วรรณกรรมเพลงของจังหวัดเพชรบูรณ์ ประเทศไทยและวรรณกรรมเพลงแขวงเวียงจันทน์ ประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตย ประชาชนลาว: การศึกษาภาพสะท้อนทางสังคม
คำสำคัญ:
เพลง, วรรณกรรม, ภาพสะท้อนบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อการศึกษาวรรณกรรมเพลงของ จังหวัดเพชรบูรณ์ประเทศไทย และวรรณกรรมเพลงแขวงเวียงจันทน์ ประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตย ประชาชนลาว การศึกษาภาพสะท้อนทางสังคม และได้รวบรวมเอกสารเนื้อหาของบทเพลง จากสื่อออนไลน์ โดยเลือกจำนวนเพลงเท่าที่สืบค้นได้ ประเทศละ 100 เพลง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2558 ถึง พ.ศ. 2562 ระยะเวลาประมาณ 5 ปี จากนั้นนำข้อมูลที่สืบค้นมาพิจารณา เพื่อคัดเลือกเพลงที่จะใช้สำหรับการวิจัย โดยเลือกเฉพาะเพลงที่มีเนื้อหาสะท้อนภาพสังคม ของจังหวัดเพชรบูรณ์ ประเทศไทย และแขวงเวียงจันทน์ ประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตย ประชาชนลาว เหลือประเทศละ 50 เพลง รวมจำนวน 100 เพลง ด้วยวิธีสุ่มตัวอย่างแบบง่าย (Simple Random Sampling: SRS) จากนั้นนำบทเพลงที่ได้รับการคัดเลือกตามจำนวนที่กำหนด แล้วมาวิเคราะห์หากลวิธีการใช้ภาษาในบทเพลง โดยใช้กรอบแนวคิดด้านภาพสะท้อนทางสังคม
ผลการวิจัยพบว่า
วรรณกรรมเพลงของจังหวัดเพชรบูรณ์ ประเทศไทย และวรรณกรรมเพลงแขวงเวียงจันทน์ ประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตย ประชาชนลาว ได้มีเนื้อหาสะท้อนภาพสังคมทั้ง 8 ด้าน โดยมีเนื้อหาของบทเพลงสะท้อนภาพสังคมด้านภูมิศาสตร์และวิถีชีวิต มากที่สุด รองลงมาคือ ด้านความเชื่อและศาสนา ด้านภาษา ด้านประเพณี ด้านเศรษฐกิจ ด้านการเมืองการปกครอง ด้านการศึกษา และด้านครอบครัว ตามลำดับ จากการศึกษาได้เห็นว่าการศึกษาภาพสะท้อนทางสังคมระหว่างประเทศไทยและประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว จากวรรณกรรมเพลงนั้น มีส่วนที่คล้ายคลึงและแตกต่างกัน ระหว่างวรรณกรรมเพลงทั้งสองประเทศ ซึ่งนอกจากจะเป็นประเทศที่มีเขตแดนติดกันแล้ว ยังฝังแน่นด้วยมิติความสัมพันธ์ทางด้านต่าง ๆ ดังกล่าวข้างต้น ของทั้งสองประเทศ
เอกสารอ้างอิง
กุสุมา รักษมณี. (2559). เนื้อหาและแนวคิดของวรรณคดีไทย. ในเอกสารการสอนชุดวิชาวรรณคดีไทย. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ชัยวัฒน์ ไชยสุข. (2558). กลวิธีการใช้ภาษาและภาพสะท้อนสังคมในวรรณกรรมบันเทิงคดีของมกุฏ อรฤดี. วิทยานิพนธ์ศิลปะศาสตรมหาบัณฑิต สาขาภาษาไทย. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
จันทิมา อังคพณิชกิจ. (2561). การวิเคราะห์ข้อความ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
บุญยงค เกศเทศ. (2562). มอญซอนสยาม: จากสาละวินถึงถิ่นแมกลอง. มหาสารคาม: กากะเยีย.
ปรานี วงษ์เทศ. (2556). พื้นบ้านพื้นเมือง. กรุงเทพมหานคร: เรือนแก้วการพิมพ์.
ปิ่นอนงค์ อำปะละ. (2558). ภาพสะท้อนสังคมในนวนิยายของโบตั๋น ตามแนววาทกรรมวิเคราะห์. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการสอนภาษาไทย. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พัชรินทร์ บูรณะกร. (2558). ภาพสะท้อนสังคมไทยในวรรณกรรมของงามพรรณ เวชชาชีวะ. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการสื่อสารภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง. มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ.
ลักขณา ศกุนะสิงห์. (2556). ความเชื่อและประเพณี: เกิด แต่งงาน ตาย. กรุงเทพฯ: พราวเพรส.
วสันต์ รัตนโภคา. (2561). วรรณกรรมกับสังคม. ใน เอกสารการสอนชุดวิชาศิลปะกับสังคมไทย. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วิไลศักดิ์ กิ่งคำ. (2562). ภาษาไทยถิ่น. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สุวิไล เปรมศรีรัตน์. (2560). ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับภาษา ชาติพันธุ์ และ การจัดการศึกษา. นครปฐม: ศูนย์ศึกษาและฟื้นฟูภาษาและวัฒนธรรมในภาวะวิกฤต สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล.
Abbott, A. (2013). On the concept of turning point. Comparative social research.
https://www.youtube.com/results?search_query: Vientiane Song.
https://www.youtube.com/results?search_query: Phetchabun Song.
Smith S and Hamon R. (2015). Exploring Family Theories. 3rd ed. New York: Oxford UniversityPress.
Vogel N. (2012). Analysis of Performance Excellence Evaluations of Regional Natural Resource Managemen.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ