การสร้างเครือข่ายความร่วมมือและสร้างความเข้มแข็งของเกษตรกรยุคใหม่โดยใช้หลักเกษตรกรรมยั่งยืนหลังสถานการณ์การระบาดของ โรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019
คำสำคัญ:
การสร้างเครือข่ายความร่วมมือ, หลักเกษตรกรรมยั่งยืน, เกษตรกรยุคใหม่บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสร้างเครือข่ายความร่วมมือและสร้างความเข้มแข็งของเกษตรกรยุคใหม่โดยใช้หลักเกษตรกรรมยั่งยืนหลังสถานการณ์การระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ผู้วิจัยใช้การวิจัยใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ ประชากรและกลุ่มเป้าหมายใช้วิธีการคัดเลือกแบบเจาะจงคือผู้ที่อาศัยอยู่ในชุมชนบ้านโนนเชือก ตำบลส้มป่อย อำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ จำนวน 45 คน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสัมภาษณ์และการประชุมกลุ่มย่อยจากบุคคลผู้ให้ข้อมูลสำคัญของชุมชน และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
การสร้างเครือข่ายความร่วมมือและสร้างความเข้มแข็งของเกษตรกรยุคใหม่โดยใช้หลักเกษตรกรรมยั่งยืนเพื่อลดต้นทุนการผลิตของเกษตรกร ได้แก่ การกำหนดเป้าหมายร่วมกันของเครือข่าย ความเข้าใจในวัตถุประสงค์และเป้าหมายของเครือข่าย ความสัมพันธ์กันแบบปฐมภูมิ การสร้างจิตสำนึกและมองเห็นประโยชน์ของส่วนร่วมภายในเครือข่าย การกระตุ้นเพื่อให้รวมตัวเป็นเครือข่ายได้รวดเร็ว ความพร้อมในการร่วมเป็นเครือข่าย การสนับสนุนจากองค์กรภาครัฐหรือองค์กรภาคเอกชน สมาชิกเครือข่ายมีความรู้ ความสามารถ ทักษะ ศักยภาพ และมีภาวะผู้นำ เครือข่ายความร่วมมือที่จะนำไปสู่ความเข้มแข็งของกลุ่ม การเปลี่ยนแปลงทางสังคม การจัดระบบเกษตรกรรมยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กรรณิกา อุสสาสาร, ธวชินี ลาลิน, อิสสราพร กล่อมกล่ำนุ่ม, โอกาม่า จ่าแกะ, จันทิมา ก้อนจันทร์เทศ และจำเนียนน้อย สิงหะรักษ์. (ม.ป.ป.). การพัฒนาเครือข่ายเกษตรกรอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาเกษตรกรผู้ผลิตสินค้าเกษตรปลอดภัยในจังหวัดกำแพงเพชร. เข้าถึงได้จาก https://huso.kpru.ac.th/h-sd/contents/Files/Kanina02.pdf (สืบค้นเมื่อ 28 พฤษภาคม 2566).
ณัชชา ณัฐโชติภคิน, อนุวัติ กระสังข์ และเกียรติศักดิ์ สุขเหลือง. (2562). กระบวนการสร้างเครือข่ายวิสาหกิจชุมชนตำบลไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม. วารสารศิลปศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 1(1), 31-40.
ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2565). ส่องเศรษฐกิจปี 2565 ก้าวแรกหลังมรสุมโควิด 19. เข้าถึงได้จาก https://www.bot.or.th/th/research-and-publications/ articles-and-publications/bot-magazine/Phrasiam-64-6/The-Knowledge-64-6-1.html (สืบค้นเมื่อ 28 พฤษภาคม 2566).
นฤชา โฆษาศิวิไลซ์, เสาวภา สุขประเสริฐ และสุวารีย์ ศรีปูณะ. (2559). รูปแบบการพัฒนาเครือข่ายพลังสังคมเชิงบูรณาการในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 11(38), 105-118
ประกอบ มีโคตรกอบ, สุธิพงษ์ สวัสดิ์ทา และพรนิพา รัตณคณาทรัพย์. (2564). การสร้างเครือข่ายการพึ่งตนเองของเกษตรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม, 8(2), 17-26.
สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (ทีดีอาร์ไอ). (2565). เศรษฐกิจไทยกับการพึ่งพาต่างชาติ. เข้าถึงได้จาก https://tdri.or.th/2020/08/covid-51/ (สืบค้นเมื่อ 28 พฤษภาคม 2566).
สมคิด บางโม. (2547). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพมหานคร: บริษัทจูนพับลิซซิ่ง จํากัด.
สำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภอจัตุรัส. (2566). ความเป็นมาของอำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ. เข้าถึงได้จาก https://district.cdd.go.th/chatturat/about-us/vision/ (สืบค้นเมื่อ 25 พฤษภาคม 2566).
อุทิศ ทาหอม, สำราญ ธุระตา และคเนศ วงษา. (2562). การพัฒนาศักยภาพเกษตรกรแบบมีส่วนร่วม โดยการประยุกต์ใช้หลักเกษตรกรรมยั่งยืน เพื่อลดต้นทุนการผลิตของเกษตรกรชุมชนบ้านคูขาด ตำบลสตึก อำเภอสตึก จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารพัฒนาสังคม, 21(2), 1-27.
Attavanich, Witsanu, Sommarat Chantarat, Jirath Chenphuengpawn, Phumsith Mahasuweerachai, Kannika Thampanishvong et al. (2019). Farms, farmers and farming: a perspective through data and behavioral insights. PIER Discussion Paper No. 122.
Wasserman, S., & Faust, K. (1994). Social network analysis: Methods and applications. Cambridge: Cambridge University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ
