การประยุกต์ใช้หลักสัมมาอาชีวะในการประกอบอาชีพของชุมชน บ้านนาทวี อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา
คำสำคัญ:
การประยุกต์, หลักสัมมาอาชีวะบทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการประกอบอาชีพของชุมชนบ้านนาทวี อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา 2) ศึกษาหลักสัมมาอาชีวะที่ปรากฏในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท และ 3) ศึกษาการประยุกต์ใช้หลักสัมมาอาชีวะในการประกอบอาชีพของชุมชนบ้านนาทวี อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) เน้นการศึกษาเอกสาร (Document Research) การวิจัยภาคสนาม (Field Research) โดยการสัมภาษณ์เชิงลึก
ผลการวิจัยพบว่า
1. การประกอบอาชีพของชุมชนตำบลนาทวี มีปัญหาการประกอบอาชีพที่เป็นมิจฉาวณิชชาหรืออาชีพทุจริต ซึ่งเป็นการประกอบอาชีพต้องห้ามทางพระพุทธศาสนานั้น เป็นการประพฤติผิดและขัดต่อวัฒนธรรมต่าง ๆ ของคนในสังคมไทย ส่งผลกระทบทำให้เกิดความไม่เป็นระเบียบของสังคม ก่อให้เกิดความขัดแย้งกันขึ้น และนำไปสู่ความไม่เป็นระเบียบทางสังคม
2. หลักสัมมาอาชีวะในพระพุทธศาสนาครอบคลุมหลักศีลธรรมในความประพฤติทางกาย วาจา ใจ ในการทำงานเพื่อการประกอบอาชีพให้ได้มาซึ่งทรัพย์ที่สุจริตมีการเลี้ยงชีพชอบทางกาย ให้งดเว้นการเลี้ยงชีพในทางที่ไม่เหมาะไม่ควร การเลี้ยงชีพชอบทางวาจา จัดเป็นกุศลกรรม และเป็นการดำเนินชีวิตที่เป็นสัมมาอาชีวะ โดยดำเนินชีวิตอย่างมีสัจจะรักษาความสัตย์ การเลี้ยงชีพชอบทางใจ เป็นแนวทางที่นำไปสู่ความสุขสงบภายใน เป็นการดำเนินชีวิตตามหลักสัมมาอาชีวะ
3. หลักสัมมาอาชีวะ คือแนวทางการประกอบอาชีพที่ไม่ผิดศีลธรรมและกฎหมายบ้านเมือง ตั้งอยู่ในหลักจริยธรรมเป็นพื้นฐานในการปฏิบัติตน ไม่ประกอบอาชีพทุจริต ก็จะทำให้ตนเอง ครอบครัว และชุมชนตำบลนาทวี ประกอบแต่สัมมาอาชีวะ คือ การประกอบอาชีพสุจริตที่ไม่ผิดศีลธรรมและกฎหมายก็จะเกิดความสงบสุขสืบไป
เอกสารอ้างอิง
คณาจารย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2553). มนุษย์กับสังคม. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ดารณี กริชชาญชัย. (2548). การใชหลักพุทธธรรมในการบริหารธุรกิจขายส่ง. สารนิพนธ์ศาสนศาสตร มหาบัณฑิต สาขาวิชาพุทธศาสนศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัย มหามกุฏราชวิทยาลัย.
ประสาทสุข นิยมราษฎร์ และคณะ. (2549). การศึกษาการพัฒนาศักยภาพการประกอบอาชีพของสตรีและยาวชรในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้. รายงานการวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
พระชีพ รกฺขิตธมฺโม (แก้วนิล). (2563). การประชุกต์ใช้หลักสัมมาอาชีวะในการเสริมสร้างครอบครัวไทยให้เกิดความมั่นคงในสังคมยุคดิจิทัล. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(5), 148-157.
พระเทพเวที (ป.อ. ปยุตฺโต). พุทธธรรม. (2532). พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับ ประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 12. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธานี เขมธมฺโม (จำปา). (2550). ศึกษาสัมมาอาชีวะในพระพุทธศาสนา. ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุเทพ สุวีรางกูร. (2554). สังคมวิทยาตามแนวพุทธศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ