การพัฒนารูปแบบการโค้ชแบบพหุวิธีเพื่อพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ โดยใช้อริยสัจเป็นฐานของพระสอนศีลธรรม
คำสำคัญ:
การโค้ช, การโค้ชแบบพหุวิธี, อริยสัจบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการโค้ชแบบพหุวิธีในการเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ โดยใช้อริยสัจเป็นฐานของพระสอนศีลธรรม โดยมีขั้นตอนวิธีการดำเนินการวิจัยดังนี้ 1) ศึกษาวิเคราะห์ข้อมูลพื้นฐานและสภาพปัญหาและความต้องการจำเป็น นอกจากนี้ ศึกษาวิเคราะห์สังเคราะห์แนวคิด หลักการและทฤษฎีเพื่อสร้างรูปแบบการโค้ชแบบพหุวิธี เครื่องมือที่ใช้ แบบสัมภาษณ์ผู้บริหารโครงการพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน จำนวน 3 รูป ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 7 ท่าน และพระสอนศีลธรรม จำนวน 21 รูป และแบบสอบถามนักเรียนที่เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน จำนวน 134 คน 2) ออกแบบและพัฒนารูปแบบการโค้ชแบบพหุวิธี เครื่องมือที่ใช้ แบบตรวจสอบความสอดคล้องของร่างรูปแบบการโค้ชแบบพหุวิธี และประเด็นสนทนากลุ่มเกี่ยวกับรูปแบบการโค้ชแบบพหุวิธี โดยการสนทนากลุ่ม (Focus Group) ของผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 9 รูป/ท่าน
ผลการวิจัยพบว่า
รูปแบบการโค้ชแบบพหุวิธี มี 5 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 วิเคราะห์ข้อมูลและทำความเข้าใจ (Analyzing Information and Understanding) ระยะที่ 2 ออกแบบการโค้ช (Designing Coaching) ระยะที่ 3 พัฒนาและวางแผนการโค้ช (Developing and Planning Coaching) ระยะที่ 4 การโค้ชและสะท้อนคิด (Coaching and Reflecting) ระยะที่ 5 การประเมินผลการโค้ช (Evaluation of Coaching) ซึ่งรูปแบบนี้ประกอบด้วยองค์ประกอบ 3 ส่วน คือ 1) องค์ประกอบเชิงหลักการและวัตถุประสงค์ 2) องค์ประกอบเชิงกระบวนการ และ 3) องค์ประกอบเชิงเงื่อนไขการนำรูปแบบไปใช้
เอกสารอ้างอิง
จิตณรงค์ เอี่ยมสำอางค์.(2555). การพัฒนารูปแบบการโค้ชทางปัญญาแบบเพื่อนช่วยเพื่อนเพื่อพัฒนาสมรรถภาพการโค้ชและการจัดการเรียนรู้ที่ส่งเสริมการคิดวิเคราะห์ของครูพณิชกรรม. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอนภาควิชาหลักสูตรและการนิเทศ. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จำรัส บุดดาพงษ์. (2563). คุรุคารวตา: รูปแบบการเสริมสร้างบุคลิกภาพครูตามหลักคุรุฐานิยธรรม. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 5(2), 262.
ดวงหทัย โฮมไชยะวงศ์. (2557). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนที่เน้นการโค้ชและการดูแลให้คำปรึกษาแนะนำเพื่อส่งเสริมสมรรถนะครูประถมศึกษาของนักศึกษาวิชาชีพครู. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอนภาควิชาหลักสูตรและการนิเทศ. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ธัญพร ชื่นกลิ่น. (2553). การพัฒนารูปแบบการโค้ช เพื่อพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของอาจารย์พยาบาล ที่ส่งเสริมทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษาพยาบาลในสังกัดสถาบันพระบรมราชชนก กระทรวงสาธารณสุข. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน ภาควิชาหลักสูตรและการนิเทศ. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ปังปอนด์ รักอำนวยกิจ.(2563). ผลการวิจัยชี้ เด็กไทยคะแนนสอบดี จะมีทักษะการคิดวิเคราะห์และจิตสาธารณะน้อย. https://www.komchadluek.net/kom-lifestyle/251730 (24 กันยายน 2563)
พระโสภณพัฒนบัณฑิตคุณ. (13 ตุลาคม 2563). รองอธิการบดี มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น. สัมภาษณ์.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และคณะ. (2560). ทักษะ 7C ของครู 4.0. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์ และคณะ. (2558). ศาสตร์การคิด รวบบทความเรื่องการคิดและการสอนคิด. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ภัทรภรณ์ น้อยกอ. (2562). รูปแบบการนิเทศโรงเรียนสองภาษาระดับประถมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 19(3), 82-92.
ภูวไนย สุนา. (2563). การเสริมสร้างพลังอำนาจการทำงานของครู. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 20(4), 155-164.
มาลินี บุณยรัตพันธุ์. (2559). การนิเทศการศึกษากับการพัฒนาวิชาชีพ. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 12(2), 39-53.
มาเรียม นิลพันธ์. (2558). วิธีวิจัยทางการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 9. นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
รุ่งชัชดาพร เวหะชาติ. (2557). การนิเทศการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 5. สงขลา: นำศิลป์โฆษณา.
วัชรา เล่าเรียนดี. (2554). การนิเทศทางการศึกษา. นครปฐม:โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วัชรา เล่าเรียนดี. (2556). ศาสตร์การนิเทศการสอนและการโค้ชการพัฒนาวิชาชีพ: ทฤษฏี กลยุทธ์สู่การปฏิบัติ. พิมพ์ครั้งที่ 12. นครปฐม: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วิชัย วงษ์ใหญ่และมารุต พัฒผล. (2558). การโค้ชเพื่อการรู้คิด (Cognitive Coaching). พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: บริษัท จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์ จำกัด.
วิริยะ ฤาชัยพาณิชย์ และกมลรัตน์ ฉิมพาลี. (2559). ห้องเรียนแห่งอนาคต เปลี่ยนครูให้เป็นโค้ช. กรุงเทพฯ: เชนจ์พลัส.
ศิริรัตน์ ศิริวรรณ. (2558). เจาะลึก COACHING & COACHING COMPETENCY คู่มือการโค้ชมาตรฐานสากล. กรุงเทพฯ: สวนอักษร.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). การพัฒนากลไกขับเคลื่อนระบบการผลิตและพัฒนาครูสมรรถนะสูงสำหรับประเทศไทย 4.0. กรุงเทพฯ: บริษัท พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579. กรุงเทพฯ: บริษัทพริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). สภาวะการศึกษาไทย 2561/2562 การปฏิรูปการศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: บริษัท ภาพพิมพ์ จำกัด.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานกระทรวงศึกษาธิการ. (2561). รายงานการประชุมเชิงปฏิบัติการเพื่อรับฟังความคิดเห็นของการจัดการเรียนการสอนพุทธศาสนาสำหรับนักเรียนในสังคมไทยยุคปัจจุบัน.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานกระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานพระสอนศีลธรรม มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. แผนแม่บทสำนักงานพระสอนศีลธรรม พ.ศ. 2563-2569.
สำนักงานพระสอนศีลธรรม มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2560). 10 ทศวรรษ โครงการพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน. อยุธยา.
สมาพร มณีอ่อน.(2561). การพัฒนาครูในศตวรรษที่ 21 โดยใช้เทคนิคการโค้ช. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาศิลปากร, 15(2), 61-73.
สุทธิชัย ยังสุข.(2562). การพัฒนารูปแบบการสอนคุณธรรมและจริยธรรมในระดับอุดมศึกษาไทย. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 19(2), 25-33.
สิทธิพล วิบูลย์ธนากุล.(2563). ในวันที่เด็กไทยขาด Critical Thinking. https://www. bangkokbiznews.com/blogs/columnist/124387 (24 กันยายน 2563).
John W. Creswell and Vicki L. Plano Clark. (2011). Designing and Conducting Mixed Methods Research 2nd. California: Sage Publications, Inc.
Kise, Jane A. G. (2006). Differentiated Coaching: a framework for helping teachers change. California: Corwin Press.
Kruse, Kevin. (2007). Instruction to Instructional Design and the ADDIE Model. http: www.e-learningguru.com/articles/art1_1.htm (Accessed 19 June 2007).
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ
