ผางคำ เ. ., & โพธิ์คำ น. . (2022). การสร้างเสริมคุณธรรมของเด็กปฐมวัยในยุคดิจิทัลโดยการสอนแบบไตรสิกขา. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 7(1), 322–334. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/ambj/article/view/251189