การพัฒนาหลักสูตรส่งเสริมความสามารถในการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษ โดยใช้วิธีการสอนแบบบทบาทสมมติสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5
คำสำคัญ:
: การพัฒนาหลักสูตร, วิธีสอนแบบบทบาทสมมติ, ความสามารถในการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อสร้างและหาประสิทธิผลหลักสูตรส่งเสริมความสามารถในการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษ โดยใช้วิธีการสอนแบบบทบาทสมมติ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 และ 2) เพื่อศึกษาผลการใช้หลักสูตรส่งเสริมความสามารถในการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษ โดยใช้วิธีการสอนแบบบทบาทสมมติ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้น แบบแผนที่ใช้ในการทดลองครั้งนี้ คือแบบกลุ่มเดียว ทดสอบก่อนหลัง ประชากร ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2564 ของโรงเรียนขนาดกลาง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาลำพูน เขต 1 ในเขตอำเภอเมือง จำนวน 16 โรง จำนวนนักเรียน 529 คน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2564 โรงเรียนวัดเหมืองง่า จำนวนนักเรียน 22 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มแบบกลุ่ม (Cluster Random Sampling ) โดยใช้โรงเรียนเป็นหน่วยในการสุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยและเก็บรวบรมข้อมูลได้แก่ หลักสูตร คู่มือการใช้หลักสูตร แบบทดสอบวัดความสามารถในการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที
ผลการวิจัยพบว่า
- หลักสูตรส่งเสริมความสามารถในการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษ โดยใช้วิธีสอนแบบบทบาทสมมติ สำหรับนักเรียนชั้นแระถมศึกษาปีที่ 5 มีองค์ประกอบ 7 ประกอบ ได้แก่ 1) ความเป็นมาและความสำคัญของหลักสูตร 2) หลักการของหลักสูตร 3) จุดมุ่งหมายของหลักสูตร 4) โครงสร้างเนื้อหาของหลักสูตร 5) กระบวนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ 6) สื่อ/แหล่งเรียนรู้ และ7) การวัดและการประเมินผล หลักสูตรมีความเหมาะสมในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.11, S.D. = 0.22) คู่มือหลักสูตรมีความเหมาะสมในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.04, S.D. = 0.26) และค่าประสิทธิผลของการเรียนตามหลักสูตร เท่ากับ 0.7559
- นักเรียนที่เรียนด้วยหลักสูตรส่งเสริมความสามารถในการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษ โดยใช้วิธีสอนแบบบทบาทสมมติมีคะแนนเฉลี่ยความสามารถในการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.5
เอกสารอ้างอิง
กมลกัลย์ สตารัตน์ และสิทธิพล อาจอินทร์. (2563). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมอ16201 ภาษาอังกฤษเพื่อความเป็นเลิศ เพื่อพัฒนาทักษะการฟังและพูดโดยการจัดการเรียนรู้แบบสมองเป็นฐานของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วารสารการประชุมวิชาการระดับชาติ วิทยาลัยนครราชสีมา, 7(1), 60-72.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
จันทกานต์ ไพรศรี สรพล จิระสวัสดิ์ และ สุขุม เฉลยทรัพย์. (2561). การใช้บทบาทสมมติในการสอนเพื่อพัฒนาทักษะการพูดภาษาอังกฤษ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารวิชาการ บัณฑิตวิทยาลัยสวนดุสิต, 14(3), 267-275.
เฉลิม ทองนวล.(2557). เทคนิคการสอนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร. กรุงเทพฯ: ไฮเอ็ดพับ ลิชชิ่ง.
ณัฐชญา บุปผาชาติ. (2561). การใช้กิจกรรมบทบาทสมมติเพื่อพัฒนาทักษะการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสำหรับนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนยอแซฟอุปถัมภ์อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. คณะศึกษาศาสตร์: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ทัศนีย์ กันทะใจ ธูปทอง กว้างสวาสดิ์ และประภารัตน์ พรหมปภากร. (2559). ผลการใช้กิจกรรมการเล่าเรื่อง ระหว่างเทคนิคการแสดงบทบาทสมมติตามเรื่อง และเทคนิคการแสดงตามเรื่อง ด้วยหุ่นเชิด ที่มีต่อทักษะการฟัง การพูดภาษาอังกฤษและความมั่นใจในตนเองของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2. วารสารวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 22(พิเศษ), 101-112.
ทิพวรรณ สุวรรณ สุริศักดิ์ ประสานพันธ วารีรัตน แกวอุไร และวิเชียร ธํารงโสตถิสกุล. (2559). การพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างความสามารถในการจัดการเรียนรูโครงงานวิทยาศาสตร์สำหรับครูวิทยาศาสตร์ระดับมัธยมศึกษาตอนตน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 18(2), 1-12.
ทิศนา แขมมณี. (2551). ศาสตร์การสอนองคความรูเพื่อการจัดกระบวนการเรียนรูที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
พระมหาภานุวัฒน์ ลุใจคำ และปริญญาษ สีทอง. (2563). การพัฒนาหลักสูตรเตรียมความพร้อมเพื่อเป็นพระธรรมทูตสำหรับสามเณร. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 9(1), 10-20.
มนสิช สิทธิสมบูรณ์. 2561. การพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างสมรรถนะการวิจัยในชั้นเรียนสำหรับครูระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 20(4), 157-165.
โรงเรียนวัดเหมืองง่า. (2563). รายงานผลการประเมินตนเองของสถานศึกษา ปีการศึกษา 2563. ลำพูน: โรงเรียนวัดเหมืองง่า.
วศณ มังชาดา. (2562). การพัฒนาความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษโดยใช้กิจกรรมบทบาทสมมติขของนักศึกษาคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สาขาวิชาภาษาอังกฤษธุรกิจ ชั้นปีที่ 3 มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ. วารสารคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 3 (2), 59-72.
ศศิธ์อร บุญวุฒิวิวัฒน์ และอมรรัตน์ วัฒนาธร. (2560). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมภาษาเกาหลีเบื้องต้นสำหรับแรงงานไทย. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 19(2), 214-229.
ศันสนะ มูลทาดี ทวีศักดิ์ ขันยศ และชนม์ชกรณ์ วรอินทร์.(2559). การพัฒนาทักษะการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ด้วยวิธีแสดงบทบาทสมมติ.วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 10(1), 68-83.
วิมลรัตน์ สุนทรโรจน์. (2551). นวัตกรรมตามแนวคิดแบบ Backward Design. ภาควิชาหลักสูตรและการสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสารคาม.
สุวิภา สุริยะปัญญาและศิริพงษ์ เพียศิริ. (2564). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมภาษาจีนสู่พระยาแล เพื่อพัฒนาความสามารถด้านการฟังและการพูดภาษาจีนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. วารสารศิลปกรศึกษาศาสตร์วิจัย, 13(1), 323-335.
อาภรณ์ ใจเที่ยง. (2550). หลักการสอน (ฉบับปรับปรุง). พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
Ladousse, G. P. (1987). Roleplay. Oxford: Oxford University Press.
Taba Hilda. (1962). Curriculum Development Theory and Practice. New York, Harcourt, Brace and Word Inc.
Ur, P. (1998). A Course in Language Teaching Trainee. Cambridge: Cambridge University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ
