สุขภาวะทางปัญญาที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาในจังหวัดบุรีรัมย์
คำสำคัญ:
สุขภาวะทางปัญญา, อิทธิพล, ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนบทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสุขภาวะทางปัญญาที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาในจังหวัดบุรีรัมย์ 2) พัฒนาสุขภาวะทางปัญญาที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาในจังหวัดบุรีรัมย์และ 3) นำเสนอสุขภาวะทางปัญญาที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาในจังหวัดบุรีรัมย์ รูปแบบการวิจัยเป็นวิจัยเชิงคุณภาพและปริมาณโดยใช้วิธีสัมภาษณ์และสร้างแบบสอบถาม
ผลการวิจัยพบว่า
1. สุขภาวะทางปัญญาที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาในจังหวัดบุรีรัมย์คือการหาวิธีการเรียนให้มีความสุข โดยใช้หลักศาสนา เข้ามาปรับใช้ในการเรียน เพื่อนร่วมชั้นเป็นปัจจัยสำคัญทำให้เกิดความสุข ด้านภายในคือสมาธิ ถ้ามีสมาธิมีสติก็จะส่งผลให้เกิดความสำเร็จ ให้มีความละเอียดถี่ถ้วน มีความเชื่อมันในตนเอง การมีคุณค่าในตนเองทำให้เกิดความสุขในการเรียน มีความมั่นคงในครอบครัว ก็ส่งผลต่อความสุขในการเรียน การมีสัมพันธภาพที่ดีกับครูและเพื่อนร่วมชั้น มีการสื่อสารที่ดียิ้มแย้มแจ่มใสเมตตาต่อกัน
2. การพัฒนาการเสริมสร้างสุขภาวะทางปัญญาที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาในจังหวัดบุรีรัมย์พบว่ามีองค์ประกอบตัวชี้วัดสุขภาวะทางปัญญาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาในจังหวัดบุรีรัมย์เป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้น
3. นำเสนอสุขภาวะทางปัญญาที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาในจังหวัดบุรีรัมย์ พบว่ากระบวนการเสริมสร้างสุขภาวะทางปัญญาที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาในจังหวัดบุรีรัมย์ขั้นตอนที่ 1 เข้าใจบทเรียนและผู้เรียนคือมีการเรียนที่เริ่มจากง่ายไปหายาก ขั้นตอนที่ 2 สร้างแรงจูงในการ ขั้นตอนที่ 3 มีการบริหารจัดการเวลาได้อย่างเหมาะสม ขั้นตอนที่ 4 ความรัก ความเมตตาของผู้สอน ขั้นตอนที่ 5 การเสริมสร้างการรู้จักยอมรับความผิดพลาด และต่อสู้ชีวิต ขั้นตอนที่ 6 การจัดกิจกรรมเสริมหลักสูตรช่วยให้เกิดการตระหนักรู้ในตนเอง ขั้นตอนที่ 7 นักเรียนเกิดความรัก และภูมิใจในตนเอง รู้จักปรับตัวได้ทุกที่ ทุกเวลา ขั้นตอนที่ 8 ทบทวนตนเอง ทบทวนงานที่ทำ ขั้นตอนที่ 9 ไปในชีวิตประจำวัน
เอกสารอ้างอิง
กิตติพงศ์ อุบลสะอาด และคณะ. (2551). การพัฒนาการมีส่วนร่วมของครอบครัว เยาวชน และโรงเรียนในการป้องกันปัญหาการตั้งครรภ์และเพศสัมพันธ์ที่ไม่ปลอดภัยของวัยรุ่นชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ในอำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์. รายงานวิจัย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
นภาพร ต้มปาน. (2560). การส่งเสริมการจัดการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญของหัวหน้ากลุ่มสาระการเรียนรู้สุขศึกษาและพลศึกษาตามทักนะของผู้บริหารหัวหน้ากลุ่มสาระการเรียนรู้และครูในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 4. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตศึกษา: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
พิณณภา แสงสาคร. (2555). การสังเคราะห์องค์ความรู้เกี่ยวกับสุขภาวะทางจิตวิญญาณใบริบทของสังคมไทย. วารสารพฤติกรรมศาสตร์, 18(1), 85.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุทธิพร คล้ายเมืองปัก. (2556). อ้างใน ธณัฌฌา ยันสังกัด. การส่งเสริมการวิจัยในชั้นเรียนของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานอำเภอคง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 6. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ