การบริหารจัดการวัดในมิติของพลังบวรเพื่อส่งเสริมวัฒนธรรม การท่องเที่ยววิถีพุทธ
คำสำคัญ:
การบริหารจัดการวัด, พลังบวร, ส่งเสริมวัฒนธรรม, การท่องเที่ยววิถีพุทธบทคัดย่อ
การบริหารจัดการวัดในมิติของพลังบวรเพื่อส่งเสริมวัฒนธรรมการท่องเที่ยววิถีพุทธ เป็นการบริหารจัดการวัดด้วย บ้าน วัด และโรงเรียน เพื่อการพัฒนานำไปสู่ความเจริญพร้อม ๆ กัน ทั้งนี้ บวร จะต้องมีการทำงานร่วมกันหรือการมีส่วนร่วม เพื่อให้เกิดประสิทธิภาพ และประสิทธิผล การบริหารมิติใหม่จะต้องครอบคลุมไปสู่การแบ่งงานกันทำ งานที่รับผิดชอบมีความเอกภาพในการทำงานตามลำดับตามหน้าที่ การมีเป้าหมายเดียวกัน การมีความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ ความมีระเบียบวินัย ผลประโยชน์ทั้ง 2 ฝ่าย สุดท้ายจะต้องมีความสามัคคีซึ่งกันและกัน ทั้งนี้ยังส่งผลไปสู่การบริหารจัดการด้วยความมีศักยภาพ เพื่อสร้างการดึงดูดใจ การเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว ที่พัก ความปลอดภัย และมีกิจกรรมเพื่อการสนับสนุน พร้อมทั้งมีการแนะนำ และคนในชุมชนตระหนักถึงการพัฒนาตนเองเพื่อสามารถตอบสนองกิจกรรมการท่องเที่ยวมากขึ้น รวมถึงการบริหารจัดการประโยชน์ให้ลงไปถึงชุมชนเพิ่มขึ้นด้วย
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา. (2546). วัดพัฒนา 46. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
กรมการศาสนา. (2546). คู่มือการบริหารจัดการวัดฉบับย่อ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (2557). แนวทางการดำเนินงานโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวเส้นทางแสวงบุญในมิติทางศาสนา ปี 2557. กรุงเทพมหานคร: สำนักพัฒนาคุณธรรมจริยธรรม.
ธนกฤต สังข์เฉย. (2550). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวและบริการ. คณะวิทยาการจัดการ: มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตสารสนเทศ.
น้อย ลายคราม และสุบรรณ จันทบุตร. (2548). หลักการบริหารและจัดการวัดในยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพมหานคร: สานักงานสภาสถาบันราชภัฏ.
นภดล เฮงเจริญ. (2546). เทคนิคการบริหารงานที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ข้าราชการ.
บุญช่วย จันทร์เฮ้า. (2544). พฤติกรรมการบริหารของเจ้าอาวาสที่ส่งผลต่อการปฏิบัติงานวัดในเขตการปกครองคณะสงฆ์คณะจังหวัดกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พระเทพปริยัติสุธี (วรวิทย์ คงฺคปญฺโญ). (2546). การคณะสงฆ์และการศาสนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
พระธรรมวโรดม. (2539). การปกครองวัด. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2549). พุทธวิธีบริหาร. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2547). พระสงฆ์กับกรมศาสนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
พระมหาเสริมชัย ชยมงฺคโล. (2541). การบริหารวัด. กรุงเทพมหานคร: วีชั่นอาร์ต คอร์ปอเรชั่น.
พระวิบูลธรรมวาที (วิบูล กัลยาโณ). (2546). พระสังฆาธิการกับวัด. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราเชนทร์ นพณัฐวงศกร และคณะ. (2559). ปัจจัยที่มีผลต่อความก้าวหน้าในอาชีพของข้าราชการตำแหน่งประเภทวิชาการ ศึกษาเฉพาะกรณีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์.
วิวัฒน์ชัย บุญยภักดี. (2531). วัด: จำเป็นอย่างไรจะต้องมีคู่มือพัฒนา. จุลสารการท่องเที่ยว, 7(1), 73-77.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์ และคณะ. (2545). ทฤษฎีองค์การ: ฉบับมาตรฐาน. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสาร.
สุริยวุฒิ สุขสวัสดิ์. (2561). กลุ่มพระพุทธรูปสี่อิริยาบถในศิลปะสุโขทัย: ความหมายทางพระพุทธศาสนาบางประการ. วารสารเมืองโบราณ, 13(3), 57-61.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ