การพัฒนาการจัดการเรียนรู้ตามหลักไตรสิกขา เพื่อส่งเสริมคุณลักษณะ ของความเป็นพลเมืองดี สำหรับนักเรียนประกาศนียบัตรวิชาชีพ
คำสำคัญ:
การจัดการเรียนรู้, หลักไตรสิกขา, คุณลักษณะของความเป็นพลเมืองดีบทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ประเมินคุณลักษณะของความเป็นพลเมืองดี 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียน และ 3) สอบถามนักเรียนมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ตามหลักไตรสิกขา ประชากรได้แก่ นักเรียนประกาศนียบัตรวิชาชีพ ลงทะเบียนเรียนวิชาหน้าที่พลเมืองและศีลธรรม 20000-1501 จำนวน 131 คน กลุ่มตัวอย่างได้แก่ นักเรียนประกาศนียบัตรวิชาชีพ กลุ่มเรียนคอมพิวเตอร์ธุรกิจ จำนวน 29 คน โดยการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ แบบประเมินคุณลักษณะของความเป็นพลเมืองดี ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและแบบประเมินสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที t-test
ผลการวิจัยพบว่า
1. การจัดการเรียนรู้ตามหลักไตรสิกขา มีคุณลักษณะของความเป็นพลเมืองดี ค่าเฉลี่ย 3.90 โดยรวมอยู่ในระดับมาก
2. มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
3. นักเรียนมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ตามหลักไตรสิกขา ค่าเฉลี่ย 3.99 โดยรวมอยู่ในระดับมาก
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา. (2548). แผนปฏิบัติการ โครงการส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมประชาชน ประจำปี 2549. กรุงเทพฯ: องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2552). แนวทางการจัดการเรียนรู้ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา.
บุญเลิศ จีรภัทร์. (2559). การจัดการเรียนรูตามหลักไตรสิกขาเพื่อพัฒนาผู้เรียนในการเรียนรู้สาระคณิตศาสตร์ ระดับประถมศึกษาปีที่ 6. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์, 12(2), 141-148.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พระเกรียงศักดิ์ โชคดี และเกศราพรรณ พันธุ์ศรีเกตุ คงเจริญ. (2563). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้สังคมศึกษาตามหลักไตรสิกขาที่มีต่อความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารศิลปะการจัดการ, 4(1), 152-165.
พระชาญชัย รตโน (ชำนาญบึงแก)และวสันต์ เกษงาม. (2566). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา โดยการจัดการเรียนรู้แบบไตรสิกขา ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2/4 โรงเรียนน้ำพองศึกษา. วารสารสันตยาภิวัฒน์ วัดหนองนกกด, 1(2), 19-32.
แพรวนภา แพงวาปี. (2557). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามหลักไตรสิกขาบูรณาการกับ DLP (ทักษะ 7 ส.) เพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน พฤติกรรมการดำเนินชีวิตแบบพอเพียงและเจตคติต่อการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ สาระเศรษฐศาสตร์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
วรรณกร พลพิชัยและจันทรา อุ้ยเอ้ง. (2561). การศึกษาความเครียดและวิธีเผชิญความเครียดของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ในอำเภอเมือง จังหวัดตรัง. วารสารนาคบุตรปริทรรน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, 10(25), 9-18.
วิเชียร ไชยบัง. (2561). จิตศึกษาพัฒนาปัญญาภายใน. พิมพ์ครั้งที่ 5. บุรีรัมย์: โรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา.
สถาบันพัฒนาคุณภาพวิชาการ. (2562). DIARY 2020 Active Learning ยกระดับคุณภาพผู้เรียนเปลี่ยนวิธีการเรียนรู้สู่ศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: พัฒนาการคุณภาพวิชาการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). กรอบคุณวุฒิแห่งชาติ พ.ศ. 2560. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2560). แผนพัฒนาการอาชีวศึกษา พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: พิมพ์อักษร.
สุจินตนินท หนูชูสีห์สกุล ไพฑูรย์ สินลารัตน์ และไสว ฟักขาว. (2564). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมหลักคำสอนของพระพุทธศาสนา เพื่อส่งเสริมความสามารถในการปฏิบัติตามหลักไตรสิกขาสำหรับพระภิกษุนวกะ. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(4), 1614-1626.
สุวิทย์ มูลคำและอรทัย มูลคำ. (2553). 21 วิธีจัดการเรียนรู้ เพื่อพัฒนาระบบความคิด. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
Hilgard, R. (2004). Emergency Psychiatry Randy Hilgard. New York: McGraw-Hill.
Tupper, J. A., & Cappello, M. P. (2012). (Re) creating citizenship: Saskatchewan high school students’ understandings of the good citizen. Journal of Curriculum Studies, 44(1), 37-59.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ
