แนวทางการประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมในการแก้ไขปัญหายาเสพติด: กรณีศึกษาเด็กและเยาวชนในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนจังหวัดบุรีรัมย์
คำสำคัญ:
หลักพุทธธรรม, ปัญหายาเสพติด, เด็กและเยาวชน, สถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนจังหวัดบุรีรัมย์บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหาเด็กและเยาวชนกับยาเสพติดในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน จังหวัดบุรีรัมย์ 2) ศึกษาหลักพุทธธรรมเกี่ยวกับการแก้ปัญหายาเสพติดของเด็กและเยาวชน และ 3) ศึกษาแนวทางประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมเพื่อแก้ไขปัญหายาเสพติดของเด็กและเยาวชนในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน จังหวัดบุรีรัมย์ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยออกแบบเครื่องมือเพื่อสำรวจความคิดเห็นของเด็กและเยาวชนในสถานพินิจ เจ้าหน้าที่ผู้ดูแล และผู้ปกครอง รวม 25 คน แล้วนำมาวิเคราะห์พร้อมนำเสนอด้วยการพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า
1. สภาพปัญหาเยาวชนที่เกี่ยวข้องกับยาเสพติดในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน จังหวัดบุรีรัมย์ อยู่ในระดับมากทุกด้าน ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.62 หากพิจารณาตามเกณฑ์ที่ตั้งไว้ สภาพปัญหาเยาวชนที่เกี่ยวข้องกับยาเสพติดในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน จังหวัดบุรีรัมย์ อยู่ในระดับมากทุกด้าน
2. หลักธรรมทางพระพุทธศาสนาที่เกี่ยวกับการแก้ปัญหายาเสพติดของเด็กและเยาวชน โดยรวมอยู่ในระดับมาก ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.07 หากพิจารณาตามเกณฑ์ที่ตั้งไว้ หลักธรรมทางพระพุทธศาสนาที่เกี่ยวกับการแก้ปัญหายาเสพติดของเด็กและเยาวชน โดยรวมอยู่ในระดับมาก
3. แนวทางประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมเพื่อแก้ไขปัญหายาเสพติดของเด็กและเยาวชนในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน จังหวัดบุรีรัมย์ โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด จำนวน 3 ข้อ นอกนั้นอยู่ในระดับมากทุกข้อ ค่าเฉลี่ย เท่ากับ 4.16 หากพิจารณาตามเกณฑ์ที่ตั้งไว้ แนวทางประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมเพื่อแก้ไขปัญหายาเสพติดของเด็กและเยาวชนในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน จังหวัดบุรีรัมย์ โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด จำนวน 3 ข้อ นอกนั้น อยู่ในระดับมากทุกข้อ
เอกสารอ้างอิง
เกรียงศักดิ์ เจริญวงภักดี. (2546). สร้างชุมชนนิยม ช่วยเยาวชนไทยห่างไกลยาเสพติด. สำนักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติดให้โทษ.
เกษมศานต์ โชติชาครพันธุ์ และคณะ. (2558). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการกระทำผิดซ้ำในคดียาเสพติดและการพัฒนาคุณภาพชีวิต. รายงานวิจัย. คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) และสำนักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติด (ป.ป.ส.), อ้างใน นิมิต ทัพวนานต์. (2560). การพัฒนาแนวทางการป้องกันการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังไร้ญาติ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานปลัดกระทรวงยุติธรรม.
ใจหยก ขำเทศเจริญ. (2547). การปรับตัวทางสังคมของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการให้คำปรึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ณภัสสร บุญเพ็ง. (2549). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการกระทำผิดซ้ำของเด็กและเยาวชนกรณีศึกษา: สถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน จังหวัดปทุมธานี. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาวิชาการบริหารงานยุติธรรม. คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
บุญเพ็ง หงษา. (2548). การประยุกต์พุทธธรรมในหลักสูตรค่ายผู้นำเยาวชนต่อต้านยาเสพติดของกองทัพอากาศ. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ประกาศิต ชัยรัตน์. (2560). หลักพุทธธรรมกับการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดของเยาวชน. วารสารปรัชญาปริทรรศน์, 22(1), 13-27.
ประมวล รุจนเสรี. (2542). การบริหารการจัดการที่ดี (Good Governance). กรุงเทพมหานคร: อาสารักษาดินแดน.
“พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนของแผนกคดีเยาวชนและครอบครัวในศาลจังหวัดจันทบุรี ศาลจังหวัดบุรีรัมย์ ศาลจังหวัดภูเก็ต ศาลจังหวัดลำปาง ศาลจังหวัดสระบุรี และศาลจังหวัดสุพรรณบุรี พ.ศ. 2540”. (2540). ราชกิจจานุเบกษา. เข้าถึงได้จาก https://dl.parliament.go.th/ handle/20.500.13072/33934 (สืบค้นเมื่อ 15 สิงหาคม 2566).
พระราชวรมุนี (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2529). พุทธธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ