การศึกษาการใช้โครงสร้างภาษาอังกฤษแบบคู่ขนานเพื่อพัฒนาทักษะการเขียนของนักศึกษาระดับปริญญาตรี

บทคัดย่อ

             การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาโครงสร้างภาษาอังกฤษแบบคู่ขนานของนักศึกษาระดับปริญญาตรี 2) วิเคราะห์โครงสร้างภาษาอังกฤษแบบคู่ขนานของนักศึกษาระดับปริญญาตรี และ 3) ค้นหาผลการใช้โครงสร้างภาษาอังกฤษแบบคู่ขนานของนักศึกษาระดับปริญญาตรี เป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยนิสิตชั้นปีที่ 1-4 ที่กำลังศึกษาในหลักสูตรการสอนภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์บุรีรัมย์และวิทยาเขตสุรินทร์ จำนวน 60 คน การเก็บข้อมูลประกอบด้วยแบบสอบถาม การทดสอบก่อนและหลัง การอภิปรายกลุ่ม การสัมภาษณ์เชิงลึก และการสังเกตผู้เข้าร่วม งานวิจัยนี้ใช้วิธีการหาค่าเฉลี่ยและร้อยละในการวิเคราะห์ข้อมูล
             ผลการวิจัยพบว่า
             1. โครงสร้างประโยคในภาษาอังกฤษแบบคู่ขนานเป็นองค์ประกอบสำคัญในการเขียนที่ถูกต้อง คำ วลี และประโยคทั้งหมดควรเป็นแบบคู่ขนานเมื่อเชื่อมโยงกันเป็นชุดหรือเชื่อมโยงกันด้วยคำสันธานประสาน คำสันธานคู่ขนาน วลีและประโยคเปรียบเทียบ การผสมคำและรูปแบบของคำควรสอดคล้องกับประธาน โครงสร้างประโยคประกอบด้วยคำ กลุ่มคำที่ทำหน้าที่เดียวกัน หากคำเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของคำพูด จะต้องเป็นประเภทเดียวกัน โดยใช้คำเชื่อม เช่น and, but, or เป็นต้น
             2. การพัฒนาทักษะการเขียนของนิสิตที่ได้รับการฝึกฝนทักษะการเขียนแบบคู่ขนานในแบบฝึกหัดก่อนเรียน กล่าวคือ จากการสังเกตผลการฝึกทักษะการเขียนภาษาอังกฤษของนิสิต พบว่ามีการพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งทำให้นิสิตพัฒนาทักษะในการสังเกตคำในประโยค ตำแหน่งของคำในประโยค คำเชื่อมที่ใช้ในโครงสร้างคู่ขนาน และรูปแบบประโยคต่าง ๆ เป็นต้น
             3. การทดสอบความรู้ความเข้าใจของกลุ่มตัวอย่าง แบ่งเป็น 3 โครงสร้าง คือ 1) ด้านการจดจำ กลุ่มตัวอย่างสามารถจดคำศัพท์และจำแนกคำได้ รวมถึงแปลประโยคสั้น ๆ ได้ 2) ด้านการเข้าใจ กลุ่มตัวอย่างสามารถเข้าใจโครงสร้างประโยคสั้น ๆ ไม่ซับซ้อน และ 3) ด้านการนำไปใช้ กลุ่มตัวอย่างสามารถใช้ความจำและความเข้าใจโครงสร้าง ทำแบบฝึกหัดตามโครงสร้างประโยคที่ไม่ซับซ้อนมากในระดับเริ่มต้นถึงปานกลางได้อย่างถูกต้อง ตามลำดับ