การประยุกต์ใช้หลักสัมมาอาชีวะในการประกอบอาชีพของชุมชน บ้านนาทวี อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา

ผู้แต่ง

  • พระสมเกียรติ กิตฺติปาโล (วิจารณ์ปรีชา) มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครศรีธรรมราช
  • พระครูโฆสิตวัฒนานุกูล มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครศรีธรรมราช
  • พระครูวิจิตรสาธุรส มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครศรีธรรมราช
  • พระปลัดธันวา วิชฺชากโร มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครศรีธรรมราช

คำสำคัญ:

การประยุกต์, หลักสัมมาอาชีวะ

บทคัดย่อ

          การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการประกอบอาชีพของชุมชนบ้านนาทวี อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา 2) ศึกษาหลักสัมมาอาชีวะที่ปรากฏในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท และ 3) ศึกษาการประยุกต์ใช้หลักสัมมาอาชีวะในการประกอบอาชีพของชุมชนบ้านนาทวี อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) เน้นการศึกษาเอกสาร (Document Research) การวิจัยภาคสนาม (Field Research) โดยการสัมภาษณ์เชิงลึก
          ผลการวิจัยพบว่า
          1. การประกอบอาชีพของชุมชนตำบลนาทวี มีปัญหาการประกอบอาชีพที่เป็นมิจฉาวณิชชาหรืออาชีพทุจริต ซึ่งเป็นการประกอบอาชีพต้องห้ามทางพระพุทธศาสนานั้น เป็นการประพฤติผิดและขัดต่อวัฒนธรรมต่าง ๆ ของคนในสังคมไทย ส่งผลกระทบทำให้เกิดความไม่เป็นระเบียบของสังคม ก่อให้เกิดความขัดแย้งกันขึ้น และนำไปสู่ความไม่เป็นระเบียบทางสังคม
          2. หลักสัมมาอาชีวะในพระพุทธศาสนาครอบคลุมหลักศีลธรรมในความประพฤติทางกาย วาจา ใจ ในการทำงานเพื่อการประกอบอาชีพให้ได้มาซึ่งทรัพย์ที่สุจริตมีการเลี้ยงชีพชอบทางกาย ให้งดเว้นการเลี้ยงชีพในทางที่ไม่เหมาะไม่ควร การเลี้ยงชีพชอบทางวาจา จัดเป็นกุศลกรรม และเป็นการดำเนินชีวิตที่เป็นสัมมาอาชีวะ โดยดำเนินชีวิตอย่างมีสัจจะรักษาความสัตย์ การเลี้ยงชีพชอบทางใจ เป็นแนวทางที่นำไปสู่ความสุขสงบภายใน เป็นการดำเนินชีวิตตามหลักสัมมาอาชีวะ
          3. หลักสัมมาอาชีวะ คือแนวทางการประกอบอาชีพที่ไม่ผิดศีลธรรมและกฎหมายบ้านเมือง ตั้งอยู่ในหลักจริยธรรมเป็นพื้นฐานในการปฏิบัติตน ไม่ประกอบอาชีพทุจริต ก็จะทำให้ตนเอง ครอบครัว และชุมชนตำบลนาทวี ประกอบแต่สัมมาอาชีวะ คือ การประกอบอาชีพสุจริตที่ไม่ผิดศีลธรรมและกฎหมายก็จะเกิดความสงบสุขสืบไป

เอกสารอ้างอิง

คณาจารย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2553). มนุษย์กับสังคม. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ดารณี กริชชาญชัย. (2548). การใชหลักพุทธธรรมในการบริหารธุรกิจขายส่ง. สารนิพนธ์ศาสนศาสตร มหาบัณฑิต สาขาวิชาพุทธศาสนศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัย มหามกุฏราชวิทยาลัย.

ประสาทสุข นิยมราษฎร์ และคณะ. (2549). การศึกษาการพัฒนาศักยภาพการประกอบอาชีพของสตรีและยาวชรในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้. รายงานการวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.

พระชีพ รกฺขิตธมฺโม (แก้วนิล). (2563). การประชุกต์ใช้หลักสัมมาอาชีวะในการเสริมสร้างครอบครัวไทยให้เกิดความมั่นคงในสังคมยุคดิจิทัล. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(5), 148-157.

พระเทพเวที (ป.อ. ปยุตฺโต). พุทธธรรม. (2532). พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับ ประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 12. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธานี เขมธมฺโม (จำปา). (2550). ศึกษาสัมมาอาชีวะในพระพุทธศาสนา. ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สุเทพ สุวีรางกูร. (2554). สังคมวิทยาตามแนวพุทธศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2023-08-28

รูปแบบการอ้างอิง

กิตฺติปาโล (วิจารณ์ปรีชา) พ. ., พระครูโฆสิตวัฒนานุกูล, พระครูวิจิตรสาธุรส, & วิชฺชากโร พ. . (2023). การประยุกต์ใช้หลักสัมมาอาชีวะในการประกอบอาชีพของชุมชน บ้านนาทวี อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 8(2), 236–249. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/ambj/article/view/258729

ฉบับ

ประเภทบทความ

Research Articles